Wednesday, September 16, 2009

Fadil lepaja : P O E Z I






Dashuri në vakt të keq !

Shumë rënd paske shkelë përmbi fjalë
Pa mëshirë për veten ...

Lojë të sertë luan sonte
Skur me dalë në mejdan ...
Dashuria ?!!

Deri në pikën e fundit
damarët e mavijosur po i shtrydh
anemia të përfshiu krejt ...

Në vakt të keq
paske dëgjue lahutën e trupit
pikrisht ky duket të jetë kuptimi i këtij vargu
dashuri ...në vakt të keq

Përshkohet barku yt
nga harku i tijë
trupi digjet zjarmije
dhe dëshire

Fjalët avullojn afsh
Avullon edhe kjo natë plot mëkat ...
Fjalë pa rimë


Fort e shterngon zemrën e tijë në grusht
një nga një i numëron rrahjet e sajë të furishme

Ma mirë mos me i numrue
rren kandari i dorës
EKG-ja nuk e njeh ritmin e zemrës që dashuron ...

Rëndë, shumë rënd paske shkelë nëpër fjalë
skur nëpër lavër te thellë në arën virtuale

Përditë mbjellim fjalë..aty
Rrallë , shumë rrallë , ato qe i mbollem ... na mbijnë !



Pa titull

Me veten mos luaj asnjëher
E as atëherë,
mike

Kurr mos i merr zaret ne dore
Mos e qit veten në tavolinën e fatit
Se fati rrokulliset sipas qefit të vet

Kur bota luan me ty
kjo eshte krejt tejter loje,
mos u prish me veten per boten

se bota ka shumë qef të luaj me ty
krejt e kuptueshme
nuk duan të luajnë me veten e tyre ...


Edhe kur të hedhin në tavolinën e madhe të ruletit
Pa të pyetur
Mos u tremb ...
Veq me veten mos luaj

E pra ...
Krejt bota e madhe
sillet në orbitën tënde të vogël
luajnë lojen e vet
lojën e moçme të hirushes

në ҫdo përrallë paska kunguj dhe karroca
në ҫdo përrallë ora bie dymbëdhjetë herë pikërisht në mesnatë
kjo qenka marveshja sekrete

Një ditë krejt do të ikin
Se ... ҫdo lojë e ka fundin e vet
Edhe loja e tyre e pafund

E ti nuk do të mbetesh vet
As kur të ikin krejt rreth teje ...
se veten e ke qitur në tavolinen e lojës
me dorën tënde

Mos luaj me veten mike
Se mbetesh pa të fundit shtëpi
Nuk ke ku kthehesh nga rruga e gjatë e jetës

Edhe kur të kthehesh
Dera nuk do të jetë në vend të vet
e loja me themele rrënon ҫdo strehë

Ma rëndë nuk ka
As vetja nuk të thotë mirëserdhe ...as nuk heshtë bashkë me ty ...
aty ku ishte pragu...dikur




Kur rrokullisen fjalet ....

U tha fjala e cila nuk duhej thënë
Në atë shtpi
Ndër ata njerëz të lënduar deri në vetpërbuzje

U fol fjala
se ajo smujti me i ba balle tundimit
pa fole nuk mujti me ndejt ... donte me plasë
kaq thjesht ishte krejt çështja

Ate dite, ate çast, ne ate mes
Ne mikrobotën e tyre u ba termet
Levizen guret e themelit dhe kulmi i shtëpisë u terrqeth ...

Enderra e zgjenderra u bënë bashkë
Në një pako plus
Paketuar ndryshe dhe me kordele tjeter ishte lidhur pakoja
Asgje më shumë

As më shumë as më pak
Veq emri ishte tjeter
Apo u klith me tjetër intonacion
Tashm nuk ka aq rëndësi
Se sherri plasi prej fundit të barkut

Newborn
Prej fjales së parë ndodhi rrokullia
Askush më nuk e kuptoi
çka u ba e çka nuk u ba

Perdet në dritare ishin skuqur dhe dridheshin
Tmerrësisht dridheshin në vete
Nga jasht situata regjistrohej krejt e koduar
Krejt bota u mbush me thashetheme

Eh,
na jep zot fuqi
me i mbajte per vete ,fjalët ...
Fjalët që ndezin zjarre të pafund përreth
Zjarre të mërisë dhe inatit që merr flatra
e fluturon teper lart

Për me u kthye pas ...e pamundur
Edhe Sizifi pastaj qeshet ndër vete ...me ne

E qka me i ba vetes kur klithe sert ndër vete
Qysh me përbi zjarrin e me djeg vetven përjetë
Ah, për pa u djegë keq
nuk mundesh me e përbi zjarrin tëndë ...

Krejt puna është frejt me i tërheqë fortë
Kalldrëmi i gurtë me qitë gaca të kuqe ...
Edhe gjuhën me kafshue idhtë


PA TITULL ( 1 )

Krejt bosh ndihem sot
Universi im po zgjerohet njëtrajtshëm
Plot këmbëngulje kryeneqe

Grimcat po largohen nga njera - tjetra
Peizazhi po e humb rezolucionin

Bebëzat plot pigment sa nuk shpërthejnë
Brenda dhe jashtë bebëzash zhvillohet ngjarja e madhe
Burg i përjetshëm në bebëzat e sajë

Në fillim
zgjidhet nyja e zjarrtë e përqafimit
Unazat e zjarrta të Saturnit rrotullohen
Plot me grimca akulli në vete ...akull i pafund planeti i zjarrtë

Dora e lëshon dorën
Buza buzën e lëshon pa qejf
Vetëm fjalët e serta mbesin në mes nesh
Fjalët na mbajnë lidhë

Vrap i marrë
Boshllëkun me e mbushe me ngjarje
mos e lënë me te perfshi ....asgjëja

Flokët ngriten përpjetë
Mallkim dhe fuqi të dëgjosh ehon që përplaset mureve të vetmisë
Kumbon boshllëku sikur tupan jevgu në dasëm
Sikur lahutë dhimbjeje në dorën e rapsodit plak


Lllafet ma të fshehta i bartë mbi flatra
Psherëtima e sajë
Që vie nga fundi i botës sime
Univers i pafund ....egoja

Bëhesh sikur vrimat e zeza ne gjithësi
detyrimisht bëhesh
vrimat si pikla në faqe vashash
Që e përpijnë krejt materien përreth
Me një buzëqeshje malli ...

Mos eja afër, të lutem
Vargjet mi dergo vetëm me një pëllumb të bardhë
të postës...mos eja
se nuk e përballoj ikjen tënde pastaj ,
e pafund duhet të jetë rruga e kthimit deri te kulla e gurtë



PA TITULL ( 2 )

Te dërgova pak fjalë
me udhë të parrahur shkronjash

mos e lexo shkronjë për shkronjë
as trurin mos e shtyp në ON

se nuk të pashë me sytë e mëngjesit
as të fola me fjalë të mbrëmjes

krejt llaf dite me diell
me pak vapë në mullirin e zemrës

veq , Lexoje me zemer
Derisa të therrë në thembër
Akili le të rrij atje ku është ....ku e di ai lojën e fjalëve

Merrja krejt mazën e bardhë
Pastaj thjesht nga strajca nxirre
kalkulatorin digjital
Hi tech...strajca e madhe e jetes

Dhe .... bëjë hesap të ftohte ...

E kush e di ҫka kam dasht me thanë
E cka paskam thënë ...
A thue takohen dikund në vargun e pafund të shkronjave


A më thua
Ҫfar të rrëfeu pllumbi i bardhë
Kur u ndal në degë të ullirit

Apo mollë ishte ...
A foli për mëkatin e parë
Dhe për mëkatin e fundit ...


NESER ....

Numrat elektronik sillen merramendshëm
me zë të shterrur seq na thonë
tashmë u bë nesër ... thonë


Drita e diellit buzqeshë plot shend
Shpërlanë natën e mbrëmshme
nga dysheku i butë


Ajo çfar ndieje pak çaste me parë
Tashmë është bërë dje
Ajo që shpreson të të ndodhë më vonë
Njerzit i vunë emrin nesër
I mbeti përjetë ky emër shprese

Nesër nuk ka veq nëpër stacionet orbitale
As në hënë nesër nuk ka ...
Fatkeqe e përjetshme hëna


Faqja e errët gjithnjë e errët i mbetet
faqja e bardhë gjithnjë mbetet e bardhë

Ekziston vetëm çasti

Ato që ndodhën pak çaste më parë , akomodohen në kujtime
ato që vijnë pas kësaj ngjyhen me pak karamele shprese


Eh, pra, sa mirë çë ka një diell
Edhe një tokë
sa mirë kur rrotullohet një shpresë
përreth

Boshti dridhet
Mrzi e mban materjen bashk
E furia dalngadal bie
Paqja mbushë poret e gjithçka ka rreth nesh

E çasti ...
Pas disa çastesh...do të quhet nesër

Para nesh do të hapet një magjistrale e re
Për me shkue atje nëpër kohë

Me marrë edhe një mundësi nën sqetull skur shalqiun e kuq plot sheqer dhe ujë

Me e ba atë që deshtëm me e ba dje
E nuk e bëmë


RUTINA E MUNGESES

Qudia e mungeses zgjatë vetëm tri ditë
E shumta katër
Sa për të thyer stereotipin

Pastaj mungesa nuk e quditë askë
As veten tënde
Ajo bëhet pjesë e trupit sikur këmisha
Sikur lëkura me të cilën mer frymë dhe djersinë

Një ditë edhe ajo bëhet pis
e zhveshim bashkë me tetë të tjerat
Që i lamë peng llogoreve të jetës

E hedhim me rrobat e tjera
Më nuk pyet as ku të mbeti lëkura

Thjesht nuk të bënë zemra ta kërkosh
në shportën e rrobave të pista
Si ta përballosh me e gjetë aty një pjesë të trupit tëndë

Dita e pestë
lindë e ftohtë
Kemi mbetur pa lëkurë dhe nuk rrënqethemi
Qudia e zotit
Lakuriq para vetes

Tashmë , asgjë nuk e ndalë acarin
deri në valvulat e zemrës
Një copë akulli në zemer të bënë mirë për shëndet

Mos me pëlcitë
nga vapa e madhe që e kallin në ne neuronet
pyesin vazhdimisht përse ... nuk je

Përse mësohemi
Me mungesën
me copa akulli në trup
Veq zoti e di si nuk na përpinë
Hipotermia

Dita e gjashtë
ecë vet pa e mbajtë kerkush
me hap ritmik
Tashmë hapin e ka zënë me veten

Është baraspeshuar me lëmshin e madh që i mblidhet në grykë
sa herë i numron ditët së prapthi
më e rënda dita e parë,
pastaj vjen e dyta , e treta

Dikur fushën e lojës së hidhur e pushton rutina
dhe zjarri që shëndërrohet në akull ...




TE NUMEROSH DERI NE DHJETE

Të numërosh deri në dhjetë
pastaj të tërheqësh frerin deri në këputje
deri në thyerje këmbësh dhe shkëndijash nëpër gurë
kaloresine e vrerit për me e ba zap
pas vetes mos me e lanë shkreti ... dhe mëri

Të numrosh deri në dhjetë
Të gjitha delet të shohësh a janë në numër
Të bësh llogarinë me laps në dorë
Dhe me kalkulatorin e zemrës
Zemrën me e pyet se ҫka me ba ...

Të numrosh deri në dhjetë
para se me ra
Në humnerën e pafund
Në kanionet e gurëta të zemrimit

Të numrosh deri në dhjetë
Deri në njëzet
Apo tridhjetë

Më mirë të numërosh të gjitha valët e mëllefit
Që rrahin furishëm nëpër brigjet e arsyes
Dhe gërryejnë themelet ku i kemi vënë këmbët që dridhen

Më mirë të numërosh të gjitha yjet në qiell
Përpara se me folë një fjalë të rëndë dhe me e rrënue një urë mbi humnerë

Vetëm miqtë na marrin përdore dhe na qesin andej vetvetes
Dhe na këthejnë prap në vete
Pa therrë nëpër këmbë

Të numrosh ... mike ....të numrosh
Para se të hapësh zjarrë
Me plumba fjalësh
Të numërosh, së paku deri në dhjetë ...



PRAPA PASQYRES

Ajo qeshej ne vete
cfar poezia na cenka kjo
Pa hene, pa diel, pa re , pa qiell

Pa keto
nuk rrotullohet mekanizmi i ngjarjes rurale
As zemrat pagane nuk bejne dasem perpa e que ne kembe krejt mahallen
Per pa qe ba qiellin shoshe me kallash te ndryshket

Ma shume zhurem se pune
Kallashi
Pa e kall qiellin e token ner vete
nuk mundesh me e shpreh krejt dashurine per fisin

Asgje tjeter nuk e zbraze krejt krenarine
Dhe krejt urrejtjen per ... veten
Rafalet e gjata
Kembet e shkurtera

Ajo perqeshte
ne vete
Urtia e tij ishte mungese guximi
Kurqysh nuk mundet me kon ndryshe

Kur buri nuk ban turr me i dale perpara
Rrugen me ja zane
Zanes se malit
Qe zbriti nder njerez per me dhene zjarrin e kofshve te bardha
Dhe gjinve te fryre
Cka mundet tjeter me kon

Ajo
binte ne histeri
kur qafa nuk perkulej para saje
si para fermanit te mbretit
Kur e terhiqte nga freri i arte
Freri qe i kishte vu rreth qafes plot damare
Kur nuk e shalonte mbi shpatullat e gjera sa bjeshka
Kur nuk e zinte malin nen vete ...

Ajo
Nuk rehatohej me vullkanet qe i rridhnin nder vete
magme te zjarrte zhdirgjej malit teposhte
Histeria nga andej mbushte kovat e zjarrit
Pastaj i derdhte
neper mahallen e saje

Ajo qeshej plot histeri
Tashme kjo tregohej si histori vesh me vesh
Kurqysh nuk mundet me kon ndryshe
Ai nuk ka sy me pa
As vesh me ndegjue fjalet e saje te serta
Ai nuk e kupton qe dielli ne mengjes rilinde vetem per te
Hena zvarritet turpshem pas kodrave vetem per te
Dhe per askend tjeter
Pasqyra rrente paq
Kur ajo ngritej ne kembe
Ajo tjetra ne xham as kemben nuk e luante prej vendi

Kurr nuk do te kuptojme qka fshihet pas pasqyres
Alisa
A eshte bota e qudirave andej...
apo kendej ?



NE ANEN E ERRET TE HENES

Mbrem ishte nate pa hene
Krejt cka rrezatonte ne univers ishin bebezat tua plote deshire
Krejt krojet kishin shterre ate nate
krejt ngjarja zhvillohej ne anen e erret te henes

E mbeshteta koken mbi fjalet e buta
dhe pushova dhimbjen e asaj dite te kaluar ters

Gjinjet kur t'i pashe
tek kishin ngritur koken pot kurreshtje
Ateher e dhash veten pa lufte,
pa e zbraz as nje fshek te vetem
krejt shpresat e kesaj nate i thitha nga ato thithka te rrenqethura

buzet krejt mu perflaken plot me mall
gjate paske pritur pas kapakve te dritares
dhe gjendrrat e fryra paskan prodhue qumesht
dhe nectar ne nje rrjedhe te vetme

rrodhi qumshti i mekatit mjekrres teposhte
deri te rrenjet e guxmit per me ujite damarin e fryre

mos me thuaj se shpresa endet e verber neper bote
dhe nuk gjen streh askund
mos me thuaj se shkopi I bardhe I saje
nuk e gjene rruge deri te ti

mos me thuaj se deshira varet
para portes se madhe te keshtjelles
kshtjelles me mure te larta deri ne qiell …
rokaqiell deshira

gjuhet me gur si mekatare e madhe,
shpresa
njerzit plot ankth gjuajne skutat e tyre te errta
qe i rroku nje rreze drite …
dhe syte e botes I panë

mos ndez qiri ne ato skuta
se frika e perfshine boten e mbyllur ne shtat dryena
e askush nuk shpreh mirekuptim per ty
qe guxove me fole

Askush nuk ka me te fale mekatet
Qe guxove me e hape kutine e pandores
krejt e shperlar nga perdorimi, kutia
te shperlare edhe poetet pa imagjinate qe e perfolin
vend e pavend

...

Hena nuk kishte dale ate nate
Orientohesha vetem me driten e bebezave tua
As nje perrua nuk gjeta ku me i hedhe kockat e mija
At nate ....




PER ATO

( Per ato, pjese e trungut, qe i mohojme )

Lekë Dukagjini po e ngjyente në gjak të kuq
penën e bardhë të patës
në gjak femërash virgjëresha
po shkruheshin vajtueshm nenet e egëra
të kushtetutës së maleve


Në pak pika gjaku mbi qarshafin e bardhë
nata e parë kafshohet në kujtime të serta të plakut
përzihet me pushkët që gërvishtnin qiellin
aq krenari boshe kishin mbajtur në vete ato pushkë malesh
e gjaku nuk ishte blu

...

Pësqind vjet më vonë
ajo ishte mbështetur për murin e rjepur krejt dalëboje
mbi gjunjët e shpluar po shfletonte librin e vjetër
hotelin e vjeter me emer nacional e mbante me shpinë
se mos rrëzohej nga kotësia .... dhe turpi

Fundi i thurur me lesh delesh të buta
nga e qethura e parë
e mbulonte vetëm belin dhe një pëllëmbë më poshtë
dehje e përgjithshme për sytë kureshtarë
e Leka vinte përballë si hamshor balosh me ushkur përdore

...

Ajo po lexonte
deri te kepurët iu skuqen këmbët e gjata
Kur lexoi nenet e egra

Ishte vetëm reakcion i zakoneshëm alergjie
kur përmendej hamshori i moqëm që fliste përqartë
se po e mbronte fisin nga hemorragjia

Kurrë ma faqet nuk do te skuqen në malësi
nëse litari nuk tërhiqej deri në qaraveshje fytyre, betohej !


...


Ajo po dergjej mbështetur për murin plot me grafite
në gjuhë të huaj djelmëria shaheshin me nanë e babë me motër e vëlla

Pak më tutje vëllai i madh shiste mall tjetër në tezgën e drunjtë
Librat e shenjët dhe kanunin
Nënë cmim

...


Në kujtime vinte vërdallë dhe e vështronte motrën e vogël
plot mallë
Truri i ndahej në dysh sikur një ditë pranëvere
a ta puthte a ta vriste, kjo ishte cështja e madhe

Klithmë e pafund për motrën sugare
që iku nga shtëpia pa opinga
për së gjëri rrugët e botës po i maste
magjistralet që skuqnin bardh ... nga mishi ynë

...


A do të rrjedhin lot apo gjak nga sytë e sajë
kur të e shoh vëllaun në sy
a do të e shoh diellin kur të perëndoi tutje dajtit
sërish...

...


Vëllai tjetër po e shikonte nga larg
e shikonte në sy dhe ... nuk e pa
sytë ia mori zana e malit përbri
këmbë mbi këmbë po e pinte kafen dhe po bënte pazar
furishëm ....gjaku i vloi në damarë
Pazar me leverdi

...


E pra , nata kaloi plot furi e ai mbeti krejt pa fuqi
nuk po dilte nga bebëzat e sajë ngjyrë deti
nuk po dilte nga trupi i sajë plotë lagështi
kish frikë nuk mbijetonte vërshimën e madhe

...


E pra , asnjë zog nuk fluturoi për me hy në mes
legjendat e vjetëra janë vetëm imagjinate e krudisur rrejshëm
doruntina ishte ajo me kofshë krejt të lagura ... dëshirash
vetëm një ferrë më tutje po e bante namin
me një drangua tjetër

...



Kanuni po rënkonte nga tundimi në pyllin e pafund përreth kryeqytetit
drunjët, liqeni dhe ata në një përqafim plot djerës

...


Dashuri apo urrejtje në këtë tregim të vjetër dalëboje
Vargu me rrjedh mes gishtash plot lagështi
A është gjak apo lot dirgjëreshash se kuptova kurrë
Princi plak cka bluante ndër vete ,
mes gurve të mullirit ...
Që rënkonte përsakj lumit
Dhe mbulonte dashurinë e sajë klandestine


E VERTETA PER VARKEN E NOAS


Po të numëroje në vete të gjithe betejat e humbura
nuk do të perballoje ditën e re me e këqyre në sy
Asnjë refren kënge nuk do të kaperdisej nëpër buzët e shtrydhura nga puthjet

Asnjë dite e zotit nuk do të fillonte me mirëmengjes
nuk do te kryhej me natën e mirë
as me një puthje dashurie

Mrekullia lindë pikërisht aty
Qysh ne bebëzat e përgjumura
Kur i hapim sytë ne ditën e re dhe ҫdo gjë fillon prej fillimi

Kush ka motor të fortë e del nga orbita e ngjarjeve
hynë ne dimensione te tjera
Hypë mbi flatërat e shpresës dhe e shijon krejt ndryshe atë ditë


- II -


Vështirë të kuptosh këtë matematike
Të fitosh luftën
kur të gjitha betejat i humbe

Te fitosh një ditë të rë kur e ke humbur një natë
Kur e ke kapërcyer nëpër ushkurë dëshirash
dhe e ke lidhur nyje në zemër ...
atë natë që të rrodhi pahetueshëm nëpër gishtat e mbledhur të duarve

- III -

Po të numëroje në vete krejt shpresat e kondenzuara
A do të mblidhje fuqitë,
me e qite edhe një hap më tutje drejt humnerës së madhe

E ngjarja vetë do të formësohej në pika shiu të tharte
Sikur në Kopiliq kur termocentralet i stërngarkojnë rotorët e vjetër ...

- IV -

Ankohen Llapi e Sitnica tek shtyjnë drejt detit peshqit e ngordhur
Këta peshq pa flatra ... qe nuk fluturojnë, përpos në ndërgjegjie

Eh, pra, ekologët shkulin flokët nëpër ekrane dhe bëjnë tollovi publike

- V -

Ne fund te ҫdo dite të re
Krejt ngjarjet përzihen
Nuk ka baraspeshë të llojeve as nëpër librat e shkollës

Dhe po del fitimtar në luftën e madhe ... njeriu
Ndërkohe
Krejt betejat po i humb
Krejt llojet i mundi deri në shfarosje

Kur të zgjohet një ditë
Mëngjeset do te duken si mbrëmje
Toka do te rrotullohet tepër ngadalë për të ndenjur zgjuar
Mushkëritë nuk e mbijetojnë CO2

Krejt gjallesat në këtë planet do të flejëë përjtshëm
I fundit njeriu do të ndezë motorët për të kërkuar shtëpi tjetër në gjithësi...
Ky duket te jetë çmimi i madh i fitores

- VI -

Në fund të fundit
Diku tjetër loja do të nisë prej fillimi
E në fillim të tregimit prapë do të jetë majmuni,
pastaj majmunët tjerë që do të hedhin eshtrat drejt qiellit
dhe do të e zbulojnë fuqinë e vet
dhe pafuqinë e armëve

- VII -

Librat e rinjë
Do të përflasin legjendat
Subkoshienca kolektive do mahnitet pafundësisht me historinë e llojit
Do të rizbulojnë zotin dhe do të bien në gjunjë
Por
Asnjëherë nuk e thonë të vërtetën
Për arkën e Noas

- V III -

Rreth i mbyllur jeta


Drithmë në kohë termetesh ... ( meditim me shkas )


Cdo gjë dukej krejt e sigurtë
Sipërfaqja e ujit ishte e rafshtë si ndërgjegjie fëmije,

Muret pushonin mbi themele
Edhe kulmi flinte rehatshëm mbi to

rozafa ka kohë që nuk rënkon më në kujtesën kolektive

Pastaj ҫdo gjë u dridh rreth nesh
Edhe valët e shpresës për një ҫast u rrëzuan përmbi koren e trurit

Të gjitha pikat ku mbështetej idila u lëkundën ndër ne
Ndjenjë e frikshme me t’u dridh toka ndër këmbë

Ma keq
veq ëndrrat me tu dridh
Mbërthye ethesh ...
nuk ka ku shkon ma keq

Eh, sa qizme diktatorësh prepotent
Dhe marshe ushtarësh të sertë
E rrahën rëndë këtë tokë

As qerpiku nuk u lëkund
për me e flladitë syrin e etur për dritë
asgjë nuk arriti deri në themele
as i bëri qenët endacak të kuisin rrugëve të thyera

Haiti u shkund rëndë nga ekranet
Thonë pllakëzat e tokës e shtynë pakëz njëra tjetrën
dhe e prishën rendin e natyrës
E pra krejt pak centimetra ishin ...
Veq një bërryl në ije

Atlantida ishte shuar për më pak
Kontinentet flenë mbi themele të brishta
Nuk ban punë me mbajtë frymë e as me ecë
me hap të lehtë nëpër botë
As stetoskopin me vu në vesh për me e dëgjue
frymëmarrjen e sajë të zjarrtë


E pra
Kur dielli nxenë e hëna bëhet resme mbi ҫati
ҫdo gjë duket e sigurt

Ah, Kontinentet flenë mbi themele të dridhshme
Magma fryhet sa herë marrim frymë thellë
e nuk e kapim ajrin që rrjedh nga vrimat e ozonit

Zot, na jep fuqi me përballue vetveten...na jep fuqi...


Leksione jete...

Dikur, patjetër
Faji bëhet me prindër
kur na tradhtojnë sytë
e kur dashuria e fshehur del nga strofulla e zemrës
ne rruge te madhe

Menjëherë pas kësaj fillojnë ngociatat formale
llafet e botës nuk të lajnë sytë me I qelë
gjithkush e din ma mire se ti kah po rrokulliset qerrja e fatit

Pos zemra rri e strukur në qoshe
dhe të bënë me i kafshue buzët ndër faj
gjaku nëpër mjekër rrjedh plot trishtim

Sot ose nesër
ato gjithnjë e luajnë lojën e ikjes
ato luajnë në letër të sigurt mbi tavolinën e madhe të jetës
biri im

Dashuria është vetëm strategji
qysh me pushtue territorin …
mos e mat zemrën e sajë me tënden

Pastaj
Krejt sipas skenarit ajo fillon me ikë
E sigurt tashmë se ti e ke kafshue grepin fort
E ti duhet me i ndjekë takat e sajë plot vëmendje

Po e hupe rrugën, krejt konjuktura prishet
Keq bëhet, kur veq lotët munden me e nxjerrë sërish fillin e lojës
Dashuria është gjithnjë vetëm një lëmsh I madh
që nuk I kapet filli

Dikur, patjetër do të ulesh në tavolinë
Askush nuk kalon pa negociata të cilave u dihet fundi qysh në fillim

Nën peshën e zemrës do firmosësh kapitullimin
Në çdo luftë ka një rregull të artë, biro
kur zemra dorëzohet, lufta merr fund

E këtu në këtë lojë kumari
tavolina nuk është krejt e rrumbullakët
Është në formë zemre krejt e stolisur me hekura të trashë
I vetmi I burgosur aty … do të jesh ti

Megjithatë , një trohë shprese ka
Po e gëlltite çelësin e ndryshkur
një derë do të mbetet qelë
prej zemrës së sajë … me u arratisë … herdo kurdo …

Me zorrë nëpër këmbë do të zvarritesh tutje
Pastaj dhimbshëm të rënkon nëndija kur e kupton
Nuk ka jetë në liri, pa dashuri

Për me ruajt dinjitetin
çelësin mos e dorëzo pa ceremoninë e rastit
krejt formale është
Qyteti tashmë jeton nën këmbët e sajë

Takat e sajë shkelin drejt në aortë ….


Me pa deri ne zemer ...



E zgjata kokën
si klandestin plot shpresë
Me pa tek ti në zemër
Përtej syve tu të shkruar

Më thanë
mbylli sytë mirë
lidhi me një shami të errët
mos me pa

Bukuria është barrikadë e lartë
mur kinez i pa shpirt
me gurë aq të mëdhenj ...
Nuk len me pa njeriun përtej sajë

ID elektronike zgërdhihet paturpshëm
para sysh
Përplot të dhëna në procesor
Asgjë për ty mikja ime
Kush je ti ... më thuaj...

Për të parë krejt qartë
Do të ulem në atë gurë pranë teje
të qajë bashkë me ty

Loti pastron korridoret e zemrës
E bënë shtratin e vet damarëve
Eritrocitet bartin sinjalin tutje në subkoshiencë

Aty do të ulemi këmbëkryq
Dhe të meditojmë për veten tonë
Të gjejmë qetësinë e humbur ...
zhurmë e pafund ne sistemin e komunikimeve

Avujt i qelin edhe poret e shpirtit
Eja të flasim për lodrat e dikurshme pa rrymë
Dhe për gjunjët e gërvishtur rrugicave me gurë
Dhe për biçikletën e parë me tri rrotë

Eh, vetëm atëherë ishim ne
Derisa na mbuloi pluhuri elektronik i harresës
Tashmë jemi vetëm një rreth i vogël që mbështjell një numër të madh

Diku kah fundi i tribunave
Hamë kikirikë me kripë
Dhe vështrojmë atdheun kah i merr këmbët
Apo kur merr në thua ... e bënë autogol

Na thonë
krenari e madhe të jesh një numër
krenari numrash pa identitet

Banë be e rrëfe
Pasaportat biometrike nuk rrejnë
E prapë asgjë nuk më thanë për ty

Nuk duhet vizë me hy në shtëpinë tënde
Nëse nuk e ke harruar derën e madhe në fund të oborrit

Tashme e kam të qartë kah duhet me ecë këmbe pas këmbe
ky është kodi i përhershëm ...
Vetëm asaj rruge hyhet në zemrën tënde

Largoj therrat që e kanë mbuluar pamjen
gjaku rrjedh nëpër thonj
ndoshta fare nuk janë therra


Mos janë vetëm qerpikët e tu
Mbi sytë e shkruar ....dhe shikimi yt që vret

Të vret pa të lanë me pa përtej ... deri në zemër




Le te dhembin plagët ...

Etja
ka marrë përmasa kozmike
Në mua

Krejt çka avullohet
tashmë trupi e ka përdorë
për me e fikë zjarrin

plot huti rrodhi ky takim me veten
pas kaq kohësh

...

E pra
lumi është aq milje larg

shkuma e bardhe gufon nëpër brigjet e tij
shkretëtira ka mbuluar krejt qytetin e bardhë
krejt shkrum ... buzët e mija

mos është vetëm fatamorganë


Edhe ekzistenca e lumit nuk është më aq e sigurt
sepse krejt rrjedh aq parashikueshëm
llapi rrjedh teposhtë edhe nëpër këtë tregim ...



S’ka pikë dyshimi
Në ëndërr nuk jam
se Idhët e ndrydha veten në brinjë, sonte
dhe e jetova dhembjen

...

Më thanë në besë
në Lepajën e vjetër
ka shterruar bunari i ftohtë
shekuj më parë



E në rrokaqiellin e larmë
pompat s’kanë fuqi me shty ujin e shpërlarë në klor
deri në katin e fundit

elevatorët nuk punojnë më askund, në këtë qytet

...

Më fal o Zot
por sonte do të e pi edhe detin nga buzët e sajë
pastaj do t’i shpërlaj me kripe krejt plagët e shpirtit ...
le të dhembin

nuk dua të marr as medikamente ...
as placebo nuk bënë punë te unë
asnjëherë nuk arrijë të e rrej vetveten ...

...

Dal ne ballkon
as shi nuk bien

asnjë re e bardhë për be nuk duket nën qerpikët e sajë

Në sytë e sajë krejt Adriatiku reflektohet
Aq kthjelltë
E vija në horizont nuk e rrëfen se ku ndahet deti .... me qiellin

...

Zhvishem i tëri
deri në lëkurën e tretë ...
me vrull hidhem në bebëzat e sajë

eh, kush ka kohë me i mendue pasojat
le te dal ku te dal

o do mbytem o do të dal ne bregun tjetër te detit
hazard i trishtueshëm ... jeta

...

Sonte krejt vonë pas mesnate
iu ktheva vetes
E kisha pas harruar në një qoshe të jetës

I lash një takim te dritarja në formë rrethi
Eja të vështrojmë qiellin
i thashë nën zë

Përplot kurreshtje po shikoja
çka po ndodhë në galaksinë e shpirtit

aq e thellë dukej pafajësia
po aq e thellë sa edhe mëkati

krejt çka dimë nga andej ka dalë ...

....


Nëpër krip shpërlahet krejt bota e gjallë
dhembin plagët... mike

le të dhembin ..

...

Ajo e rrahë qerpikun përplot dalldi

moti e kam kuptuar krejt qartë
nuk notojnë në ujë të cektë...sirenat

as veten nuk e takon në rrugët plot zhurmë




Fletet e kalendarit...

Nga vijmë,
ku shkojmë
pyetje të mëdha
për një poemth të vogël


askush nga ne nuk e dijmë pergjigjjen e madhe ...

krejt kaos dhe mister
krejt kjo ndryshe quhet ... jetë

Krejt zhvillohet
në këtë topth të mbështejllur me oksigjen
secili i kërkon një palë bebëza për strehë

Një palë duar për t’u mbajtur

Një palë këmbë për të bashkëudhëtuar
nëpër rrugë të rrahura apo të parrahura asnjëherë.... !

Edhe një pal vesh
tiketakun e zemrës që rrah vetëm për të
me dëgjue,

Nje hundë për t’ u dehur me aromën e luleve
që i mbollën bashkë…

Një gjokës që pushon mbi gjokës,

Një gju që hyn mes gjunjësh,

Një akord zëri të brishtë që ndjellë gjumë fëmije
dhe na zgjon nga gjumi i vdekjes...!

A kuptohemi ne?

Natyrisht se nuk kuptohemi!
Po të kuptoheshim do të bëheshim një trup i vetëm
ku do të mbetej loja pastaj
misteri,
ku do të mbetej ?

Do të ikën si klandestine
dëshira për të
eksploruar
për t’u ndjekur hap pas hapi
nëpër krejt dimensionet e mundëshme të jetës ...

Jemi vetëm dy trupa që vallëzojnë nëpër asgjë,
e toka është vetëm një shporte paralelesh dhe meridianesh
Krejt imagjinare

Jemi
dy koka që kordinohen rrugës
duke u ngjitur Everestit përpjetë
duke u zhytur në fundin e oqeaneve të dijes,
sa shumë etje …

Jemi
dy zemra qe imitojnë
tam- tamet afrikane nën një ritëm të çmendur…

Ishte aksident …
atë ditë kur u pamë
Po të mos buzëqeshje
nuk do të dridhej zemra
baraspesha do të mbijetonte tërmetin

Po të mos kishte rënë shi
po të mos ishim të dehur
kurrë
nuk do të kishim guxue
me I folë fjalët që rrënuan të gjitha urat pas vetes.

E Prishtina dukej e dehur
orët e pasmesnatës
rrokullisnin zerot para orëve të imta
e vetura e qullur nga shiu na qonte kah donte vet,

Ndërkaq ne nuk donim të shkonim askund.

Vera e zezë na sillte nëpër mendime të larme,
mjegulla na fuste në dilemë:
A jemi dehur
apo jemi dashuruar?

Atë natë
ngjarje të mëdha ndodhën
ngjarje të cilat arsyen e dërgojnë të banoj në një lagje tjeter.

Por …
As mëngjesi nuk solli këndelljen.
vera e zezë u fal
akuza ishte krejt e rreme


A do të duhemi përjetë ?
A kanë fuqi premtimet ?

Më vrave përjetë
Sepse luajte krejt hapur

Rulet rus
Një plumb për ty
Një për mua
asgjë nuk vret sikur dashuria
Metali vetëm e thyen mekanizmin …

Lojën e rreme të dashurisë
nuk e luajtem hiq
Lojën kinëse ti po ikë
E unë kinse po të ndjekë …

Thjesht binte shi,
xhamat përreth vibronin frikshëm nga puthjet
Atë natë e kuptova që lotët janë jë oqean
Pa fund
pa sipërfaqe
Oqean plot mallë dhe dëshirë …

Kurreshtja na hante tërbueshëm
Çka ka nën lëkurë


Kurreshtja e shtynë topthin e vogël të borësh
Në fund të malit të bëhet ortek …


Sidoqoftë këmbët na qojnë dikah ,
ecja vazhdon furishëm
e globi thonë se është i rrumbullaktë…

E sonte
Ku po shkojmë
Rrjeti virtual është krejt I lodhtë

A ndalemi pak
I rrahim këmbët mbi dëborë
i pyesim këpucët tona me lëkurë arushe,
ndoshta dinë të na thonë diçka më tepër ?


Kurrë mos u kuptofshim deri në fund
Ku jemi nisur
As ku kemi me mbërri
Endemi kot nëpër globin që rrotullohet njëtrajtshëm mbi tavolinë …


Po e kuptuem lojen, çka me ba pas kësaj?

Vetem me u përla
kush kend po e zë perfundi vetes …?

A e sheh?
Sizifi po na përqeshë nga maja e malit
A po vini lart e pastaj zbresim bashkë o njerëz të mirë....!

Jeta është vetëm një cast,
sa çel e mshel sytë !

Hapësirë e pafund për me e lanë zbrazët!
Teper e ngushtë për me e mbushë me puthje.

Të kujtohet mikroskopi I shkollës
Vetm spermatozoidët janë maratonistët e vërtetë

Vetm një apo dy mbijetojnë marshin e gjatë të jetës.
e të gjithë ne ishim spermatozoid … dikur

As atëherë nuk e dinim ku po shkojmë...as tash


Sonte jam vetëm
e di që ti je duke buzëqeshur në gjumë,
duke ëndërruar për këtë tregim
që përpëlitet I papërmbledhur
në universin e një çasti.

A është ëndërra medium që përqon kuptimin deri te ti ?

A ka shi në atë ëndërr?
Eh, Shiu më çmend . ..

Ishim çmendur në atë pasmesnatë me shi
kur rrënuam krejt urat pas vetes,
dhe përveshëm mëngët për me hapë rrugë
nëpër shkurret e jetës.

Edhe sonte shi po bjen
Po rigohet mbi ekran edhe kjo poemë për ty


Zoti di të falë
Se shiu nuk më cmend … tashmë

Në fund të fundit,
është ky është vetëm shi dimri i përzier me dëborë.
Veq një ditë e vranët që nuk shënon asgjë


E pasnesër
është ajo ditë plotë famë
që rrethohet me ngjyrë të kuqe
në kalendarë koti

Të këthehesh nga rruga
e prap do të jemi bashkë duke hecur dikah,
duke kërkuar vetveten dhe kuptimin e krejt kësaj loje.

Dhashtë zoti, kurrë nuk e gjejmë, kuptimin … e dashura ime!





Nga vijmë,
ku shkojmë
pyetje të mëdha
për një poemth të vogël


askush nga ne nuk e dijmë pergjigjjen e madhe ...

krejt kaos dhe mister
krejt kjo ndryshe quhet ... jetë

Krejt zhvillohet
në këtë topth të mbështejllur me oksigjen
secili i kërkon një palë bebëza për strehë

Një palë duar për t’u mbajtur

Një palë këmbë për të bashkëudhëtuar
nëpër rrugë të rrahura apo të parrahura asnjëherë.... !

Edhe një pal vesh
tiketakun e zemrës që rrah vetëm për të
me dëgjue,

Nje hundë për t’ u dehur me aromën e luleve
që i mbollën bashkë…

Një gjokës që pushon mbi gjokës,

Një gju që hyn mes gjunjësh,

Një akord zëri të brishtë që ndjellë gjumë fëmije
dhe na zgjon nga gjumi i vdekjes...!

A kuptohemi ne?

Natyrisht se nuk kuptohemi!
Po të kuptoheshim do të bëheshim një trup i vetëm
ku do të mbetej loja pastaj
misteri,
ku do të mbetej ?

Do të ikën si klandestine
dëshira për të
eksploruar
për t’u ndjekur hap pas hapi
nëpër krejt dimensionet e mundëshme të jetës ...

Jemi vetëm dy trupa që vallëzojnë nëpër asgjë,
e toka është vetëm një shporte paralelesh dhe meridianesh
Krejt imagjinare

Jemi
dy koka që kordinohen rrugës
duke u ngjitur Everestit përpjetë
duke u zhytur në fundin e oqeaneve të dijes,
sa shumë etje …

Jemi
dy zemra qe imitojnë
tam- tamet afrikane nën një ritëm të çmendur…

Ishte aksident …
atë ditë kur u pamë
Po të mos buzëqeshje
nuk do të dridhej zemra
baraspesha do të mbijetonte tërmetin

Po të mos kishte rënë shi
po të mos ishim të dehur
kurrë
nuk do të kishim guxue
me I folë fjalët që rrënuan të gjitha urat pas vetes.

E Prishtina dukej e dehur
orët e pasmesnatës
rrokullisnin zerot para orëve të imta
e vetura e qullur nga shiu na qonte kah donte vet,

Ndërkaq ne nuk donim të shkonim askund.

Vera e zezë na sillte nëpër mendime të larme,
mjegulla na fuste në dilemë:
A jemi dehur
apo jemi dashuruar?

Atë natë
ngjarje të mëdha ndodhën
ngjarje të cilat arsyen e dërgojnë të banoj në një lagje tjeter.

Por …
As mëngjesi nuk solli këndelljen.
vera e zezë u fal
akuza ishte krejt e rreme


A do të duhemi përjetë ?
A kanë fuqi premtimet ?

Më vrave përjetë
Sepse luajte krejt hapur

Rulet rus
Një plumb për ty
Një për mua
asgjë nuk vret sikur dashuria
Metali vetëm e thyen mekanizmin …

Lojën e rreme të dashurisë
nuk e luajtem hiq
Lojën kinëse ti po ikë
E unë kinse po të ndjekë …

Thjesht binte shi,
xhamat përreth vibronin frikshëm nga puthjet
Atë natë e kuptova që lotët janë jë oqean
Pa fund
pa sipërfaqe
Oqean plot mallë dhe dëshirë …

Kurreshtja na hante tërbueshëm
Çka ka nën lëkurë


Kurreshtja e shtynë topthin e vogël të borësh
Në fund të malit të bëhet ortek …


Sidoqoftë këmbët na qojnë dikah ,
ecja vazhdon furishëm
e globi thonë se është i rrumbullaktë…

E sonte
Ku po shkojmë
Rrjeti virtual është krejt I lodhtë

A ndalemi pak
I rrahim këmbët mbi dëborë
i pyesim këpucët tona me lëkurë arushe,
ndoshta dinë të na thonë diçka më tepër ?


Kurrë mos u kuptofshim deri në fund
Ku jemi nisur
As ku kemi me mbërri
Endemi kot nëpër globin që rrotullohet njëtrajtshëm mbi tavolinë …


Po e kuptuem lojen, çka me ba pas kësaj?

Vetem me u perla
kush kend po e zë perfundi vetes …?

A e sheh?
Sizifi po na përqeshë nga maja e malit
A po vini lart e pastaj zbresim bashkë o njerëz të mirë....!

Jeta është vetëm një cast,
sa çel e mshel sytë !

Hapësirë e pafund për me e lanë zbrazët!
Teper e ngushtë për me e mbushë me puthje.

Të kujtohet mikroskopi I shkollës
Vetm spermatozoidët janë maratonistët e vërtetë

Vetm një apo dy mbijetojnë marshin e gjatë të jetës.
e të gjithë ne ishim spermatozoid … dikur

As atëherë nuk e dinim ku po shkojmë...as tash


Sonte jam vetëm
e di që ti je duke buzëqeshur në gjumë,
duke ëndërruar për këtë tregim
që përpëlitet I papërmbledhur
në universin e një çasti.

A është ëndërra medium që përqon kuptimin deri te ti ?

A ka shi në atë ëndërr?
Eh, Shiu më çmend . ..

Ishim çmendur në atë pasmesnatë me shi
kur rrënuam krejt urat pas vetes,
dhe përveshëm mëngët për me hapë rrugë
nëpër shkurret e jetës.

Edhe sonte shi po bjen
Po rigohet mbi ekran edhe kjo poemë për ty


Zoti di të falë
Se shiu nuk më cmend … tashmë

Në fund të fundit,
është ky është vetëm shi dimri i përzier me dëborë.
Veq një ditë e vranët që nuk shënon asgjë


E pasnesër
është ajo ditë plotë famë
që rrethohet me ngjyrë të kuqe
në kalendarë koti

T këthehesh nga rruga
e prap do të jemi bashkë duke hecur dikah,
duke kërkuar vetveten dhe kuptimin e krejt kësaj loje.

Dhashtë zoti, kurrë nuk e gjejmë, kuptimin … e dashura ime!




Valentini i c'shenjteruar ...

( Ne vend te urimit per Shen Valentinin )

Kur Shën Valentinit i patën prerë kokën
Shtatëmbdhjetë shekuj me parë
Në atë qast të fundit
Ai po i falte zotërat e rrejshëm në tokë ...

Fali o zot...e dijnë çka janë tuj ba...

....

Koka u rrokullis deri te veladoni tjetër i zi
Viti 269
Përreth nuk kishte asnjë fund grashë
As psherëtima dashurie ...


kryeneq qe sfidoi zotat
endet neper tregimet e pafund
edhe sot e kësaj dite
pa pike e presje
veq imagjinata
thurë në vekun e drunjët krejt ngjyrat e spektrit

Interneti gulqon nga stërngarkimi
Krejt ndryshe ishte tregimi i parë ...

....

Ideologet e festave patën thanë
Martohuni në shkurt
Njemijë e disa qindra vjet më parë
Dhe kështu... u lind përralla

A po e sheh zemër
Edhe atëherë bota udhëhiqej me përralla

....

E pra
Valentini pa pikë faji
u ba mit
ata deshën me e mbytë sërish
me e turpërue ...

Të dashuruarit e morën nën mbrojtje
E shenjtëruan në vete

....

Ditë pas dite
Krejt përralla
u qaravesh

Mekatarët megjithatë hodhën
pak krip në gjellë
Dashuria e projektuar u bë e ngrënshme
edhe për mëkatarët e zakonshëm

Dikur
porno-industria
i hoqi veladonin e zi
Priftit mitik ...
Mbeti lakuriq
Mit lakuriq i zhveshur nën veladon

Fqinja gjysmë-analfabete
po e lexonte gazetën mbrapsht
kishte mbyllë sytë me shuplakë
dhe po vështronte tinëz mes gishtërinjve të deformuar

Ani de krejt politike u ba tash ...
Tha shkurt
Dhe ndërroi fletën e zhurnallit



....

Tash
Në përrallat moderne
Valentini i shenjët sikur përqeshë vetveten

Lexohen pa frymë
Tregimet ku motrat e nderit
Mekatojne në vete
Se morën guxim me përfole çka ka nën veladonin e zi

....

Tashmë
misteri e mori një emër

Imagjinata është univers i pafund fjalësh dhe imazhesh

Hallall i qoftë përjetë
Kush mundet me ndalë
rrotën e ngjarjes
Mbi këtë akull që e ka mbështjellë zemrën

....

Njerëzit dhurojnë lule
Kryejnë obligimin e radhës
Dhe e rrejnë këndshëm veten

....

Mos mekatoni o njerëz
Klithin zëdhënsit e tempujve
Se mëkati të dallon nga kopeja e të pafajshmëve

E kur delet marrin emër dhe mbiemër
Dhe ngjarjet fitojnë data

Atëherë çdo gjë është e hapur për diskutim
Askush ma nuk e din qysh u kon krejt puna
Secila ditë rikrijohet prej fillimi
Miti i përshtatet kohës

...


Në konvikte kolektive
Studentet e dehur nga dashuria
imitojne modelin
në njëmijëë gradë e ziejnë rakinë e rrushit
krejt avull bëhen korridoret
labirintet lëshojnë erë dhe eho
mbi lumin e Prishtinës nuk ka asnjë Urë të Psherëtimave

pak hapa poshtë menze
Nëpër tezgat e shpërlara përplot ...lule plastike
Të dashuruarit zgjedhin ngjyrat e preferuara

Bashkë me to falin edhe zemrat e tyre plastike

Ekspertet e modelimit thonë
Zemrat e vërteta s’janë praktike

Krejt konfuze po bahet ndeja ...

....


Herëpashere
Nëpër tregime
Përfolet për dy qenie të brishta
Asnjera me pantallona
edhe nje trandofile e kuqe
Përfolet

Thuhet se
Shenjtërimi erdhi pastaj
si nje proces i gjate burokracie
dashuria dhe intriga u përleshën nëpër shekuj
edhe politika
Mprehu dhëmbët

....

Shtatembdhjet shekuj me parë
Apo e kam llogaritur keq
Sidoqoftë
Pak para se me u rrokullisë poshtë koka e pafat
Valentini po i falte zotërat në tokë
Të cilët mirë e dinin se çka po bëjnë

Kurqysh nuk gjeti forcë me i falë njerëzit e thjeshtë ....
Që po adhuronin idhujt e rremë



SKEMAT

Ajo mbahet për mjeshtër të skemave
Tërë jetën vetëm skema ndërtoi
Pastaj, vet jetën përpiqej me e futë në skemë

Depresioni vinte krejt natyrshëm
Jeta dilte nga ena eksperimentale
Cdo gjë I rridhte jashtë kavanozave të plastikës

Deklamon plot pasion
gufimet e pakontrollueshme të jetës
janë vetëm skemë
Gufë brumi i bardhë i sajë nën këmishën rozë
Dashuria është vetëm trill krejt I kontrolleshëm
Mendonte

kardiologu i pat thenë
zemra yte është orë me zile
asnjëher nuk e prishë ritmin
aty s’ka adrenalinë...
veq llogari e pastër


Ajo
Ruhet nga skemat klasike
sikur nga dreqi i zi
në fund të fundit
A nuk është dashuria vetëm një grackë
të cilën ia ngrisim vetvetes

Të tjerët nuk na shpëtojnë dot
Edhe po të duan...

Pastaj
Një ditë
ajo padashur do të shkeli në vend të keq
Apo dikush do e merr mësysh ...
Mos e bënë zot me shkel ne vend te keq
kot ruhesh pastaj nga skema librash të moçme
apo shtojca të gazetave të ditës
përplot me thashetheme ...


Ajo nuk bënë kompromise
romeo dhe zhulijeta ishin veq një skemë për me dale nga hasmëria
Helena ishte vetëm një femër që nuk besonte në dashuri
ajo kishte rënë në dashuri me vetveten
për mua po kallet ky shtet
mendonte

Ajo ankohet
Askush s’më pëlqen
As vetvetja
Dashuria është vetëm mit për adoleshentët
Për me i dhënë jetës strukture

Kërkënd nuk e pëlqente
dashuria është robëri
truri punon perfekt vetëm pa dashuri
sikur orë zvicerane ...

Ajo edhe në gjumë nuk lejon me iu qasë askush
por zemra e ka lojën e vet
sa qel e mëshel sytë e ndez zjarrin nëpër neurone
ec e mendo ftohët pastaj ...

kurrë mos e sfido zemren me tru
është loje tepër e rrezikshme
sikur kur e le shtëpinë në një tavolinë kumari
mbetesh në rrugë të madhe
mbetesh edhe pa një derë
ku me të trokit një mik
për ngushëllim

Ah, po pra...
Ajo vetëm ndërton skema
pastaj jetën përpiqet me e rregullue nëpër skemat e sajë

kështu ishte përherë...
kështu do të jetë
derisa zemra të filloi lojën e vet
pastaj krejt toka do të e merr ngjyrën e sajë
edhe qielli
do të lëshoi rrufe
mbi ne

Eh,
kur fryhen damarët
nuk ka orë që mban hapin me kohën
as
sinkronizim nuk ka
vet jeta derdhet nga kavanozat eksperimentale


E ku dijnë librat për dashurinë ...mike
Ato janë vetëm skema të lodhta
Prodhim të ftohta
Truri

Në bibliotekë
nuk mbijeton dashuria ...





Hesht, hesht teper gjate...!

Tashme edhe burrat kan nise te qajne si femije
Serialet prodhojne teper lageshti ne trup
Edhe shpirti squllet krejt

Kur koka ulet me e fshehe prej bote mallin
Lotet rrjedhin dhe tradhetojne
Pa trohe panike
Fshije lotin
Qe ndalet vetem ne gushe

hapi kutimet
fletet e ditarit kan zene pluhur
le te perqafin kete mbremje
me shi
qe ndjell trishtim
perndryshe do te mbetet mister I perjetshem kush ke e lagu …

pastaj hesht
teper gjat hesht
deri ne mengjes gojen mos e qel

vetem shkronje pas shkronje
rehatoje dhembjen
krejt ne vargje katershe
sikur legjionar pa trohe meshire

most e hutoi djepi I drurit tek perkundet ne vete
po nuk fjetem sonte mbi kete lekur ariu
qe shkelqen nen kete rreze hene
perjete do te perkundet I thate…ky djep

Amanet per se gjalli
veq perpara asgjese mos u dorezo
mos dhashte zoti asgjeja me te marre nen vete

se ske ku ik,
as nuk ke ku shkon

dikur krejte vone
thjessht ngritu ne kembe dhe shikohu ne pasqyre
lakuriq
perkule koken me respect
perpra vetes

pas kesaj me ritual
ne te kater anet e globit perkulu
vetem keshtu egoja do te qaj levozhgen e saje te akullt

Kur nje dite te zotit
Mos te jemi bashk
Hena do te na vije ne cep te dritares
ti banja me sy ashiqare
perdore si messenger
te percjell deri te une mesazhet e mallit

eh, teper larg me ike
me vjet drite
asgje nuk kuptohet si malli,
asnje fjale e zotit nuk duhet me e fole ma teper
se malli e adhuron heshtjen

jepi driten tende henes
keshtu do te shihemi edhe ne terr
qellimi nuk eshte me e mbrri asnjehere hijen tende
as hijen time
as me preke dore xhamin e thyer te pasqyres

duhet veq me ece neper rruget e botes
kurr pa u ndal
deri ne lodhje
derisa gjuri te filloi te dridhet
dhe kerthiza te qirret

vitet as mos I numro
ato jane thjesht numra
numra qe na strehojne mbrenda
qe te dy

Epo
edhe numrat u shperbene,
zerot u avulluan ne eter
ti mbete vetem kujtim ne formen e nje gravure mbi baker

Sonte edhe hena duket e remt
nen driten qe leshojne kujtimet….dhe malli



Baladë për nënën

Ajo... vështron larg ...
Tepër larg
përtej kuptimit
Në humnerën asgjësë

Palonte rrobat një nga një mbi gurë
Të gjitha i mbështolli me lëkurën e vet të bardhë

Vetëm liqeni e flladitë mekanizmin e ndërsyer të imagjinatës
Kazani që vlonte pashitet në amshim
Halucinacionet u zhduken nga ekrani i sheshtë

O zot
Turbullueshëm rrotullohet bota e madhe
Ne bebëzat e njeriut te vogel

Peshqit në fund të ujit ... heshtin...
as qeshin as qajnë
krejt indiferent

Hëna përdridhet avullueshëm mbi pasqyrën e rrafshët
pasqyre e pafund liqeni
dicka më thotë se rrathet koncentrik fryhen vetem ne imagjinaten time

Në Barainë
Asnjë oxhak nuk qet tym
Krejt rehatshëm lëkundet në fund të liqenit

Aty
Askush më
ujë nuk nxjerr nga bunaret
Vetëm peshit ndiqen lazdrueshëm nëpër oborret e shkreta ...
Fshati i fundosur i bjerr ditët e netët kot
tash një gjysmë shekulli

Askush as per prove
nuk e hodhi asnje gure ...per te prishur kete ballance e shkronjash
qe zorshëm po më lidhen ne fjalë
zorshëm formojnë kuptim

Kujtim
krejt i paqartë që krijon rrjeta trishtimi
grumbull fjalësh pa shenja pikësimi
rrëfim për një ngjarje të ndodhur gjatë mungesës time

Paqartësia kafshon
neuronet gulqojnë nga dhembja
E unë kurrë nuk e kuptova pse ...

Në humnerën e asgjësë ajo vështronte me ngulmë
kurrë nuk e kuptova përse më doli gjumi atë natë
500 milje larg
mes malesh dhe hekurash
mes uniformash të errëta

Ulërija në vete
Rreth më rreth globit u mbështoll floku i sajë
Dicka do të ketë bartë tërë atë dhëmbje deri në ëndërrën time

Ndoshta ajo vetëm vështronte
pëllumbin e bardhë që fluturonte lart
paska thënë
djali im ka me ardhë
si ky pllumb i bardhë
dhe çdo gjë prap ka me qenë si më parë ...

Aq besim kishte në mua
thjesht kam frikë nga vetja
vetëm nënat e kuptojnë këtë logjikë ireale besimi dhe dashurie

Askush ende nuk e di
cilin numer duhet formuar per të hyrë në ëndërrën e dikujt
përpos nënave që i rrotullojnë shifrat me zemër...

Hekurat
vizatoheshin nëpër dritë
nëpër dritë të shplarë hëne
ajo shikonte larg,
teper larg
dhe formonte numrat për në ëndërrën time
dhe ...

Iku për jetë të jetëve





TE GJITHA NGJYRAT E JANARIT


( Një përkujtim ndryshe )


Sivjet nuk ra borë fare
Apo fare pak
Janari nuk e mbuloi baltën në rrugicat tona
Të cilat nuk kërkojnë më diell
Filmat me partizan ishin përralla pa mbret
Kërkush nuk ka rrejt aq hijeshëm
Qeshet me të kaluarën
Fqiu im pensionist

- II -

Ashiqare
Tashmë të gjithë dalim natën
Gjeneratorët plot zhurmë
përqeshim ëndërrat e dikurshme për ditë të bardha
turpërohemi që e besuam zotin në tokë
E bardha doli krejt jashtë përdorimi
Vetëm politika ecë me këpucë të zeza e çorape të bardha
Setër të zezë e këmishë teget
Se si kombinohen ngjyrnat në kujtesë
ngjyrat e reja nacionale ...

-III-

Në janar
fillon viti i ri ....
në Kosovë
Edhe përvjetorët
fillojnë në janar
shumë zemra nënash
shumë lot nusesh
ngrihen e shkrihen në janar
shkunden kujtimet
shumë nga nënat nuk janë më
shumë nga nuset u rimartuan
dashuritë vetëm në kujtesë ... nuk ngrohin
Pastaj tërë vitin i rivarrosim me ceremoni
nëpër ekranet nacionale dhe lokale
rinumërojmë të vrarët

-IV-

Më të vrarët janë ata që i kemi harruar
askush nuk pagoi një këngë apo përmendore për ta
treg i zi meritash
në këtë tregti
krejt populli është pa merita
përndryshe loja s’ka kuptim
përndryshe krejt hierarkia do të binte

-V –

Retorika kalamendet nëpër gazetat servile
Është e qartë tashmë
Krejt janë lodhë
duhet ndërruar pllaka
dhe gramafoni i prishur...

- VI -

Janar i mërdhirë
Nëpër afishe të kuqe mbi mur
Flaka e janarit ngrohë kujtimet
e shlyera nga sefaja
e gjithë kjo
na bënë të dyshojmë
në këtë ditë të zotit
Edhe në këtë natë të sodit
E cila nuk po koketon më me ne
Televizioni publik kumbon thekshëm në këto ditë brishtësie
Sikur flet për tjetërkënd

-VII-

Sivjet nuk ra borë
Përplot organizime
Recital meritash për partinë
Për Atë
Dhe për të gjithë ata
të rreshtuar mbrapa
deri te nevojtorja në fund të oborrit
Secili e din vendin e vet
Mallkimi i zë vetëm rebelët që nuk mendojnë sikur lagjja e bllokut
Qe nuk mahniten me mësuesin e fshatit
Dhe me hoxhën ateist


-VIII –

Thinjat na u shtuan edhe nëpër fjalë
Buzëqeshjet u bënë të hirta
Në Prishtinë si askund
rap dhe çiftelia gjerben bashkë
Solisti e bënë detin kos
pastaj e shet zhurmshëm vetveten në treg
Shëron komplekset e importuara artificialisht prej racave tjera
E këngëtarja e dridhë
boll mirë e dridhë
E dridhë plot pasion dhe harron të këndoj
Askush nuk e vëren
publiku plot epsh duartroket dëshirat e veta të fshehta
thellë nën plafin kolektiv
të fshehura

-IX-


Borë nuk bie sivjet
Krejt kujtimet janë thinjur
Vetëm flokët e komandantit nuk thinjen asnjëher
Parakalojnë mijëra
Vetëm disa e shikojnë me mallë
Selektim me automatizëm
Njerëzit thonë
Edhe ky si këta do të bëhej,
po të mbijetonte
e komandantët e gjallë
Hapin dyert e Jeep-ave dhe zbresin nga përralla

-X-

Mëkat
Serialet nuk gjirohen në Kosovë
Plot melodramë
lot
dhe pasurim të shpejtë
dashuri të pafat dhe shumë raki
Në fund të fundit
mik
Ti luftove edhe për këtë
Që njerëzit pa frikë me kqyr seriale
Tan diten me ndejt me këmbë përpjete
E me prite ndihmat ndërkombetare
Apo nuk e lodhe kokën për kaq send
Thjesht qite pushkë
Për me pasë mundësi me zgjedhë njerëzit e thjeshtë ...
Pajtohem
Nuk ka liri pa mundësi zgjedhjeje ...

-XI-

Parakalojnë sirenat rrugëve kryesore
Veshët e publikut kafshohen sert
Nuk janë të sëmurë
Janë vetëm pushtetarë të rinj që ende nuk e besojnë fuqinë e vet
Apo janë të sëmurë...
Nuk do të bëja be për as njërën mundësi

-XII-


Ti luftove që njerëzit të munden me zgjedhë
Përse unë me u vu emër gjërave
Secili le të shaj në mënyrën e vet
Shaj shqip
Blej shqip
Ha shqip
.... shqip


-XIII-


Dimri s’po merr me borë
Malet nuk po i mbledhin më lotët e botës
Me na i kthye në shi
Në borë ...
Në verë do të ketë sërish reduktime uji
E Shkodra është bërë krejt qull
Prej të gjitha anëve raportohen ndihma
Ishalla mbërrijnë në vend
Me këtë mot të ligë
E këto qeveri....

- XIV -

Miku im
Më fal ....
me qunin përdore
kalova pranë
nën zë i thash
Ky është miku im përmendore

- XV-


Megjithëse Shtatorja nuk të ngjet fare
Skulpëtori nga diktatura
ja ka marrë dorën kësaj pune
ka hap biznes këndej
mbi mallin tonë
Krejt përmendoret në Kosovë ngjajnë njësoj
sikur ushtarët e një ushtrie partizane
Që na ruajnë nga vetvetja

-XVI-

Krejt Kosovën duhet me ja shtrue në gaca armikut
Pate thanë
Ku të shkelë
Të digjet
tash
Armikun e përzumë
Cka të bajmë me veten tonë, mik
Kush do të na mbroj nga vetvetja ...

-XVII –

Dimer pa dëborë
S’ka bardhësi që mbulon marren
Qysh me i dalë përpara vetes dhe me thanë
Këto përmendore e kanë ngritur kokën lart
nga krenaria për ne
E kryem atë që e kishin nisur ata...
Biri im
Ky është miku im që u vra në janar
Një janar pa borë ishte
Plumbin e fundit ia dha veti
Karikatorin e gjetën bosh fare pran
asnjë plumb nuk kishte mbetur i pashkrepur ....
A thue, a u kry ... bac


- XVIII –


E ku ka atëdhe atje
Ku balta nuk është e ëmbël si mjalta
Apo ishte kundërta
Sot askush nuk e besojon
Poetin që jetoi dy shekuj më parë
Cooler-at
As ndërmend nuk e kan
me e kërkue ...
Baltën



Pa titull


Hiq ma larg
se mbrëmë
nën të njejtin qiell
hëna ishte ishte pesëmbedhjetë
apo ishte vetëm edhe një lodër elektronike e varur lart mbi ne
për solemnitete rasti …
ndoshta ishte krejt tregim tjetër
me ditlindje, party
ndoshta, ndonjë I krisur e vari për ty
Hënën në qiell
ndoshta ishte vetëm kujtim i varur ne vetull
ndoshta …

...


Përjashta
pylli është krejt I vetëm
ne rrijmë nëpër shtëpi të ngrohta dhe ndërrojmë kanalet
sorkadhet sorollaten nëpër pyllin e vjetër
me bukurinë e vet sfidojne ujkun e murrme
që mprehë dhëmbët e bardhë
nëpër natën e errët …

…..

E
pastaj
krejt kah e sheh syri
bardh u bë
kur një pullë e vogël u këput dhe ra
përtokë
ndërkaq ne ishim në qiell e shtatë apo të tetë
nga lumturia
e kush numronte atë natë … nëpër hava …

….

Dikur,krejt vone, dikur
kur dielli tashme kishte dalë
mbetëm pa hije
lakuriq në mes të ditës
rrobat nuk e mbulojnë ndjenjën e vetmisë përpara diellit
rrezet depërtojnë tejpërtej nesh
krejt të tejdukshëm jemi ba
hije nuk bëjmë më …



Eja
Pra të mbushim këtë cast me ngjarje
Krejt Jeta përbëhet nga castet
Dhe ngjarjet
Kujtimet vlojnë



Mbi kete gurë të ngrënë kohe
lëshoje trupin e sfilitur
thjesht ulu pranë meje
të vështrojmë së bashku këtë lule kah qelë
dhe kaktusin plot gjemba kah djersitet në shkretëtirë
etja po na bënë me gërrye zallin me thonjë
deri te burimi



Pas krejt kësaj
loje
Kah do ikim sonte,
vetja nuk na ze
tjeret nuk na marrin ne vete nën shtëpizën prej kërmilli
kemi mbetur të pashtëpi nën kulmin tonë




Dritarja mbylle syte dhe hana zhduket

Zemergure ...

Sonte fjalet i kam zbathur nga kuptimi
po eci krejt per toke
sonte
krejt dathe
po vij kah ti
mbi një pistë të rrafshët të vallëzimit
mbi bare
damaret janë shlirue
shume pune bene
vera e kuqe
dhe puthjet e zjartta
në imagjinatë

...

Gjithë natën e lume
pa gjumë
një zog mali qukiste me sqep
mbi qelqin e dritares …



Trupi ngjeshet per trupi
Përplot tension
notat vallzojne të përndezura
mbi vijat e pentagramit
një e rrënqethur e fortë
ngjitet shpines perpjet
kapet te floku I verdhë
te floku qe kacavaret plote shpresë
supeve të zbuluara
qafa
perkulet tundueshëm,
unazat nuk e mbajne
epshin

...

Mos e mbyt gezimin
Menjëher në bebëza
qerpikun mos e përdridh
harfa e zemres jane qerpikët
si në libër të hapur
lexohen vibrimet e dëshirës së pafund
ne qafe
damaret fryhen
frymë …
zjarrë del nga gjoksi …
kulsheder e madhe pasioni
e vallja hiqet e rëndë si toka ….
Magma rrëshqet nëpër koridoret e gurta
Të zemrës...
Zemërgurë



Këmba e ndjek këmben
këmbë pas këmbe
të shtërnguar fort
formohet ngjarja
ambijentohu nëpër hartën e kujtesës
ose dil përjashta e merr frymë thell
dhe pendohu
se zoti i falë ata që mëkatojnë vetëm në mendime



Nje perkulje e potë prapa
gjak blu
elegance
beli I sajë thyhet sikur shelg'I butë
degëlëshuar
nga dëshprmi
graviteti
tërheq pamëshirshëm
teposhtë…
ferr poshtë
poshtë dorës së tijë
që nuk len me ra
përtokë



Kerthize per kerthize ngjeshur
kafshohen notat plot afsh
vibrojnë muret e holla të vëmendjes
mos paragjyko
le te dal ku te doje
zjarri I kësaj loje të cmendur
leshoje trupin të shëtis nëpër pistën e vallëzimit
trurin le ta marr ditë të lirë
orkestara eshte nën extazë
duart ndjekin ritmine saje nëpër mëndafsh

...

Trupi ka marre ngjyre roze
dora përmbledh belin e lazdruar
ajo bëhet sikur don me ike'
ndërkohë
me sy
thërret plot alarm
eja ne bebeza
të marr të tërin mbrenda dhe vallen nuk e ndali
dora vallëzon nëpër mëndafsh
e ti e kap ritmin e valles mbi shuplakën time

...

Zemra është qmendur nën mëndafsh

...

Buza maje mali
merr guxim
nuk ka fjalë
fjalët janë shpërbërë nga zjamria
vetëm zjarre këmbejne buzët
edhe deti tërbohet në bebëza
kur gjuha takon gjuhen
në udhëkryqin ku takohen erërat e furishme
uraganet ulërijnë
saksofoni heshtë I mbështetur për muri

….

Sërish
Beli thyhet
floku kap token
kap barin e blertë nën vete
pastaj
çdo gjë ndalet vrullshem
bashk me muziken …
krejt kunder natyres



Mbetën për pak caste
ashtu
të ngrirë
trup mbi trup,
dy harqe te ndehura
nen mendafsh zjarret kishin mare fryme
krojet ishin fryre
a thua
a don me u ndez zjarr i madh
apo do te kete vershime te pafund
beli është tepër i hollë
shumë kam frike
se mos më këputet ne dore

...

Mos ki frike nga vrulli im
as nga plogështia yte
vallja e bënë të veten
ti vetëm ngjeshu trup në trup
dhe shkel mbi këmbët e mija
ska dert
unë I dijë të gjitha notat
e kësaj melodije


...

Duart rreth qafe shterngohen
buza i pret rrugen buzes
beli shpurthe nën kthetra ariu
si shendrrohet njeriu në arushë në një ]ast shprese
lufte e rrufeshme në pjesën intuitive të trurit
asgjë nuk premtonë armpushim …
pastaj ajo thot …. Jo
vdiqa në këmbë
dhe duart rreth qafe shlirohen
bien


...


Vetem beli ende pushon ne pellemben time …

...

I jap kurajo zemrës
Mos u ndal
humnera kalohet vetem me një hap
ja vdis, ja jeto ...
dora rreshqet vet nen mendafsh
kur lëkura prek në lëkurë
qielli ndezet nga shkreptima rrufeje
rruget e fatit degezohen deri ne qiell
e dihama
shprishë qtësinë duke u strukur ne vesh
qull qenka ba dynjaja
bie ne gjunje
dhe dorzoj kredencialet e mija
mezi mbaj pëllëmb]ën e sajë mbi timen
vallëzimi ka marrë fund
ajo buzëqeshë sikur më pyet
ku ishe ti sonte
në ferr a në parajsë…
e ku dijnë femrat të bëjnë pyetje
ato dijnë vetëm të japin përgjigjje me maje te gjuhes
pergjigjje që nuk i luan
as topi I mbretit

...


Gjithë natën e lume
pa gjumë
një zog mali qukiste me sqep
mbi qelqin e dritares …


....

Krejt dath po eci neper toke



Pas dyzet gurësh ...

( Baladë )

Ne fillim ishte fjala
fjale pas fjale u bë lëmsh i madh fjalësh
ky lëmsh i pazgjidhshëm

II

Njeriu kurreshtar e hengri mollën e ndalueme
dhe sytë i shkëlqyen plotë epsh
shtaza ulëriu nën gjoksin e bardhë të Evës
Adami i hoqi gjethen e fikut dhe mëkatoi për herë të parë
Pa e dijtë as cka po ban...

III

Parajsa ishte tepër e thjeshtë
pa rrugë dhe pa drejtime që duhej ndjekur
nuk shkoje askund
as të vinte kush për vizitë
truri merrej vetëm me ekzekutivë ...

IV

Dikur në pak ditë u krijua krejt bota
rrumbullake
ty tu desh me qelë rrugët
rrugë pas rruge,
me i shtrue në gurë
trotuare ...

V

Pastaj e humbe rrugën
Të vinte turp me i pyet kalimtarët se ku je
pastaj oborri i shtëpisë t’u ba univers
keq
kur ne oborr të shtëpisë e humb rrugen...
mbetesh ballë për ballë
me vetveten
pasqyra të shikon e nuk të flet
as nuk t’i këthen fjalët mbrapsht
me kot i rrotullon filxhanat
qet fall
asksuh nuk din me të tregue kah po shkojmë...

VI

E përkdhel sedrën
kafshon buzën idhshëm
shijon sërish natën e mbrëmshme
shtrydh palcën kurizore të sajë deri në klthma

VII

Kush trokiti mbrëmë në portën e zemrës tënde
fjalëkalimi ishte një formulë e thjesht numrash
pa kuptim
të cilën e dije vetëm ti
edhe Ai
kod i krijuar për një zemer që i qelë
notat e dashurisë
sikur lulet
dikur marrin kuptim edhe simbolet boshe
përplot eho ...

IX

Dje , në detin e pafund të fjalëve
e hodhe një shishe me tapë
mbrenda një pusullë
apo ishte vetëm ndonjë fjalë e kotë
e përplasur xhamash në afekt ...

X

Sidoqoftë edhe ajo ditë iku
edhe një tjetër pas sajë
ditë pas dite iku edhe ideja e mëkatit
e mallkuar mbeti ajo ditë kur ike e shaluar përjetë
plot huti u mbylle mbrenda kordinatave të përbuzjes kolektive
katudi tashmë nuk të donte
dritarja të dukej si giljotinë jakobine
të hante kurreshtja cka po ndodhë matanë rrugës
inati i madh me zgjat kokën mbi gardh

XI

Pikë, pikpë, pikë
vetëm tri pika gjak të zakonshëm
duhej me i derdhë mbi qarshafin e bardhë
për me i mbulue dy gishtë fytyrë
Ai do të ishte sot aty
me ty
duke shikuar nëpër dritare qiellin e pafund
me yje
duke shtërnguar belin tëndë të brishtë
sikur krizantemë ...

XII

Por sulmi ishte aq i përqendruar
krejt arsenali i rëndë i drejtuar vetëm në dy gishta vend
mbi iksin e mbuluar me shëllunga leshi të pakrehur kurrë
dorëzimi ishte i pakërkuar
ata donin vetëm me të lanë një shenjë në atë brdhësi të pafund
bebëzat ulurinin përballë sajë ..

XIII

Fjalët u përhapën sikur sorrat
të thashe dhe s’më besoje
sulmi ishte planifikuar në Olimp
kur perënditë e dehur po luanin me fatin tëndë ...

XIV

Tatpjeta e bënë gjithnjë të vetën
fjalë pas fjale
të gjitha ndoqën fatin e Sizifit
tregimi i sajuar e mori dhenë
askush nuk e kapte ma fllin
u përfol
doruntina nuk ishte krejt qysh u dasht me kon
u fol nën za dhe krejt kjo
mbijetoi mosbesimin e përgjithshëm
në katundin përballë dikush paska qitë pushkë atë natë
u përfol se Konstatnini erdhi me ty deri te dera e oborrit
të gjithë u nemitën
dhe deshtën me besue
pra Konstantini skishte lëvizur kurr nga varri qe njëmij vjet
bela e madhe
kur i vdekuri del dëshmitarë për të gjallin

XV

Krejt e kam të qartë
si këtë ditë me diell që po e ha në sy
legjenda u thur për me mbulue marren e madhe
burra hijerëndë rrijnë kokëulur
këmbëkryq mbi lëkurën e ujkut
për mos m shtue në peshë

XVI

Asaj i dhanë rrugët kur e kuptuan
Të nëntë vllezërit prehen në varre
kërkush nuk ka mbetë me shkrep pushkë për të
tash kushdo mundet me ngjitë fjalët
edhe bishtin me ja ngjitë ... populli e beson

XVII

Fjalë pas fjale
me kërrabza koti u thur legjenda
secili e hidhte nga nje fije bari mbi trupin e sajë
për me mbulue marren e përgjithshme
deri atëher kërkush nuk kishte thënë aq hapur sikur ajo
të dua ... të dëshiroj ... më merr në sy o drangua
marrrja e zotit
qika me folë e me shplue fundin e barkut
bota kruan fundin e maxhes së huaj
dhe jeton nga fjalët që i përtyp plot shije

XVIII

E
fjala fjalën nuk e mund
ky zingjirë i pafund fjalësh është lidhur nyje
lëmsh i madh plot epsh
12 fise janë mbledhë rreth sofres së madhe
Ska pleqnar as akademi shkencash që i bjen në fije

XIX

Veq Leka i Madh
Që e urrente fisin e vet
ja ban qaren kësaj pune
me shpat
ja pret kërthizen
dhe ja nal ulërimen në fyt...

XX

Vetëm pas dyzet gurësh ban me u pi edhe uji
Ku ka pëshurrë mbreti
Në fillim dhe në fund të qdo gjëje ishte dhe do të jetë fjala ....
Të gjitha tjerat janë vetëm materje



Ne shtrat , kokerr e bizeles …

( Endërr virtuale )

Celulari e tërhiqte me këmbengulje per mënge ...pa takt
fuqi nuk kishte sytë me I qelë
Kapakët ishin dorëzuar nën peshën e pafund
Presion tonelatash nga dallgët e gjumit
Qerpiket e sajë janë lakuar si hane pesëmbdhjetëshe
mbi pasqyrën e kaltër të liqenit
E qeli njërin sy... Pastaj edhe tjetrin...e qeli
Dielli hyri mbrenda dhe ia kafshoi bebëzat e lodhura jeshile
Ik bre...
kush zgjohet në mesditë tashmë ...
Celulari i prishur nervash po e tërhiqte për xhinset e vjetra
të shqyer në gjunjë dhe .... prapa
Ashtu, si u ngrit Ajo...qdo gja në atë shpi..u ngrit, njëjt
plot vrull....edhe perdet u ngriten me vrull
Pastaj tensioni i shkoi njeqind e dyzet e dy
Edhe një muzikë e trentë vrullshëm u ngritë në hava
Pastaj u lëshua rrugicës teposhtë plot dalldi
deri në lum
Le të zgjohet krejt parisi kur të zgjohem unë
Plot finesë puthi në kujtime urën e gurtë dhe lau sytë nën
shatërvan...eh, ura e gurit, kalaja ...
Le ta dijnë
këtu mbi kokrrën e bizeles
një princeshë ilire
Tan natën e lume nuk u ba rahat, mbramë
Edhe Facebook-u kishte ndejt me të … tan natën, kujdestar
Nejse ...
e kishte kape gjumi krejt papritmas, me dritare qele
por era nuki kishte thyer xhamat e dritareve virtuale
Dritaret e kuqe me numra sipër
te mbushura me shkronja, fjale, me kuptim dhe ... pa trohë kuptimi
me shenja duke qeshur, qajtë apo duke nxjerre gjuhen ...
komunikim i pasmesnatës me akuariumin e kaltër
dhe peshkut që ia bënte me gisht.....shshshshsht....
dhe i thoshte që e do dhe peshku e kuptonte ....
ku me dijtë kush o krue mbrëmë për profilin tëndë ...
kureshtja dhe maca më lidhen turbull në këtë tregim të trent
E miku franqez e priste te këmbët e “Ajfellit”
pa ardhe ajo as kulla ska shanse me ra
pasi të ket pirë kafen
do të këthehet dhe do të qeshi me gjumin e vet të rëndë
dhe me krejt botën që nuk flinte mbrëmë ....
Sena rridhte si gjithë lumenjët e botëe ... teposhtë
Pa trohë aristokracie
bishtëdredhur si zakonisht
herë me mbretër e herë me perandor....pastaj republika e kuqe
republika e zezë
dhe republika e zakonshme që ende mbahet në këmbë ...
daltonizëm politik sonte , apo si dalloj ngjyrnat në terr
paskam fjetur mbi nje libër historie online
përplot me luftëra dhe buri ushtrie që kafshojnë veshët...
E ku ka princesha iliria , shahej Sena me veten
prej brindizi e deri në champs-élisés krejt prostituta janë
richard geer nuk i dathë qorapet në këtë park
as nuk xhirohet ndonjë filmë këndej pari... sonte
për të kurajuar ato ... me mbajtë ndërrimin deri në fund ...
Nejse ...përflas përrallën moderne
sperma kafshon trurin
lavdi zotit, poezia sonte nuk me doli me diabet
Mundem me ja fute nja dy tre gurë sheqer në makiato
e me përzie mirë....e mirë
Kur të këthehet , me vetëmevete do të thotë
ai paska fjetur mbi tastaturë
Në ekranin e sajë zgërdhihet komenti i shpërlarë që do ta bëj me qeshë
“oj e bukur dhe tradhëtare...
Më tradhëtove qyshë në telefonatën e parë...”
tradhti virtuale ...
Në prishtinë
solisti kujise dhimbshem dashurite e e te tjerve
e kenga thote ...krejt mbrapsht...po shkon
E ku ka ma mbrapsht
dimër i ftohtë po merr
Prap po duhet me dalë në zgjedhje, mike,
se dikush qenka zënë me votë përdore
prap me luajt një lojë për lojtarë të pabesë
nuk po dijmë cka me ba tjetër... edhe ambasadat ashtu po thonë
Estrada dhe politika nuk flejnë deri pas mesnate
bashk me gjithë zanatet e ngjashme, të dyshimta
thurin intriga
Në paris, si ngon kush ...as njonën palë
Atje edhe shiu bie si llaf i ngrohtë shansonash
flitet me fyt të ftohur lehtë dhe dridhje në telat e zërit ...
në kalldrëmin e lagur një emigrant provon fatin
Merre një gitarë dhe gërvishti veshët e metropolës pa mëshirë
i thanë miqtë
dikush do të hedhë patjetër njëzet cent, a tridhjetë
Së paku po provon do të thonë....
Celulari po e humbë durimin
e kërkoja me sy nëpër dhomën e errët
Kërkund nuk po e gjeja
Vetëm kur heshti e dallova ku ishte
Në dorën time
Mbi tastaturë
Duke e formuar numrin e sajë ... kishte fjetur në dorën time






Poemth për vallëzimin


Tri dite e tri net
u dergja mbi cungun e bardhë që luhatej mbi ujë
Bashkë me natën e mbrëmshme që luhatej në kujtime të turbullta
Rraha duart për të shtyrë detin tutje se lopatat i kishte marrë vala me vete …
Atë natë kur vet bethoveni po na bënte sehir
Dhe ndiqte lëvizjet tona nëpër pistën me pesë binarë
Lëvizjet që shëndërroheshin në nota të trenta mbi pentagram
ai po e kopijonte dramën e jetës dhe të dashurisë

- II -

Asnjë notë për be nuk ishte shkruar dje
cdo gjë komponohej live bashkë me lojën e zemrës
askush nuk i shihte partiturat që mbusheshin me nota
e notat merreshin drejtpërdrejtë nga hapat tonë…
eh, sa shumë herë më shkele me këpuce atë natë
këpuce me take të larta që të thyenin në bel sikur violina në dorën e maestros
e belin e leshove plot besë në doren time te lehtë
të ofrova , përplote freski
sikur detin me shkembin e vet …
që rrijme puthitur qe njëmijë milion vjet apo veq zoti e din se sa …


-III-


Ledhatohen
e her kafshohen
deti dhe shkëmbi
prometeu më kot përpiqet me ikë nga zogjtë që I qajnë gjoksin
vallja rridhte mbi patinat e deshires
patinazh mbi barë ku kerthizat e dala jashtë kafshoheshin plot malle
kemba e ndiqte kemben vet
e notat na mbeshtjelleshin sikur gjethe dafine
me mbulue marre …
Vallja nuk luhej në besë
u bere e lengeshme si portokalle e ndukur nga dega
apo ishte molle mëkati dhe zoti po na provonte karakterin
e skuqur faqesh kisha frikë se më ngelje në dorë
viktim e një qasti kur nuk frenonte thiu mbi akull …
mbi kraherorin e fryer imagjinata shtrydhë frutet e pjekur
krojet e deshirës vërshuan pyllin e gjelbëruar
ujvarat rrodhën nëpër kofshët e bardha
thembrat ishin bërë qull nga vesa
e bethoveni vjedh me të numëruar notat e valsit tonë
dramë e madhe në hapësirë të vogël
dy gishta ftyrë
dy gishta vend
si nuk e jetoi smfoninë e vet asnjëhere si e donte
krejt shpengueshëm
por ti mos qaj kokën ... maestro vetëm hidhte nota mbi leter
partitura koti perpara jetes qe vlon
atë asnjeher asnje vullkan nuk e beri te shperthej ashtu sikur ti atë natë

- I V -

Ishte natë e madhe
Qielli do të hapej pikrisht në mesnatë
Natë e vështirë për me u përthekue me pak fjalë
kënga nuk na zë të dy kur të hapemi të dehur në vallezim
na turbullon aromë e fikut të pjekur që qahet mes përmes
dhe marrja vdes
asnje shtrat smud të perballojë këtë përplasje të detit mbi shkëmb
të trupit për trup
kjo valle nuk do të marr fund kurrë…e as atëherë
për pa hy thellë në mish të kuq, për me i hapë rubinetat e mekatit
e ujërat le te rrjedhin sikur qdo shi qe rrjedh
teposhtë
drejt detit
drejte ferrit
zoti të faltë mike, ti vallezon si një sirenë
le të më falë edhe mua që nuk i mbylla veshët
odiseu ishte me të vërtetë kurajoz , në atë tegim të shpifur që mbijetoi shekujt
dashuria është vetëm avull i trupit qe e dehë mendjen dhe pastaj nuk di cka flet …

- V -


Direku luhatet dhe velat anojnë ankthshëm lundrën e dëshirave
e cfarë do të bësh në anijen time sonte
bregdeti na grishë përplot shkëmbinjë
po të shkelim njëher rërën e bardhë
për shkëmbi do të mbeshtes pastaj
si i eger do te zhvesh deri në leckën e fundit që do të bjer bashkë me lëkurën
kam frikë se qafa nuk e mban gjithë at furi
mbeshtes I ligështuar kokën
mbi gjiun e bardhe përplot tambël kokosi
e buzen mbi majet që drithërojnë plotë hire
të baj be e rrëfe, mike
apo kuptoje vetëm si premtim të pamenduar mirë
nga dy krojet e bardha
detin do të e pi
pastaj do të e nxjerr jashtë gjithë kripën e bardhë
që të shkumbëzoi përjetshëm skajeve të kësaj poezije të dëshirës…


- VI -

Veq zoti e di si do te vejne punet, pastaj
Mendja ma thotë se do të gezohet qielli për ne që shijojmë jetën
Që na u dha …
buzet mpihen në cdo prekje
me puthë e shkrinë edhe akullin e mbledhur me vite
qafa e jote e bardh mbushet përplot me dammar
tendoset deri në dhembje sikur pret kafshim marimange të zezë
pastaj lëshohem poshte dhe e puthe kërthizën e harresës
qe rrenqethet sikur flutur e bardhë me krah të larmë
me të dy duart do të qeli dyert hapekrah
pëtplot rrapllimë dhe ndjenjë faji
pastaj mishi do të hyj në mish
dhe do të kruaj muret e kësaj nate pa gjumë
per me ngjall arushen e fjetur …
beli shpurthe në doren time
e unë … stë la me fluturue
të shtyrdhe butë sikur dredhezen në buzë
pastaj e shtrydhur rehatohesh në pëllëmben time
mbledhur gjunjësh qetëson zemren
plot kurajo pret goditjen e fundit për sonte
vetëm heshtja mundet me e shpreh krejt qka ndien
vetem fryma mund të shkoi përtej trupit…


- VII -

Tri ditë e tri net
Do te flej mbi ty sikur i mbyturi mbi trungun e lisit
derisa te mbledhe fuqite perseri me i rrahë lopatat …
detin me e shty tutje
sa i pafund deti mike
Frymen e fundit do e ruaj për me u zvarrite në bregun tjetër
Për me ecë dikah
Kah të më qojnë gjurmët e tua nëpër zallin …. E gjallë të jetës



Heshtja ...


Në këtë mbrëmje
Heshtja duket ndodhi ne vete
tepër e zhurmshme duket sonte... mike
Armë e madhe ... me lidhë vetveten për rrotën e ngjarjes
kur postmodernja vjen ne lagje
heshtja ka kuptim vetem kur bota flet ...
Piano herë flet, herë nuk flet
lokali sterrmbushet me fjale
veshi rrahet me nota të dala mendësh
Instrumentistët palaqo argëtojnë vetveten
improvizojnë në vëmendjen tonë artin e të pasnesërmes
parakalojnë gjysmake shkollat postmoderne
shkarkuar nga interneti
kjo mbrëmje lyp me e pi sikur një antibiotik të larmë
me e shty teposhtë me një gotë uji që shushurinë
duket sfidë e pafund
Kush e mbijeton këndesin e parë
do të kapë tonet e stines nja tri ditë para të tjerëve
Pastaj në miniaturë
do të ndodhë përmbysja e madhe
Garë e pafund kush po bënë më pakë zhurmë në një njësi kohe
Kush po e mban zingjirin e holluar të ngjarjes për pa e këputë
Sa ma gjatë me heshtë ... nota mos me prodhue....aq ma interesant
Shkollë londineze në mëhallën e muhaxhirëve
Bëhesh krejt vesh për me kapë tingujt e pakët të çastit
Kureshtja e kap çdo psherëtimë që lëshon tastatura
Eksperiment audio vazhdon ...gjallëron krejt shqisat tjera
Revolucionarët e rinj po përmbysin botën e tyre fiktive
Rindërtojnë me heshtje
Thonë lëre matematikën të flejë në klasë
Mos numro
Lëre trurin në shtëpi
mos mendo
Vetëm eja dhe lëshoje trupin të vallëzoi nëpër pistë
Të gjej baraspeshë të qëndrueshme në asgjë
Pastaj të kapet fuqishëm për secilën notë rasti që na e falin koprracët
Eh , sonte maestro kruan egon përplot vetëkënaqësi
Kërkush si vetja nuk i duket ....pasqyra reflekton turbull
Revolucioni rrjedh pa derdhë gjak në tru
E shpirtit çka me i ba që po lypë me ngulm një përkundje tjetër
Nuk durohet nata vetëm me mendimet e tua
Nga shtëpia dole pa hedhur asgjë krahëve
bente ftohte
edhe egoja bënte zhurmë të padurueshme
Nuk durohej vetvetja tek kafshonte muret e trasha të vetmisë
Veshi i stërvitur padashur të kap ngjarje
edhe aty ku duket se nuk ka
Mendja e tendosur qet shkelma sikur pelë e azdisur
dhe nuk durohet pa sha me nanë e babë ...moter e vëlla ...
Perse tastatura dergjet ... gishtërinjtë nuk rrapllojnë më mbi të
dëgjohen me së shumti notat qe mungojne
në vesh jemi shëndërruar krejt
Kembet e duart lëviznin nëpër audi-zbraztësi
Vetëm duke ndjekur zërin e brendshëm të trupit
Secili në mënyrën e vet rrotullohet rreth boshtit të tij
Sikur e tjerrin këtë natë të butë nëpër kalendarin personal ... pa ngjarje...
Heshtja është tepër e zhurmshme sonte... mike
Armë e madhe ... me lidhë vetveten për rrotën e ngjarjes
Piano herë flet herë nuk flet
Sharkijat bajnë shumë zhurmë në kujtesën kolektive
Ruaju mos të mbërthejnë mallkimet e katundit
Që i le në baltën e vet
Asfalti kafshon takat e tua të larta
Kurrë nuk do të mësohesh me ecë nëpër rrafsh
duhen gjenerata...
Veq, në heshtje mos u dashuro ... se vdes
Kot endesh pastaj e pavarrosur pistës së larme të vallëzimit
Heshtja ka kuptim vetëm kur bota flet ...dhe ti e dëgjon vetën tënde duke heshtur ...


Kalorsia ...

Asnjë
trohe te kuq zemre
mbi këtë tavolinë dalëboje
krejt letrat mbi tavolinë ishin qelë atë natë
zholi nuk i pat ra askujt
përpos kujtimit të gjitha tjerat u humbën sa qelë e mbshel sytë
Ne sytë e sajë shetiste kalorsia e urrejtjes
Me shpatat zhveshur
Ai mbrohej me heshtje dhe e shikonte ne bebza
rrapllonte zhurmshem neper korridoret boshe .... të trurit
emri i tij
ajo e donte dhe urrente ma shumë se këndo tjetër në këtë botë ...
tavolina kishte lëshuar bark nga pritja
Asnjë trohë guxim për me ba një hap të vetëm tutje
Me kalue rubikonin ...
Shumë tym
Lokali i natës kishte turbulluar shqisat
Meshkujt pinin duhan
Femrat ththnin gratis të njëjtin tym
apo ishte e kundërta
kryesorja dikush pi duhan
e dikush thithe diçka
letrat ishin të gjitha mbi tavolinën pa ngjyrë
Ato e dashuronin veten e tyre plot afsh
Ata ... askend
As veten e tyre ... as narcis nuk jane ... ska energji në ta ...
Qysh të vegjël i morën mësysh
E dashuria...
E qfar hyn këtu dashuria
muzika shpërndante nëpër lokal fijet e pentagramit
bashkë me notat e regjistrit te larte
shpërbëheshin fjalët e folura nen ze ...
megjithatë gjërat kanë kuptim ... edhe kur duken boshe
burrat pinë uiski dhe heshtin
Burrnia tradicionale
pak ego dhe pak arrogance
Ajo ...rrihte qerpikët e vënë rishtazi
Me merr nënë strehën tënde të madhe o mik
E luste
Dhe i ngjitej për shtati sikur gjarpër shtëpie
pastaj kur shqitej
përpiqej me ndejtë dubë ...
nëna e këndonte dikur
dubë , dubë, mashallah...
pastaj
mundohej me mbajtë qëndrim
se qëndrimi është gjysma e femres
gjysma tjetër është turp me u përmend ndër njerëz me edukatë
pastaj ... me këmbëngulje shikonte diku larg sajë
tepër larg nga kjo shkreti
diku përtej krigllës se rëndë me birrë peje
dora i është mpirë nga pesha e gotës dhe dëshirave
ishte birra e pejës
apo ajo vetë ishe e pejes
tashmë askujt nuk i kujtohet asgjë nga ajo natë
mos më kapni për fjale
se edhe fjalët sonte janë mbete pa bisht
si spermatozoid të brishtë që nuk arrijnë te veza ...
Vetem lotet rigojnë nëpër kujtesë
Kurr nuk e mora vesh cfarë soj i lotëve ishin
Lot malli ...apo pafuqie
Vetes me ja pranue dashurinë për të
Dashurisë me i vu një emër me butësi pranvere ...




Jam i pafuqishem me te fale...

Vetem qielli sheh pertej kesaj nate
që na u mbështoll nëpër këmbë sikur lozë kungujsh nëper ara buke
pa e kuptuar ...
si pranga formale
që te mbajnë lidhë
e vrullin s’ta ndalin ...
pra, nate si çdo nate tjetër dukej ...
derisa e shikova ne bebëza
dhe kuptova çdo gjë për ditën e lindjes
pastaj erdhi ulërima
eh ... po te mos ishte ajo ulurime e mushkrive
qe nuk ngiheshin me fryme
atë natë
toka shkrryhej ndër ne
sikur ndjente faj
kurr se kuptova përse
përse nuk na linte me ra në humnerën e pafund
mendja me thote
prapë do te binim në këmbë
ose jo...
mundësija
një me nje milion
ec e vej bast
pastaj ...
thone
te krisurit dhe te dehurit
nuk lagen ne shi
vet zoti
i merr nen qadren e tije
ate nate
pergjakur berrylash, gjunjësh edhe bjeshka nisi me klithë
e ti gërryeje token me thonjë plot llak...dhe gjak,
mijëra fije bari i more në qafë ...atë natë...

- II -

Të lavrosh
si të bëshë dashuri
fort me ngulë plugun e artë në damarët e tokës
të hedhësh farën...krejt njësoj ...edhe toka ka mitër
të gjallën e të vdekurën
i merr në vete
pafundësisht
vetëm e brishta mbijeton dhe i qelë sytë mbi tokë
apo sythat jeshil,
amanet i plakave
kerkund barishte te eger
mos me lenë
pa i shprishe deri në një fije te fundit
me e herrë
deri në shtresen e tretë
të dheut
derisa djerrina te bahet are e bute
buke
pa ja nxjerrë frytin kokerr me kokerr
mos me ndalë ... kalorësinë e eger
po dergjem
ne prag te deres
me kujtohet batuta për gjelin qe i pikonin hundet
mendja me thote tregim i rreme paska qene
e ti
pas vallëzimit të çmendur
heshtje
i merrje erë gjoksit të djersitur
djersa e burrit është afrozodijak, thoshe
balet duarsh e këmbësh eshte dashuria , përfole përqartë fjalet e poetit...
kur dola atë natë nga shpella...
isha po aq i uritur si në fillim të natës
askush,
asnjëherë nuk e ka shuar dashurinë dhe dhembjen
qe e ndjen për veten.

- III -

Pastaj shtrihem në shpinë
dhe
sikur në natën e katragjeqave
shoh qiellin kur hapet ,
pastaj e hedh në bunar një pare të kuqe
dhe nxjerrë me kove një dëshirë të mëndafshtë që mbështillet kofshve
dikur vonë dielli del e me perpine ne enderra me strukturë balade
liroj krejt damaret e mavijosur
nga tendosja e pafund
damarë të lëshuar sikur ushkure nate te mbështjellë rreth qafe,
rreth këmbësh
që kanë potencë me lidhë kontinente
damarët ...
qe lidhin turpin me infrastrukturë epshi
që përqojnë karburantin deri në të kuqtë e vesë ... e pak përtej
librat thonë jeta është përplot proteinë
apo albuminë...
e kujt i kujtohet tash cka thoshin librat
pastaj lëshohem
neper kofshet e tua te bardha që dridhen nga tundimi
fundi i barkut tërrqethet sikur aterojnë fluturat mbi lule
përplot nektar na fali zoti
gjëme e thelle nga shpella
shumë gjatë paska fjetur arusha
skam cka me ba...jam krejt i pafuqishëm me të falë
gjunjet nuk mundesh me i mbledhë, për pa e prekë yllin e mëngjesit me taka



- IV -


Furi e madhe kur shkunden malet sipër vetes
Vullkani rrënon themelet e qetësisë së rreme
Është vetëm zemer vashe qe gulqon per nje trohe ajër bjeshke
me perpi pa e mballqitë
tërë atë dergjë
që po i rrjedhë këmbve
apo është shëndet nga pusi i pafund para shtëpisë ...
u mbledh pahetueshëm në trup
sikur mbledhim ditët,
javët,muajtë apo vitet në koleksionn personal
çdo ditë që ikë memorohet në databazën e jetes
pastaj vijnë fjalët
si diamante të pagdhendur që latojnë kujtimet në gurë
krejt dhimbët mi ndale loçkë ...psherëtinë
dhe bahet krejt një me bebezat e demit
qe e kalëroi idheshëm
atë natë

- V -

Kot u mblodhe duq në vete
Hapi krahët dhe kapi cepet e kësaj nate
Mos e le me të ikë ndër duar pa ja mjelë tamblin e bardhe
mbeshtillu fortë me gunen e sajë të lashtë ... thurë me leshi te zi
pastaj merre për freri hamshorin balosh,
deri te qele drita mos i zbrit nga shala
mallkuar qoftë po nuk dha shpirtë në pistën e vrapimit
por ti mos e ngut hapin
grahi me trok të ngadaltë
patkoi sjell fat edhe kur qet shkëndija mbi gurë
gjyshi thoshte kush kaleron ngadal,
e shkel token rëndë ...
drithma ndalet...
veq kur të këndoi kënduesi i sabahut
ulen flamujt e luftës
në fushbetejën prej qilimash kuq e zi
poshtë krevatit të metaltë


- VI -


Kurqysh trupin mos e le me fjetë në këmbë
në rrugën e gjatë deri te vendi i takimit
Nata është vetëm llastik ... e zgjasim sa të dojë e bardha zemer
diellit i themi të rrijë pas malit e të mos duket këndej
derisa gjelit qurravec të mos i vij prapë zëri
derisa pula e larme të shkundë pendët në fund të oborrit..
baladë pa viktima kjo
vetëm ëndërrat mbyten në pusin e zhgënjimit
kam shpresue se me të prek me dorë ka me u djegë si dru i thatë
apo nuk ishte vetëm zhgënjim ...
vetvetes duhet me i thur një xhemper te larme me këtë lesh nate
kerrbzat e gjata e bejne thurjen krejt të ngadaltë
ah mike... edhe gjeli dehet pa e rrëkëllye asnjë gotë
e jo ma une
qe kam mbete pa gjumë duke të kërkuar nëpër univers
veq fjalët kanë mundë me nisë librin e shenjët
zoti na e fali dhuntinë e vete ...
fol e trego qëfar don...
trupi vallezon baletin perfekt te dashurise
dora dorën e përcjellë nëpër shtat
mbi liqen
mjellma e bardhe e lakon plot eegancë qafen e gjatë
per me krue shpinen e bardhe...
pastaj .. merre jorganin ne gji...
gjumin mos e qas deri në shiun e parë
për me pastrue zhyllin e kësaj dite që po vjen
rotullohu si e çmendur mbi qarshafin e bardhe
dhe shkruaje me trup këtë poezi sikur Zakja ... pikturat
Pastaj vijnë thashethemet ..jeta na qenka një thashetheme e madhe
Që vdes pas poetëve të krisur...

Kur te pashpirtet rrefehen....

Kur te pashpirtët rrëfehen
Bota shkundet frikshem sikur zgjohet nga nje makth
Eshte dite e madhe
perpara kardinalit plak
korleone e ka ule koken per nje qast ...
po rrëfehet
mos te flas kush prej merdarje deri ne morine
le te degjojne zemren e vet kah rrahe dhe gjakun kah rrjedh veshve

Rrjedhin lot nga ai krua qe besohej te ket shterrur moti
Qan për vëllaun qe u vra me urdhër te tije
Për një fjalë goje për një shkamb me tri kambë
Tradhti është të vrasësh vllaun për tradhti
Pa e lanë me folë
Tradhëti është vëllaun me rrehë e mos me lon me qajtë
veq se mundesh ...
Tradhëti eshte arën e madhe vllaut
me ja marrë
me zor
Ja robin në shpi
Ja me farue me fëmijë
Veq se mundesh ....
kishte mbetur pa fjale
korleone rrëfehej në besë të zotit
shumcka ka pare shumë ka dëgjuar Kardinali plak
zoti eshte i madh ai ka fuqi me fale
Jeta rrjedh
përtej katedrales ne ndërtim
në Prishtinë ...

Prishtina zgjohet ne mjegull
Edhe semaforet jane konfuz cka me ba
Prishtevka rrjedhe e turbullte nder toke
Ku e qon krejt at gjak dhe marre ky lum i pafajshem
I pafajshëm si dine te jene vetem lumenjet e vegjel
Askush nuk din cka me ba me marre te vet
kemi heshtur gjate
dileme e madhe e njeriut te vogel
si me zbrite Neronin nga froni....per pa e kalle Romen

Kur te pashpirtët rrëfehen
Bota shkundet frikshem sikur zgjohet nga nje makth
Eshte dite e madhe
korleone e ka ule koken per nje qast
po rrëfehet
mos te flas kush prej merdarje deri ne morine ...
vetem zemren e vet le ta degjoje kah renkon
veq ndergjegjjes le ti jape gjuhe ... per me ba be ...
para fisit

KONSPIRACION

Gjithçka është atomizuar deri në pakuptimsi
Vetem dehja duket të jetë e përgjithshme
përhapet sigurtë
nëpër rrugë të rrahur
mediumet e shpërndajnë fjalën e plotë të sundimtarit
vetëm ajo është legale
krejt të tjerat duken konspiracion
në katunin e moqëm pleqtë merren me gjeo-politikë
A thue çfar loje po na luajnë sonte kojshia
janë mbledhur kokë më kokë rreth sofre
derën e oborrit e mshelën tri herë me qelës
edhe kendezi mbramë këndoi para kohe
qeni po lehë keq në fund të oborrit
diçka ka me krisë
dikah ka me krisë
ska qare pa kërsit ... dikah
ulur rrinë burrat, në lëkura delesh...këmbëkryq
tymi arrin deri në tavan
vendimi pritet me ankth
pa e pleqnue këta
as qeveria s’mundet me marrë vendim
zanzibari gumëzhinë
duhan kontrabandë ... bari i rëndë i mbështjellë për ngutë...
po kjo erë e malit kah erdhi
veq zoti e di kah hyri në këtë shpi pa dritare
që nuk fle kurrë deri në këndesat e parë
u deha vetëm me erën e malit qe solle mes nesh atë natë
përplot oksigjen i mbusha mushkëritë e lodhura
kur shkele në prag
krejt e thyem kryet me pa kush hyri në derë
e qeshura jote i mbushi brinjët e këtij lokali nate
në krejt shqiptarinë
s’ka vend ma serioz
zanzibar
aty ku kruhet politika
dhe erotika
asgjë nuk degjohet nga ritmi i rende tekno
solisti improvizon dicka rreth një traktori të prishur
shkronjat perplasen plot turr mureve
renkimet tua nuk ndihen ma as në ëndërr
te ti çdo gjë është ashiqare
lirinë e kuptove nga ana e prapme
nga ana e këndshme
kater burra dalin prej saje po thoshte njëri nga kodra e trimave
të hante me sy dhe bëhej gati me shkue me pshurrë prapa dere
burre me keso kembe mos pafsha kurrë ... qesha
as me buze si chokollate e zeze përzier me qershi
komunikim i shprishur
tupanat rrehin rëndë pa mbrri me i ba tingujt rresht
si ushtare nate
në këtë zgjandërr makth
edhe mendimet shperbehen ...
ja krejt ja hiq
ma mire merr cka te japin qikë
se nuk del prej këtu pa të marrë tëmblin e parë .. për ilaçë
zanzibar dridhet nen tokë
a po e rrezojmë këtë qeveri a po e rrëzojmë najsen të hajrit sonte
dilemë e rëndë trimash
dicka pa bo sonte s’ban
duhet me tregue fuqi
se populli po hesht diçka
hamenden
njerëz përplot fuqi me ba ... çka duan vet
ata njohin veq kufijtë që i qesin vetes
e pse me qitë kufij kur s’ta kërkon kush
në prishtinë kem hi me kallash ne dorë dhe ju thamë dilni nga bodrumet e errëta
jeni të lirë, veq ruajuni prej naj plumbi qorr se festë ka vendi
krejt mëhallën e kemi marrë me veti
në zanzibar
dehja është e përgjithshme
të na rrojë ...patria
gjithçka është atomizuar deri në pafundësi
vetëm në odën e madhe
burrat rrijnë këmbëkryq
tryeza e Mbretit Artur në variantin rural
pijnë duhan kontraband
dhe pleqnojnë hallet e popullit
barrë e rëndë
pa ta as qeveria nuk merr vendim
pastaj bjen celulari në kabinet
pleqtë kanë marrë vendim
veq me dridhë pak....
zanzi... njeri
E mbyllëm edhe këtë natë
Ajo e rrëzonte me shikim secilin burrë aty
Kaq fuqi kishte
Kërkush nuk guxoi sytë me ia lëshue ...as unë
Dola për qejf atë natë, jo me luftue ...
As e qeli gojën me na folë
Vetëm Votka ruse ia dridhte bebëzat herëpashere
Dicka mbrapsht po shkon , se zanat e malit s’kan dalë kurrë mes njerëzve me pi
As në kohën e Mujës e Halilit

KUR KALAJA BIE ...

( Ne vend te motos )

Ja krejt ja hiq
Rulet rus me jeten ... luan
çdo natë kështu
gjithnjë lakuriq i shoh enderrat me thoshte
E ku ka rrobe qe e percjelle vijen e shtatit tim
E ku ka djale qe di me te desh pa te kepute kopsash
Vera e kuqe skuqte faqet e fjalet kalamendeshin te dehura neper ajer
me te dy duarte
e mbaje goten e kristaltë ate nate
e shtërngoje bashk me guximin që po te ikte
Fale o zot ... nuk pajtohet me gjysmë jete...
u luta në heshtje për të

-II-

Dora rrëshqiti vet nëpër mendafsh ... apo ishte lëkurë
Mbështetur për muri luhatej si e dehur ne këtë det paraurban
Tym i rende dhe avull rakie therrnin mukozën e fjalëve
me frymen e fundit e piu verën e kuqe sikur të ishte ujë nga kroni i mbretit
apo e dehur erdhi qysh nga atje
teper oksigjen në mushkëri
tepër rruaza të kuqe gjaku, tepër guxim me sfidue
trupat ndeshen idhshem nen ritem afrikan
duarte e sajë ranë vetë
vetëm grithte murin me thonjët e gjate dhe praronte sytë
te gjitha dyert mbeten pa mbrojtje
gjynah prej robit e zotit mos me marrë atë kala

-III-

Vetëm pas shumë vjetësh do ta kujtojmë se ishim këtu sonte
Qudi, ende më mbajnë këmbët ...flisje jerm
E mbaje murin me shpinë e pas tij krejt botën e gjallë
Krejt ndryshe kur vallezon e mbështetur për muri të gjallë
Shpinë për shpine
Lëvizim bashkë , prekemi bashkë , dehemi bashkë
Apo ...krejt janë ashtu të dehur nga jeta në bodrume nate
Dhe klithma e mbytur që po hupte ne dergjen e përgjithshme ...
Sidoqoftë
Askush nuk mbeti pa e degjue heshtjen e tënde atë natë
nate me përplot kafshime malli
qafa se mbante kryet drejt
busulla e dehur kishte mbetur diku tjetër ... dhe rrotullohej kot rreth vetes


-IV-

Përjashta binte shi dhe shpërlante mëkatet
Nen qerpik të rigonin dhimbshëm vitet e abstenimit
Sa herë kalove nga ajo rrugë ...eh
Nen hije te mollës së kuqe sa here u ndale
i more ere
mollë e ndaluar për ty
që grishte mëkatarët pranë rrugës
megjithatë
shumëherë e kafshove me sy
Vetem kaq ....dhe të dukej shumë
As sonte ti nuk flet shumë ...as qartë
shikon mendueshëm përtej avujve të rakisë
kush të mësoi të dëgjosh fjalët që ende si thashë
kembengule te degjojme së bashku heshtjen tende
pa asnjë koment për be
pastaj hipe mbi bankën e zezë
kthejeni koken o njerëz ... ju nuk kuptoni
nuk kam asgje per me thene në këtë kohë fushate
kur te gjithë tregojnë përralla
nuk kam asnjë CD plot krime me shpalos para parlamenti...
prandaj po heshtë
e kam të qartës
heshtjen time po e deshifroni me kode të gabuara
se ju nuk e kuptoni këtë këngë
as e kapni këtë ritëm të pa panikë
që sillet në kordinata dashurie
dhe kënaqet me këtë ditë plot zjarrë në vete
në qendër të prishtinës luaje rulet rus
përjashta binte shi
e ti shikoje veten duke vallëzuar lakuriq
para pasqyrës së madhe të jetës
nën rroba të gjithë hecim lakuriq
pat thënë dikush që e dinte cka është
jeta ...
dhe perserisje nen ze
refrenin e preferuar
krejt
ose
hiq !


DASHURIA E SAJE

(Balade)

ai i tha
eja sonte
ajo shkoi pa e menduar gjate
ai i tha mos eja sonte
ajo u be suse dhe priti te pragu i deres kur po e therret
vetem pas nje shekulli
nga maja e malit erdhi prap nje za I thelle
eja i tha
ajo zgjidhi litarin nga kemba e majte
dhe shkoi
asnje deshmitar tjeter perpos nje hene tinzare
nuk ishte ate nate
per me tregue se cfar pat ndodhur
nga brendia e kulles tan naten e lume jane degjuar muret kah klithin rende
sikur te ishin kafshime gjarperi ishin nxire guret
edhe oxhaku renkonte plot tundim
hudhte shllunga tymi si llokomotive ruse
zjarre i madh ishte ndezur ne zemren e saje
kazani I zi vlonte deri ne shperthim
Ai nuk I ulte syte
akull I teri …
perplot ego…
ne frengji te kulles lemonte mustaqet e medha
kruante me thua gjoksin leshator
arushe mali
ajo rrshqiste themeleve te poshte sikur hije e lodhur
deri te rrenojat e moqme mberriu me nje fryme
e bartete pa za naten e mbrembshme
mbi shtepizen e vet prej kermilli
gjurme sperme mbeten neper gure kudo qe shkeli
tri dite e tri net pat ecur deri te ai
diten e katert pat mberri ne prag te deres
me diellin e mengjesit e pat grrithe me thua deren e rende
rende u pat hape porta
rende e pat hedhur hapin e pare
pastaj doli..
duke hecur mbrapsht
duke hequr kembet zvarre
ferkem mbi ferkem deri ted era e oborrit
pastaj vet mali e terhoqi teposhte
per gjashte dite e gjashte net mezi u kthye te vendi
kullen e babes e gjeti rrafsh per toke
ai e priste
ulur kembekryq duke pire duhan te serte
qeni nuk I lehu fare
ai nuk I foli
vetem nje guralec u rrokullis teposhte shkrepave
ajo dha shpirte te kembet e tij
pa bere as of
as eh
buzet iu teren
tere naten ra shi


ROZAFA VETEM BEHET SE FLE

Qyteti i lashtë është bërë zgjyrë nga cepet
mos mëkato me fjalë , mike
lerja shiut t’e beje te veten ,
e vetes t’e beje te sajen
kushdo që mbushë ujë në atë krua skaj rruge
bën sevap
te kroi i bardhë i pashë,
në bucelën e vashës pa emër,
syte e shkruar që reflektonin plot deshire
ate ditë deri në perëndim të diellit e prita
numëroja fletët e bagrremit plot ankëth,
po vjen, spo vjen, po vjen....
e kujt i bënë, me do apo s’më do,
atë natë e dëshirova në gji, sikur ujëvaren e Niagarës,
egon me e flladitë
aq vape bënte në tru,
kokën me fut në krua nuk ftohej
në akull nuk ngrihej
harroje këtë cka u tha... krejt
ikim nga legjenda në legjendë
gjuha letrare nuk ka mjaftë fjalë
as fjalori i trashë me leksik kooperativash
për me përmbledhë krejt kuptimin e kësaj dite
të betohem në gurë të kështjellës
sikur te rridhte chocollatë,
nga gjiri i Rozafes së murosur
i lënë jashtë ….me qëllim, ah
pastaj, shekuj me radhë do i lepija buzët
do lepija kujtimet e ëmbla nëpër netët e thinjura....monotone…
bota virtuale të shalon mileniumet mbi supe
sa qel e mshel sytë
kalin ma të mirë të tufës t’a bënë gati
do të këthehem në të kaluarën, kaluar… sipër gjogut të zi
e do te kalërojme bashkë deri ne ditet e bardha
keshtjela e gurtë shkrihet nën shpinen tënde të djerësitur
ngrita cepet e këmishës
kroi i mbretit paska qenë këtu
sulltan pas sulltani paskan pirë ujë në këtë krua
deri në sabah me këndeët e parë
këmbëkryq mbeta në mendime,
vetëmevete fola , krejt me zë të ulët
pëshpëritje nëpër gurë
pa e zgjuar nga gjumi
Rozafa fle...
nuk ka vdekur
veqse duhet kafshuar në damarët e mavijosur
me ja nxjerre helmin e gjarprit prej trupi
gjarprit të shtëpise ...intrigë kunatash ...
verbohem syshë
aq bardhësi shpirti në këtë përrallë
të paskan murosur në kemishe te bardhe nate
mallekuar qoftë
veshtroj gjirin e butë
që rrjedh qumshtë nëpër legjendë
natën e kafshoj ne kerthize...idhtë
si kafshohet
mjë mendim i turpshëm mes dhëmbësh
ende dielli pa dale
të gjitha vrimat kanë me u mbyllë sonte,
luftë me fantazmat gurë më gurë
si nuk i numrova sa shkallë janë deri te ti
e nata kafshon bebzat
goditje që dhemb deri te zanafilla e fisit
shëroj palcen e ashtit duke lëpirë kujtimet
subkoshienca klithë
shpina më kullon gjak nga thonjet e tu te gjate,
lavër e thellë në shpatulla
tunelet janë të ngushta,
qenka mbyllë kalimashi deri në pranverë
mezi dal matane duke u përgjakur gjunjësh
krejt avull perreth, aq nxeht u ba, edhe toka avull po leshon
barku i bardhe lëshohet lehtë mbi shkambin e zi
është shkreti ...etje e përgjithshme
asnjë pikë ujë në tokë nuk e lamë me ra
të gjitha dyert i mbullëm me shul
kodrat rënkojnë përreth
nga tundimi
jemi bërë një trup prej gurësh të gjallë
kam hyrë deri në fund të oborrit me hap hajduti
thellë nën hijen e mollëve
janë mollët pa berthame që të shkrihen në buzë
pastaj lëshohem degëve poshtë dhe ngihem me aromën e frutit të pjekur
mbrenda kur të hyj,
bebëzat do të rriten e keshtjella do të humbë në sytë e tu
vetëm kroi do të rrjedhë degëve deri në gurët e themelit
me daltë do të gedhendet shënim në hyrje të portës
një kujtim i jetuar nën ankth
e ku ka kohë për gjumë të natës kur njerzit ëndërrojnë me sy qelë
ky vend është përplot liri
shteti fle
askush më nuk punon në ndërrim të natës....


TO BE ...
( Arratisja e republikes, Bllace, 1999 )


Europa përkundet në mjegull
Qyteti i përgjumur shkundet ngadalë
Zgjohet duke u shtriqur si grua e lumtur
Mbi tavolinën e bardhë
EKG-ja treptinte çmendurisht
Ekrani i vogël rri kokulur,si qen i rrahur
Treptijnë qerpikët ...sytë nuk i ngre me pa mjekun
E mjeku thotë , pa merak , krejt është OK
Zemra është top
Vetë mos shiko shpesh horror
E kush shikon horror
vetem lajme është mbushur dhoma e ditës
dhoma e natës
banjo ...terasa
etje për çdo informatë
familja ime është atje...
në Kosovë
ku ka më horror
Parametrat janë në rregull...
Mjekësia kaq mundtë thotë
Por ... ku di gjë ...mjekësia...
E pra Zemra ishte strukur në kraharor,
nuk qante me za ... veq kuiste në vete
sikur ujk i zbutur që u rrit nder njerëz
mëmëdheu po vdes
përsëritej në kokë . refreni
po humbë shumë gjak ... këmbëve
asnjë foshnje me emrin liri nuk u lind me kaq dhimbje
e ku vdesin malet
fushat
pyjet
më kujtohej naimi dhe lisat e gjatë
qingjat më nuk blegërijnë andej... naim
flisja përqartë
krejt kosova u zbraz ne pak ditë
ikje kontinenteve me shputat e ngjyera në të kuqe
lamë shumë gjurmë nëpër gazeta, ekrane, mediat virtuale
Bllaca ishte mbytur në lloq ,
krejt bota mbështillej në atë lloq e shi të pafund
Binte shi apo qante natyra
nuk e duronte egërsinë e njeriut
qielli qanë....nga lart shihet qdo gjë
stacionet orbitave filmojnë pa zë ngjarjen
Krijuesi squllë kopenë e vet nëpër shi,
na shpërlante prej mëkateve perëndia
qenka mëkat i madh të durosh pafundësisht të keqen
Purgatori qenka këtu, në kufi
e Ferrin e lamë pas vetes
Mijëra njerëz vareshin nëpër laura kufijsh
Kameramanët fshinin objektivët e përlotur të kamerave
ishin njerëz apo vetëm numra
Emra, data lindjesh, vdekjesh, profesione, rrobash të larme
Nga lajmet e mëngjesit nuk merret vesh asgjë
Vetëm diplomatët numërojnë viktimat
si zakonisht
bëjnë hesapin me kalkulatorë
Edhe kufitarët fqinjë numërojnë me gishta
qeni i policisë nuhatë ethshëm një palë dimie me lara
lara që i marrin sytë qenit të stërvitur
ka shumçka të dyshimtë në ato lara të pafajshme
kundërrevolucionar kujdestarë
më poshtë, bllacës
Qindra duar janë zgjatur për nje vekne buke... bajate
Rrëshqet balta e gjallë e Bllacës nëpër kujtesë
Rrethrrotullim
Kërkush nuk e din kah me shkue
dilemë e rëndë
Të kthehet me ba deken në prag të shtëpisë
Apo me marrë shtëpinë në bohçe
Me ikë kontinenteve
Nëpër kampe provizore
muhaxher ...përjetë
Atëdheu kishte hemorragji
të rëndë
Republika imagjinare arratisej nëpër korridore humanitare
Trimëria këndohej vetëm në sharkia, thellë në male
maleve mbeten do të krisur që e kishin sosë me dekë
Nga ata quan duar të gjithë
Por ata nuk quan duar ... të krisur ...si gjithë luftëtarët ëndërrimtarë
E ku ka njeri që shihte zgjidhje tjetër atë ditë
Ja me ikë, ja me dekë
Çdo zgjidhje ishte e keqe
Kudo flitet shqip nuk kishte derë mbyllë
mbrend hyhej pa trokitë
Askush nuk të pyeste si je, si ke qenë
Askush nuk të thoshte a muj erdhe
Cdo gjë zhvillohej live
Kudo hyje, një nuse shtëpije të hiqte çorapet bashk me lëkurën
Ishte tragjedia e parë me asistencë mediash globale...
Eh ... sa kemi hecur ato ditë
pash më pash i ramë atëdheut
Askush se di sa palë lëkurë i patëm zbathë ato ditë...
Sa gjumi u bë duke ecur këmbë
Po e madhe paska qenë shqipnia ,
Vajtonin në vete ...
po e nëmur paska qenë...shqipnia
interneti klithte emra njerëzish, vendesh të djegura
një plakë ulërinte për bukën nore që e kishte harruar në oxhak
interneti fliste përqartë
Evropa shkundej nga gjumi
Qyteti i vogël shtriqej në shtrat
Dicka duhet me ba ...klithte ndërgjegjja e fjetur... ekraneve
Duhet me i nisë legjionet e rënda , andej
Nëpër qiell luhej simfonia e jetës
Dirigjenti flokëshprishur kishte mbetur me shkop në dorë
Pa orkestër
Pa fjalë
....i ngrirë....përmendore e gjallë ...e durimit


DIMER NE ZEMER

Në asnjë përrallë
nuk tregëtohen bashkë
Plumba dhe cucëlla e fëmijësh
Madje tingëllon krejt jopoetike ...
Morbide, ndoshta
për vargun tim prozë
Krejt të pazakontë për metrikën tradicionale
Por
është
një tregim tjetër, ky
Ju lutem
Merreni zemren tuaj ne grusht
shterngojeni forte
Mos te plase nga dhimbja
Ligj egër i natyrës
Nga historia e pashkruar e llojeve
Vetëm peshku i madhe e han të voglin
dikur njeriu e hante njeriun
Pastaj e kuptoi që e jemi të pa shije dhe ndërroi menynë
Natyra nuk mund të jetë më e pacipë
Dimër siberian
ishte
Që nuk ka gjynah
për kurgjo ...
erdhi prej veriu
krejt shkret e la pas vetes ... kur iku
njerëzit iknin nëpër male për tu ngrohur
vareshin në laura kufijsh
derisa të raportonin shpresat e mbështjella në bohqe
Bllaca ulërinte me tërë gurmazin në megastacionet globale
Dimer , vetëm dimër vinte nga veriu
krejt shkreti e linte kudo shkelte
dimër që nisi në koka akademikësh
e sosi në uniforma të zeza policësh
As në pranverë lulet nuk munden sytë e gjelbër me i qelë
tregim tepër i shkurtër përplot akull në zemër
si majë e helmosur shtize në gjoks
ndalohet për fëmijtë nën 18 vjeq
dhe për prindërit e tyre
dhe për pleqtë 99 vjeç
tregim i parrëfyer deri në fund
për një fëmijë të gjetur në pyll
me cucëll në gojë
që fle pafajshëm në gjumin e përjetshëm
me një plumb të vetëm në ballë...
rrenë qoftë
më thoni cili ujk e vuri në gjumë
Kamera rren
Nuk e besoj
edhe kur e kap çastin e vërtetë....prapë rren
njerëz, disa qaste nuk duhet kapur fare
Disa gjëra nuk shkojnë bashkë në asnjë tregim
Jemi përgjigjës për me ruajt besimin në njeriun
uniforma e zezë nuk i takon njeriut
vetëm ujqit janë veshur krejt në
të zezë
krejt të uniformuar jo vetëm në rrobë
natyra ka diversitet
të gjitha shtazët tjera janë të larme
kënaqësi për sy ...
Rrëfyes i pashpirtë njeriu
Ngjarjesh...përrallash
Apo ky ishte vetëm një tregim i vërtetë
që u bë legjendë para syve tonë
Tregim i sertë
Që nuk djeg
por mpinë gjymtyrët
Askush nuk na e tregoi për të na e vënë në gjumë
E pamë vetë në gazetë dhe e humbëm gjumin përjetë
Përtej kujtesës së librave
As papiruset nuk flasin për to
As nga planetet tjera nuk ka shenja jete
E kafshoj me tmerr gazetën
Kamerat nuk kanë shpirtë
E thonë vetëm atë që ndodhë
Këtu kanë rrejtë
Këtë nuk dua t’a besoj
Nuk ka qenie njerëzore qe shkrep plumb në ballë fëmije
Mos me thoni të urrej
Se vetëm urrejtja ngre gisht...


TRISHTIM

Kush zbriti
e kush u ngjit
sonte
neper keta litare shiu
Komunikacion i dendur neper magjistralen e jetes
Krejt eshte baraspeshe edhe kur ndahemi te lagur
shi
Pika uji te kapura perdore
Nuk bijne teposhte, thjesht leshohen deri ne det
Ashtu vet
Mbi shtratin prej bungu
Nje jastek i madh
Dhe nje gjurme e vogel koke qe peshonte lehte
Ai e perqafon boshllekun qe mbeti mbi ate jastek me pupla
kur shpirti i saje iku neper shi ...diku
Aty mbeti vetem radioaktiviteti
Ajo ishte radioaktive sikur te gjithe ne
Sot askund nuk ka liri ekologjike
Aty mbeti krejt dergja e njemije vjetve dashuri
Njemije vjetve urrejtje
Dhe gjarperinjet e mbledhur gullumuq nen jastek
Kurr mos i deshirfo enderrat e nates
Rrejne
Me fol vetem per enderra me sy qele
se vetem ato i besoj ...
i kuptoj
Pikat behen shi
Shiu behet lum
Luemnjet bahen det
Keshturreshqet tatepjete ... jeta
Pastaj avullon ne drejtim te kunderte
eshte rreth i mbyllur nen kondita graviteti
Te gjithe librat e shenjet deklamojne
nuk humbet jeta
nderron vetem forma
te gjithe te derguarit e perendise vetem per kete flasin
here but , here ashper ...sipas rastit
Te gjithe flasim per ate qe duam te dijme
E nuk do t'e dijme kurre
gjerat e largeta marrin kuptim vetem kur i lidhe me litare shiu
kur nje pellumb bie nga dega ...dhe vritet
ne ate moment nje femije leeshon klithmen e pare
ne kontinentin fqinje
Nje rose e bene nje veze tjeter ne kashte , pikerisht ne ate moment
Nje krokodil e han nje peshk
Nje lejlek barte dikund
nje jete te re
epo...une ende besoj ne perrallen e vjeter
Baraspeshe e persosur natyra
Nuk do ta besoja zotin po te me thoshte dikush
Kush i vuri ne vije pikat e shiut
Qe piken mbi qatine e mikut tim
Kur i sollen nje jete
E i moren njemije
Te njejtat pika qe avulluan pardje ne anen e kundert te globit....


PERMENDORET

Renkojnë dërrasat e jetës
frymëmarrje PA RITEM
Vrap i pafund nëpër skenën portative
skenë e ndërtuar nergut për këtë ditë
Rëndë po shkel jeta e askush hapin nuk po ia ndale
Tejkalim shpejtësie dhe tejkalim peshe
nuk reagojnë as policët e shtrirë
as policët mbi biçikleta apo kuaj
shteti flen në gjumë të rëndë
magjistralet e bëra nga buxheti nuk mbajnë ....
pëlcasin nga pafuqa
urat dridhen këmbësh e tunelet lëshojnë bark sikur fyt me astmë
mezi kalohet në anën tjetër ... aq ngushtë...
anësoret e brishta ... rrijnë anash dhe përqeshin
këtë komunikacion të lodhtë
rreshti i gjatë bahet nervoz ...shumë nervoz...deri në shpërthim
cka po ndodhë në rrugën e madhe të jetës
ku ëndërrat janë zhveshur lakuriq dhe parakalojnë ... pa turp
kush janë këta që parakalojnë asfaltit me hap ushtarak
tërë ky vrull...kah ?
rrugë e shkurtër prej materniteti deri te varrezat
sa qel e mshel sytë të bëjnë përmendore
ata që të vranë të derdhin në bronz
nëse se ke problem të jesh i shtati apo i teti
kështu janë të kënaqur të gjithë ...dorasit dhe viktimat
jemi rritur me filma të kuq ...
ku derdhej aq shumë gjak dhe lulëkuqet qelnin mbi mure
valteri e mbronte sarajeven duke i vrarë jetën
kush e merr me hez , nuk mban mend asgje thoshte gjyshja
vetëm të tjerët e kujtojnë të përhanur ...dhe në parakalim
zoti ju vraftë për së kthjellti ...nemte rëndë dhe pinte duhan
nama i këtheje në mushkëri dhe kollitej keq ...
Rënkimet vijnë nga poshtë
Nga poshtë ku shkelët aq rëndë pa shikuar ku po shkelni
gjergj elez alia eshte në huti të plotë
nuk e din a me i ra lahutes a me rreh mbi piano
Tjera armë kishte ba gati për luftë
Për me i dale bajlozit ne mejdan
Motra ... ne uniforme ka kohe nuk ia ndërruoi plagët
Qelbet plagësh gjergjelezalia
Qelbet edhe konceptesh
Ndërkohë...idealet ende mbajnë kokën lartë
Pak vizion dhe pak krenari fodulle mjaftojnë me i dhanë kuptim këtij tregimi
Të thirrur për të ndryshuar botën
me e ba më të mirë
Bashkë me bajlozin e vrasin edhe damarin e jetës këta trima
Oksigjeni derdhet kot e mushkëritë nuk e kapin
Mbetet vetëm skena e dyluftimit të moçëm ... me pluhur
Deja vu
Revolucionet pasohen nga kunderrevolucione
Kushtetutat nuk vlejnë dhe librat e shenjët rishkruhen pa përqendrim
Copy paste është bërë çdo gjë
Si nuk ndryshoi bota prej se Adami lakmoi për një copë mollë
Apo ishte diçka më tepër
Përpos dëshira me hangër dicka të thartë...e të kuqe...



FTESE PER KAFE

Të thirra në mileniumin e kaluar
te dergova një ftesë në pliko të bardhë
spërkatur me parfumet më të shtrenjta
në adresën tende pa numer në derë
me një lajmëtarë të besueshëm
e di ...ai do të dyshoj në antraks apo në diçka tjetër
do të ketë alarm sigurie
por letrën nuk e hapë
ritual i njejtë
në çdo njëmijë vjet
një pullë e larme mbi plikon e bardhë
me kaligrafi e shkruaj emrin tënd
të dërgoj ftesën e dhjetë
në çdo fillimshekull nga një letër me të njejtën përmbajtje
Ftesë për kafe
te dera e kullës pres përgjigje për njëqind vjet rresht
këmbëkryq si babagjyshi plak dikur
me sytë e drejtuar kah gryka e malit
asaj gryke erdhën të gjitha lajmet e mira
dhe të gjitha lajmet e këqija për këtë shtëpi
shtëpi muhaxhirësh, tash e dyqind vjet me rrënjë nëpër këmbë
askund vend nuk zë ...
të gjitha ushtritë e botës kaluan andej...
gjithmonë dikush, këmbëkryq pret në prag të kullës
një mangall plot prush në odë
një xhezve bakri
një mulli i kafes , që bluan me dorë, dergjet mbi fronin e drunjët
sa sheh syri larg ... asgjë nuk lëvizë
asnjë kalorës mbi kalë
asnjë postier mbi motoçikletë
asnjë sinjal tymi nga bjeshka përballë
asnjë përgjigje
sot as rrufeja nuk godet lisat...asgjë
asgjë që do të ngjante me një baladë të lodhtë
apo së paku me një përrallë për fëmijë
një ujk, një gjuetar, apo shtrigë e keqe
që endet nëpër pyll me mollën e helmosur në dorë
asgjë
më thuaj , kush do të sjelli ty në fletët e këtij ditari
qe të bëhesh një ngjarje e madhe në këtë ditë pa lidhje
ta lidhësh këtë ditë për këndezin e oxhakut
këtë ditë të palidhur askund
në asnjë zinxhirë të zakonshëm ditësh
pastaj sa të dojë le të rrotullohet në erë ...
sahati në gjokës numron dekadat dhe përgjon grykën e malit
plot shpresë
ndërkohë një damë sallonesh të purpurta, krejt larg nga këtu
botën e vështron me sy të ftohtë dhe jeshile
e flladitë zemrën prush nëpër gurët e kujtimeve
koleksion gurësh në zemër,
sikur vitrina e presidentit përplot me kristale
secili gurë...kujtim
kur dëshiroi diçka tepër shumë ... e vuri në zemër një gurë
sa shumë dëshira, sa shumë gurë
mozaik i larmë zemra ... me gurët e ndalesës...
mozaik ndalesash ...
Sa herë më duket se dëgjoj hapa,
sa herë bie ndonjë rigë shiu në zemër
kërcej në këmbë , në djersë të ftohta mbuluar
e shoh , paskam fjetur në prag të derës duke të pritur
këmbëkryq
qe njëqind vjet...
koha për të nisur plikon tjetër
me të njejtën përmbajtje
me të njëjtin lajmëtar
në të njejtën adresë
do e nisi dhe do te ulem ne prag te deres ...
kembekryq edhe njemije vjet ... kah gryka e malit pres te vije lajmetari ...




AJO THA, NUK BESOJ NE KETHIM...

IKJA
ESHTE VETEM SHPRESE
SE DIKU ESHTE ME MIRE
DIKU
NE NDONJE SKAJE TE GLOBIT
DIELLI NXEN ME SHUME
SHPRESA ESHTE MOTORR REAKTIV
QE E SHPERTHEN GRAVITETIN
TE QET PERTEJ REALITETIT
PASTAJ AKOMODOHESH NE ENDERRA
KU KREJT ESHTE ALL INCLUSIVE ... DERISA TE KENDOJ KENDEZI I MENGJESIT
DICKA ME THOTE
NUK KA ME MIRE SE ATY KU JE
MES ESHTRASH , MISHIT DHE DAMARESH TE NGROHTE
NEPER PALCE NGJIZET CDO GJE QE VETLEVIZE NEPER KETE PLANETE
TI ME THE NUK BESOJ NE KETHIM
DY HERE NUK ENDERROJ TE VIJ NE TE NJEJTIN VEND ...
E KUSH THOTE QE VENDI DO TE JETE I NJEJTE
E KUSH THOT QE NE DO TE JEMI TE NJEJTIT
SHKEL PREMTIMET QE I JEP VETES SE TIJE ...NJERIU
TE PARALAJMEROJ PLOT ANKTH
RRETH E RRETH GLOBIT DO TE SILLESH
PRAP DO TE ARRIJSH NE TE NJEJTEN PIKE
KETE E PATA MESUAR NE SHKOLLE FILLORE
MAGELANI ME ANIJET E TIJ E KUPTOI KETE SHUME VONE
VETEM KUR ISHTE DUKE DHENE SHPIRTE NE UJDHESEN E PA EMER
E KU E DIN QE NE UDHETOJME NEPER TE NJETJTIN GLOB ...
SHPALOSE DYSHIMET EKZISTENCIALE , MIKJA
KU E DIJME SE I NJEJTI DIELL NA NGROHE TE GJITHEVE
KUR TE GJITHVE NUK NA NGROHE NJESOJ
E KU E DIJME SE NA NGUSHELLON E NJEJTA HENE
KUR TE GJITHVE NUK NA NGUSHELLON NJESOJ
KE TE DREJTE
ASKUSH NUK E DIN
IKJA ESHTE ME E SIGURTE SE ARRITJA ... DIKUND
LIBRAT THONE TOLSTOI VDIQ NE NJE BANKE PREJ DRURI
NE NJE STACION KREJT TE HUMBUR TRENI
KISHTE IKUR NGA SHTRATI I VDEKJES
KU I RRININ MBI KRYE MJEKU, PRIFTI
DHE GJITHE ATA QE SYNONIN TRASHIGIMIN E TIJE
E PRA STACIONI ISHTE NE SKAJ TE DYNJASE
KU TRENI VINTE NJEHER NE JAVE , NE MUAJ APO NE VIT
KUDO TE KETE QENE... ISHTE VETEM NJE PIKE NE GLOB
NE GLOBIN E RRUMBULLAKTE
QE RROTULLOHET MBI TAVOLINEN TIME KATRORE
E KUSH E DIN
A SILLET I NJEJTI DIEL
E NJEJTA HENE
E NJEJTA SHPRESE
RRETH GLOBIT TONE MIKE
PER HIRE TE ZOTIT... NGA VETJA NUK IKET



KUR ADRENALINA BIE PERTOKE...


kembe e duarsh e lidhe arsyen sonte
e mbylle ne sandëkun e metalte
ne bodrumin plot lagështi vjeshte
në shtëpi rrin vetëm
vetem mos rri ne shtepi
se shpija te han pa e kuptuar fare
kafshate pas kafshate
aq e tmerrshme te jesh krejt vetëm në shtëpi,
krejt e cmendur dhe krejt pa miq...natë pa askënd
ik nga vetja ...ik në dimension tjeter se botë nuk është vetë ajo që syri e sheh
këmba e shkelë
dora e prek
nga lekuara e kesaj dite dil aq shpejt sikur të ishte me zgjebe
Te tete lekurat e tjera në këtë ditë të vetme
hargjoi pa fije mëshire
E ku ka ma tmerr se me vdek e re me te nente lekurat ne trup
Sikur mace me nente shpirtera ... macë e kërleshur mbi cati
Adrenalina ka rene pertoke...sonte....as flaka ne bebza nuk mban ...
statuja e lirise eshte anuar sikur kulla e pizes nëpër shekuj
athua cka mund te jete me monotone se një ditë pa hije
se një natë pa yje
duhet te mesohemi te jetojme pa adrenaline dhe pa armiq
ose duhet të vrasim gjarpërin e shtëpisë dhe te vjerrim ne bisht te lahutes
ik nga vetja, vetem sonte, mike
te premtoj askush ma nuk te kthen ne shishen tende me etikete
ti e ke vendin mes njerzve , jo mes stereotipeve , as mes katër muresh
nuk ka shami që e ruan fytyrën edhe shtatfish me e mbështjellë rreth kreje
as 12 metra shtof ne pale dimije nuk e mbrojnë farën e kungullit pa u prishë
as tamblin nuk e zajnë kos, kot
krejt kot mbështillet trupi... kur syri mbetet qelë
mëkati përvidhet nëpër bebëza
ik ....dil nga vetja sonte ...kafshoje me dhëmbë pragun e shtëisë derisa të klithë si fëmijë i porsalindur
pa ty asnje perralle nuk ka asnje trohe kuptim
asnje ngjarje ska lokomotive...kot dergjen binarët e rëndë
ne mes te arave me grure, apo kanjoneve me gure
horoskopi në gazetat e ditës ka dalë me prognoze pak a shume të pritur
thotë mund te mbijetosh edhe sonte, fare pa u sjelle rreth shtepise se babes
krejt bota d... dhe pertej saje, jane vene nen kembet e tua
nëse guxon
globin mbi tavolinën time
me rrotullue ne drejtim te kundert pa më shikue në sy
nese merr guxim me hedh hapin drejt humneres
pa njeh deri në dhjetë
pa marre fryme thelle
pa pyet perse
qdo gje do te jete ndryshe... dhe përgjithmonë
Adrenalina ka rene per toke,...sonte ...damarët janë bërë shoshë nga fjalët e tua therrëse
Duhet dalë nga vetja sonte ...duhet ikur dikah
Ende e kujtoj ate vjershen pa lidhje
Socrealizmi ka vdekur në sheullin e kaluar dhe është varrosur në tavan mes librash të vjetra
“shtëpia ime ka sy....” njëmend vjershë e kotë...a mos ka edhe dhëmbe...
Temë krejt e përshtatshme për detyrë shtëpije
Interneti përbuzë ...me sy mshelë ... në orë e pasmesnatës
Mikja ne facebook premton vullkanet me i pru ne dere te oborrit
Kurqysh mos i bjer
Gjyshja më përbente në krye të vet
bese mos i zi askujt veq dores tende... me i kruajt lythat e kuqrremtë
në bodrum mos hyr
në dollap mos shiko
aty e kam lidhur arsyen e shëndoshë
e kam lidhur duarsh e këmbësh
dhe kam ikur nga vetvetja sonte ....veq zoti e din ku ...
athua kush është ajo vashë që buzëqeshë aq ëmbël ne fotografi qasti
shenjëtore që udhëzon rrugën e zotit ...?
atentatore vetëvrasëse në gjendje orgazmatike të paraflijimit ...?
apo prostitutë e rryer , që mësoi të qeshë embel perskaj magjistralesh te gjera
që kalërojnë kontinentitn PA TURP DHE PA MESHIRE
këmbë e duarsh lidhe arsyen sonte
sandëku i vjetër ruan plotë fshehtësi ...nuk bëhet tepër edhe një...



ETHET E POEZISE GRI

-I-


sonte jam vetëm
vetëm unë dhe birokracia në një vrapim me pengesa virtuale
dhe universi i pafund që na përpijnë pa shpresë
mbeta në shtëpi ...nuk dilja nga vetja , sonte
Gripoze e forte...pa derra, pula dhe gjallesa tjera
vetëm virusë të zakoneshëm
krejt tradicionale... me temperaturë të lartë
me ëndrra ... Halucinacione
Byrokracia nuk më len me ardhë pas teje deri në qiell
uji në detin e vdekur më duket i gjallë sonte ... dhe pa krip
përthyhesh sikur figurë e brishtë nëpër xhamin e larme
ndër ethe tretet kripa
pikat rrëshqasin shtatit dhe lënë gjurmë vezulluese nëpër lëkurë
bebëzat përpijnë shkëmbin e kavajës
pastaj një klithmë dorëzimi femëror që pëshpërit në vesh
e qullur deri në maje të kresë …
purgatori me erë duhani e parfumesh të shtrenjeta
ti, e zotëron me sy pistën e vallëzimit
akulll dhe portokall i shtrydhur me dore drejtë në vena
lagështia shpërndahet gjithkah dhe flladite dynjanë
të përfshinë deri në kocka
uje dhe zjarrë ... pa qare avullon deti i pafund në sytë e tu
ngjitesh në pistë, krejtësisht e përgatitur
për vallëzimin e jetës
për vallëzimin e zjarrte rreth shkopit te metaltë...vape ekuadori...
ka zjarrmi interneti

-II-

robinsoni duhet të jetë mërzitur shumë në ujëdhesë
asnjë loje nuk luhet e vetme mike
çdoherë duhet dikush tjetër
të endet nëpër lagjet virtuale
… të rrahë takat nëpër imagjinatë
valle e pafund rreth shkopit të metaltë
shkundje e furishme trupi
pastaj gjarpri që mbështillet lëngshëm për gjymtyrë
është gjarpër shtëpie qe nuk helmon robin e vet
Frika bahet për së rëndi thonë kosovarët
luhatet shkopi i ngulur thellë ne zero paralelen e globit
apo në meridianin zero
njëlloj duhet të jetë sepse llogaritë bëhen nga kosmosi
sidoqoftë
zero e rrumbullakët është kryefjalë sonte
matematike dhe gjuhe shqipe në një fletore te vjetër hartimi
një senduiq bajat mbështjellë në fletën e shkyer pa kujdes
përplot kujtime dhe ambicie
në lagjën pranë hekurudhës ...që nuk frekuentohet nga trenat
kureshtja me ngre për mënge
bezdisshëm
athua, aty të jetë mesi i dynjasë
mbi atë pistë vallezimi te zjarrtë mbi dërrasa
duket pyetje krejtësisht kapriçioze dhe e pacipë
mbi tavolinën time rrotullohet globi i djegur nga luftërat
rrotullohet me ritëm përditshmërie dhe raporton lajmet e ditës
kordinatat krijohen vetvetiu në kokë...koka është mbushur plot harta
e si do të gjenim rrugët deri te zemra
pa këto vija imagjinare...

-III-

ne pistën e vallëzimit
shlodhje e përgjithshme
pas furtune është lëshuar rehatia në damarë
bie arome ndjellëse
sapo ke bere dashuri me publikun e dehur
lëkura i ka hapur poret sikur rubineta kroi
pikë, pikë pikon kënaqësia
hekuri i vallëzimit shëndritet i djersitur qull
zoti e di si mbijetoi nga gjithë ajo furi...
në kujtese ajo gjithnjë ngjitet lart
dhe shkopi i hekurt arrinë deri ne qiell
ajo prek diellin me dore
dhe bene prapakthehu me vrull
përvëlon dielli, mike
pastaj hidhet ne det dhe avullon për jetë të jetëve...aq e djegur ishte...

-IV-

sonte jam vetëm
vetëm unë dhe byrokracia në një vrapim me pengesa
dhe universi i pafund virtual qe na përpinë pa shpresë
ëndërrat e mëdha shihen vetëm njëherë në jetë
përjetë mbetesh rob
ajo kurrë me nuk do të këthehet
përpos nëse jeta është matrix...



URAGANET KAN EMRA FEMRASH ...

legjendat thonë
dikur ishim të përjetshëm
edhe shtazët flisnin me gjuhen e njeriut
Eva i foli ne vesh plot afsh
Dhe adami e hëngri mollën e ndaluar
për një mollë të vetme gjithë kjo histori
plotë luftëra, urrejtje, përplot dashuri...
njeriu u përzu nga parajsa
pastaj
gjërat morë kuptim tjetër
gjallesa e hëngër gjallesën për me mbijetue
më nuk mund të jetonim vetëm nga energjia hyjnore...
pasi s’na mbante dot me frymen e vet
zoti krijoi kordinatat
dhe gjerat morën rrjedhë teposhtë
proceset u bënë me fillim dhe fund
duke rënë e duke u ngritur , duke zbritë e duke u ngjitur
filluam të mendojmë
pyetje lidhje e pa lidhje na endeshin nëpër kokë
smund të pranoj se as në hap përpara se bëmë qe 5000 vjet
prapë jemi në fillim
kush jemi ne...
Kam frike
djali im kureshtarë ...e kujt do t’i ngjiste po të ishte ndryshe
një ditë do të më pyes
a kanë drunjtë identitet...delfinët....ar ushat?
do t’i vij rreth plot diplomaci pa pyetur direkt... për llojin tonë
do shfletoj me kot librat shkollorë, do shkoj këmbë deri në akademi te e shkencave
asnjë përgjigjje...vetëm fakte
bimët thithin dyoksid karboni...lirojne oksigjen
shtazët nuk flasin
hanë njëra tjetrën dhe mbijetojnë
fotosinteza, klorofili dhe gjithë biologjia më kujtohen nëpër mjegull
përplot të dhëna
databazat janë bërë si arkivole plot të vdekur
pastaj supozime...drunjtë nuk kanë identitet..as shtazët
lloji e han llojin it’s a rule ...
brenda llojit paqe
qdo qenie që jeton ka fund
a kanë drunjët identitet do pyes me këmbëngulje djali ...ku ta dish..?
vetëm ndonjë pylltarë i krisur i njeh të gjithë drunjtë me emër
dhe llafos me ta për të përzënë vetminë
apo për t’u dhënë kuptim gjallesave tjera
as delfinët...arushat, apo lejlekët, nuk kanë emër...
nëpër kopshtet zoologjike mediat pa mëshirë i emërojnë pandat me emra njerëzish
pa më thuaj ...si e thërrasin njera – tjetrën në emër...?!
pastaj, krejt uraganet e tmerrshme kanë emra femrash ...
epo, s’po kuptohemi
është e shkruar diku
qeniet që komunikojnë mes vete nuk mund të hanë njëra tjetrën
apo munden ...?
kanibalizmi nuk ka vetëm kuptim njerëzorë...
kështu thotë natyra
historia flet ndryshe
shkencëtarët bëjnë lojën e të marrit dhe i fusin veshët në lesh
libra të shenjët nuk ka më në shitje
asnjë profet për be nuk na e dërgojnë më ne toke perënditë
thonë zoti kishte vetëm një djalë dhe atë e vumë në kryq...
do ta vrisnim me fjali që përfundojnëe me pikëpyetje ,
fjali që përfundojnë me pikëquditse ...
vetëm pikë ...askund
me dhjetra herë rishkruhen librat dhe shkenca e thotë fjalën e fundit ...dhe vihet pike.
Pas pike fillohet me shkronjë të madhe të kontestohet krejt çka u tha ...
o zot sa pak përgjigje ka njeriu
kërkojmë në univers çelësin të cilin e kemi në trupin tonë...ashtu thonë librat e shenjët
zoti na krijoi sipas yrnekut te vet
njerëzimi tashmë ka bërë fuqi sa ta shkatërroi vetveten dhe planetin-burgun e vet
do te kemi bërë patjetër ndonjë faj që na burgosën këtu
ishim rebelët në mbretërinë e Atit të madh të universit
ku po shkojmë kur këmbët nuk na mbajnë as deri në nevojtoren në fund të oborrit
pastaj bëhemi atentator vetëvrasës për të shantazhuar universin
sfidojmë zotin në emër të tijë
ec e thuaj i mençur njeriu...
sa përrallë e dobët
gjyshja ime e tregonte më mirë këtë përrallë se enciklopedia zyrtare
apo institutet publike
së paku nuk pretendonte të vërtetën
universitetet janë bërë si hackerët
kodet e shenjëta po deshifrohen përditë
po thyhet paswordi i jetës dhe po krijohen gjallesa të tjera me kllonim
as mish as peshk
e kuptoj që nuk jam duke kuptuar
kush do të arrijë tu jap gjërave kuptim
ndonje plak i urtë nëpër tempuj ?
ndonjë profesor i rrjedhur në kateder?

apo i çmenduri i pallatit ?



ENDERR MUHAXHERESH ...

Enderr
Apo subkoshience kolektive veq zoti e di
Keta pleq me plisa ne krye te venit qe flasin papushim
Qunat degjojne gojehapur ne sofren e dyte e te trete..
Sofrat perplot fjale, lot, kobure , mish...
rrjedh ne vorbullen e vemendjes ... ngjarja
rrotullohet dhembve te prishur sikur ne guri mullini
keshtu ndodhe gjithnje
kur frejt lodhen ... dhe nuk i mbajne kuajt e terbimit
te lidhur
duhani kaqak e bene me koll krejt mahallen e muhaxherve
Deja vu
Perflitej nata e madhe kur patem ike
A kam qene ate nate aty ... apo ishte vetem anderr
150 vjet ma pare
Apo vete perralle e moqme
Ate nate kur qele guri gojen , askush nuk fliste
heshtja i kishte lidhur burrat me pranga
as grate nuk flisnin ne dhomen e zjarrit
as qenet nuk lehnin ne oborr
Shikoj perreth dhe rrenqethem
E njoh kete toke te moqme
buka e misrit ndahet dore me dore sikur dhembja ne te pame
rreth sofres 12 burra me tireqi te kafte dhe gajtane te zi
rroba bujqish pa kontrast krenarie
veshje jahudinjesh qe ecin skaj mureve te larta
nate e erret
dymbedhjet fise rreth sofre heshtnin bashke
e kurqysh sja lidhin kryet
kesaj dergje
mbi sexhaden e kuqe plot krahe shpezesh te zeza
shiponja apo korba kush se mori vesh
eshte turbulluar realiteti
mbi kaftorr
ate nate vlonte gjygymi i bardhe
me qaj te zi si futa
dhe nje kalanice dheu me long e speca djeges mbi sofer
aq djeges me kalle nishaven deri ne Nishe
llapin, moraven me kalle prej merzise
sert , deri ne deti te zi krejt xhahil me ba
peshkaqenet me ulerit prej serti e peshqit me u helmue
burra te serte fisesh qajne Toplicen sikur femija tullumbacen
cdo e dyta fjale molla e kuqe
me ba me dek ate nate me marak mollash te kuqe
kishin shkue krejt keta burra
kaperdihet idhshem buka e misrit , kafshate pas kafshate
nje kafshate ngjyhet ne long
pastaj prap nje spec djeges
dhe nje tas rasoj lakne te kuqe qe ishin ba aq mire at vjet
besa, kishte humbe ate nate mes burrash
askush se mbajti mend si u mor vendimi me ike
a foli kush … apo thjesht ishte krijuar lidhje virtuale mes tyre
sa qel e mshel u ngarkuan shtepite mbi qerre
qka nuk u prehen ne zgjedhe, u lidhen pas bishtit te qerres … bagetia
qerrja kiuste neper naten me mjegull brigjeve te lumit
qenet nuk I moren me vete, mos me lehe rruges
tri here kendoi gjeli ate nate
asocon ne darken e fshehte
dikush deri ne sabah
tri here e mohoi profetin dhe tha nuk e njoh
shpetoi lekuren, dhe ate cope shtepi qe arriti me e mbledh e ne bohqe
kryeplaku hoqi plisin dhe kroi lugun e rrenve masqafe
Zoti me vrafte me duhet me ba be rrejshem
per me I shpetue robt e shpise
s’patem qare pa ike
heu
burrit te lige ja marin me toke, me pushke e me grue…
pshtyu ne token e babes, dhe i ra kalit me thuper thane
thana e qpueme eshte vetem legjende
kush i gjalle nje plumb se shkrepi ate nate
rren sharkia
rrejne edhe perrallat
iken muhaxheret,
me gra e femije, me qene e maca, me dele e dhi
me kusi e tepsi
kurre ne kufi mos maro shpi ... amanet djalem
hingelluan malet deri ne llap
femijte u tremben nen plaf
nata e bante arushen ... drangue, pa kon hiq
pastaj...heshtje e gjate
150 vjet
12 fise serish mbledhen ne konakun e kryeplakut
diqka mes gjakut dhe nates qe avullon ne qelq
pasqyre e mjegulluar lumi llap
krejt katunet i sollem ketu i mbeshtetem per lumi
deri sa te na e ggryejne prap zallin ner kambe ...
me emra , me mbiemra , me rroba , me sharkia , me...i morem me vete
kush e perballon tere kete dhimbje
nuk ka nevoje te kaloj nga purgatori
nuset nen kulm heshtin...qilimat mbi kerr si kulm me qeremide
nuk u qmenden nga tere ajo megangjarje ne fshatin e vogel
muhaxheret lindinte cmendur se nuk lidhen me token e re...
Enderr ... apo kujtese kolektive veq zoti e di
rrjedh ne vorbullen e vemendjes sikur ne guri mullini
Kur frejt lodhen dhe nuk i mbajne lidhur kuajt e terbimit
Deja vu
A kam qene ate nate aty
150 vjet ma pare , apo vetem nga perrallat e moqme
me kujtohet
Per me kuptue kete dasem muhagjeresh,
duhet me humbe njeher ne mjegullen e dendur
Plot malle kercet sharkia
150 vjet e lavroj kete toke , hale se mbrrina ne damar
Nje her me ba me luejt guri prej veni
Bahet kjameti ne zemer...
Thana e shpueme e molla e kuqe i bajne burrat me vaj
Sofra plot mish, eshte pre dashi i kumbones
gzim ma te madh nuk ka pa ky katun muhaxheresh
Prej muhaxherie e kendej
Askush se kupton krejt kete zhurme
As kete gjallni
Keto revole nantshe mbi sofer
Pa e kujtue ate nate
Kur fiset u mblodhen ne heshtje dhe moren vendim me ike
Krejt kjo me gjase duhet te kete qene enderr...
Edhe gjyshja tregonte perralla sa trim sihte kryeplaku
Deri ne stamboll kishin ndegjue per trimerite e tije
Le bre gjyshe ate rren ...perpak fola
E di krejt qysh o kon puna
Po nuk flas ....se gjyshja vetem don me me vu ne gjume me perralla
Perrallat me te cilat e vinte ne gjume gjushja e vet
Don me me lidhe per toke ....mos me fluturue



KUR FLASIM ME GISHTA ...

Ata flasin me gishta
Ne parkun e madh te qytetit , në banken perballe
zoti nuk u dha za
nuk e gedhendi harfen ne fytin e tyre
as qampare defi , tarabuk ciganesh
apo guxhe tupani ... nuk lejoi te rrahe me ritëm ne veshet e tyre
shqisa te mbyllura per komunikacion qe refuzojne te percjellin mesazhe tonike
ne ate shpi dikush nuk e mbajti gojën
mallkoi idhshëm sikur plakë pa dhëmbë
mos degjofshi kurre peshperima dashurie nen arren e madhe
as vaje femije ne djepin e larme
as gratë e shpisë tuj mallkue rreth votres
as plakun zevzek tuj sha rreth mangallit...
apo ndoshta krejt kjo eshte vetem hamendje
para këtij kanjoni të thellë të jetës ...
askush nuk e di
cka u ba, as perse
ndoshta thjesht dikush tha
folshi me gishta , dhe u ba
hamendje koti
vecse ...notat ne pentagramin e dritheruar te zemres
rreshtohen dhe marrin kuptim perbrenda
sufleret ne derrasat e jetes duhet te mesojne te flasin pa peshperima
vetem me gishta qe godasin bebezat sikur tastature e padukshme
qe shkruan ne asgje ...
ata flisnin mes vete pa za
e hane njeri tjetrin me sy
me cdo pjese trupi percjellin një copë porosi
kompensojnë shakanë e pamerituar
mjaftojne vetem gishtat me levize per me ja plase zemren krejt dynjase
ose me e gëzue një nanë me jetima
e mahnitur shikonte mikja
sa zhurme po bajne, tha dhe fortë i mbylli veshte me duar
sikur dëgjonte klithmen e universit
perpjekje e kote
asgjë nuk po dëgjoja
gishtat vazhdonin të perthyheshin me nje logjike te panjohur per mua
miliona menyra per tu bartur mesazhi prej njeriut te njeriu
vetëdija është dhunti e e zotit
te falenderojme o zot ...qe kurr nuk i mbylle te gjitha rruget e llafeve
kuptimi ka rendesi
te gjitha tjerat jane vetem instrumente
a nuk e sheh
dy sy shikojne me ngulme dhe japin perplot mesazhe
dy sy veshtrojne ...dhe marrin nga ne gjithcka që kemi
ne që kemi vesh dhe nuk e dëgjojmë gurgullimen e shpirtit
as
tërrqethjen e materjes kur mer frymë ...lodhshëm në Hade....
ne parkun e madh të qytetit
ai dhe ajo
zhurmshem bajne llaf me gishta
grinden apo dergojne sms-e dashurie
dicka me thote se ai gisht perpjetë
sikur përflet syrin e sajë të shkruar ...dhe plot lazdrim




KUR E NGARKON NATEN NE SHPINE...



Dicka me thote se edhe kjo natë do të zgjas …
në derë duket njeriu me rroba të zeza
Dhe paleta te arta ne supe
Lorka kendonte dikur per kuajt e errët dhe patkonjet e zi
Dhe gjakun e fëmijëve që rridhte pafajshëm rrugëve ...
gjuhën e huaj
truri e njeh
zemra nuk e kupton
Zgjohu - thotë
Sonte le të flejnë të tjerët...
shteti ka bërë paqe me ta
sapo ishte fikur drita, te gjithe flejne
edhe danubi
edhe sava
edhe peshqit ne lumenjet e balkanit
vetem neretva perbironte kujtimet
nen uren me harqe të mostarit
histori genjeshtrash
kur Faruk begolli ndjese paste ... bante kerdi mbi gjermanet...dhe titoja plagosej ne ate film
danubi fle...une nuk flej
E ku fle hasmi ...
Po fillon edhe një natë e ftohët ... korriku
Përplot djersë të ftohta
Numroj minutat
orët
cdohere nga fillimi
Duhet të ha . . . natyra nuk ta fale fuqine
pa e kaluar neper fytin e terur, nëpër lukth e zorre të trashë
do përballuar edhe ky poker .. nervash deri në fund
Ose ... të hudhen të gjitha letrat mbi tavolinë ...
kështu e ka loja
Si të duash... zgërdhihet i ziu...zgjedhja eshte e jotja
ulem dhe ha
si i babëzitur
e ku ka zgjedhje, prapa hekurash
edhe antitrupat sikur jane bere metalike
pluhuri i zencës tashme ka kaluar në gjak
“formarica” dridhe themelet e shkritores se qelikut
Ulur gjunjësh mbi karrigë
ha groshë të zier disa herë
që kishte tepruar nga dreka e djeshme ..
apo e pardjeshme
dhe lexoj kapitalin e marksit per te treten apo katërten here
lojë e vjetër ...
Marie Tereza e eksituar qendron dëshmitare
Floku i prek token, e kemba ne tavan ...
Ne podrumet e keshtjelles
Luhet Rulet politik me motive ruse
Apo te jete sallate ruse
Patjeter dicka me motive ruse duhet te jetë ...
Shumë i hodhën të gjitha letrat mbi tavolinë
Dhe zaret rrokulliseshin plot faj
Pastaj...netët i kaluan në gjumë
faqeskuqur si femije ne gji te nenes
Shuli nuk u kërciti më mbi derë
Dera e qelise mbeti e hapur ...
dhe i nxorri përjashta me nje shqelëm bythve
Ata e mohuan me gojen e vet
perrallen e mbinjeriut
a shitet ëndërra per lira te kuqe
As për lumin e gjakut qe buron prej hundeve
Eh.. e pafund nata
Në fakt gjithcka eshte subjektive
Vetëm disa ore mbetet nata,
E shumëzuar me gjashtedhjete
Prap me gjashtedhjete
Duhet ndare ne sekonda të pafund
Edhe sekundat ti ndashe ne gjashtedhjete,
prap gjashtedhjete dhe te gjitha ti numrosh nje nga nje...
Gjithnje e kisha te qarte se gjashtshja ka dicka djallezore
Kerrusem lehte dhe e ngarkoj naten mbi shpine
Seq ma kujton nje refren nga nje roman soc realist që na bënte të qajmë kur ishim fëmijë
Roman per beun, bujkun dhe Vitën e virgjër
Sidoqofte , kot e zgjas llafin
edhe këtë natë më duhet me e bajtë mbi shpinë
deri në varrin e sajë
duhet paluar netët njërën mbi tjetrën
varrmihës netësh të pafund
natë pas nate ...kështu po varrosë edhe një pjesë timen
Derisa një ditë shuli të kërcas . . .
dera të hapet dhe të mbyllet pas meje ...kokëulur
deri atëherë
i numroj ditët . . .
Duhet kursyer fuqinë
E qartë ...
Duhet qëndruar zgjuar
Ashiqare...
Duhet bere hesap esëll
Për të numruar vitet . . .
Nuk është vetëm imagjinatë
Po gabove , numron nga e para
Shpresa vdes e fundit
Nuk eshte vetem sllogan i shperlare ngushllimi
Patkonjësh përpjetë do e zhvendosë
kurtizanen perandorake të veshur ne te kuqe ...
krejt perandoria e mëkatit është veshur ne te kuqe, o zot
e kuqe si vet gjaku
qudi , damarët fryhen sa herë deklamohet fjala gjak
piktura surealiste neper muret me gure...shprehen kuq
aty e kuptova qe nuk jemi me gjak te kalter
krejt përrallat me princa dhe bretkoca u ban qull nga sikleti
E keni ditur ju ?
Maria Tereza ishte kujdestare ne keshtjellen e ngjurosur ne te kuqe
Dikur krejt viena e moqme peshperiste
Per mbretreshen qe harbonte me te burgosurit e keshtjelles...
pastaj i vriste...me driten e mengjesit... derisa krejt lindja u përskuq


( Kjo poezi është e shkruar në mendje në qelitë e burgjeve të Zenices dhe Mostarit, Bosnje dhe Hercegovonë.

Tash vetëm e hodha në leter ! )




POEZI KREJT APOLITIKE...

Ky ishte bonusi ...
Liri përplot monotoni
plot frikë shkelet asfalti i hollë, i shtruar me buxhet të shtetit
newborn njeri
mos e ndrydh shumë ...se nuk e mban...
takat kërcasin tundueshëm
vajzat parakalojnë me hap ushtarak para zyrave ndërkombëtare
kështu gati e pushtuam botën ...duke rraplluar autostradave...
Hutimi e ka përfshirë krejt fisin
Nuk po dijmë të mbushim këtë ditë baloshe me ngjarje
nuk jemi mësuar kështu
dikur gjërat ishin thjesht
ujku, qengji dhe pylli ...
të gjithë ndiqeshim nëpër pyll
ata në gjene e kishin trashëguar instiktin e ndjekjes
ne iknim nëpër tregim ...dhe mbijetuam...
si një guerilje e permanente
kështu arritëm deri këtu
tash përralla mezi na zen të gjithëve
krejt dynjaja është rras në këtë përrallë moderne
veq ramadani e ka mshel veshin me gishtin e madh
dhe po këndon për vete
sharkia i dergjet pran tasit me pare të imta që ja hedhin
njerëzit me zemër të mirë
dhjetë vjet jetoi në tendën humanitare
aty ku dikur kishte qenë oxhaku i shtëpisë
flet nën zë përqartë....krejt përqartë
shpi e madhe jemi ba ...loke
krejt bota erdhi për drekë dhe u ndal me bujtë
odë e madhe përskaj rruge...
kosova
natë pas nate ....kallashët redizajnojnë qiellin ....
për një moment dhjetëfishohen yjet..
e kush i numron ma
ushtarët e rrugës tregojnë prezencën e vet
nëpër reklamën e shtrenjët njeriu ecë dathë...
këndej lëvizet lirshëm....sllogani i ditës
secili në enklavën e vet...kapërdiset
krejt kjo është vetëm eksperiment
këtu askush ma nuk ndihet si në shtëpi të vet
Prishtina është bërë si Manhattan ku të gjithë banojmë me qira
Të gjitha pallatet kan mbishkrimin .. house for rent
Liri përplot monotoni ...këtej , mike
Mos eja njëherë
Askush nuk po e din çka po ndodhë më tutje
Kemi filluar të hajmë vetveten kafshatë pas kafshate
Jemi bllokuar keq
Tashmë edhe lukthi refuzon të haj mishin e vet ...
Fisi hutueshëm po heshtë
Prej konservave humanitare është ba kaps
Gjendje e çuditshme lirie
As nuk sh...’lirohesh...as nuk duron ma kështu....
Gërdi prej vetvetes... spo dijmë me majtë shpi... njeri


PLUHUR KOZMIK


Thonë
Ne stacionet orbitale jeta nuk rrjedh si lum
zhvillohet në vendnumero
se lumi i jetes nuk arrine te formoi brigje me rere
nuk arrine te kafshoj guret e te gerryej kanjone ...sikur plagë dashurije
Aty nuk ka natë , as ditë
Nuk ka poshte, as lartë
Rrotullohesh dhe i humbë kordinatat e kosomosit
E frikshme të qëndrosh në asgjë...
Asgjëja që është gjithçka tjetër ... gjithcka jashtë nesh
atje ska burra që e rrahin tokën rëndë me këmbë
As vasha që përdredhin belin mbi takat e larta
atje nuk mund të biesh në tokë....
mund të biesh vetëm në diell
vetëm një nyje e vogël në hierarkinë universale është Perendia i moqëm “RA”
Bukurinë e merr veç kur përplaset mbi oqeane
Kur përplaset për bebëza
Digjet në vete ... por rregullin nuk prishë...diçka ne asgjë...dielli
Vetëm krijuesi e di ... si është e mundur
Pa peshën e trupit edhe truri pulson ngadalë me amplituda tjera ..
Mileniumesh
Ngrihet e bie vala, një herë në njëmijë vjet
Ndryshe ....krejt ndryshe këtu...vetëm pak milje larg
Nga aty ku gjerat bien teposhtë dhe njerëzit ëndërrojnë të bëhen me krah...
atje gjerat rrijnë ne vend....nuk bien, as fluturojnë ...
madje as mendjemëdhenjtë nuk pëshurrin përpjetë
As uji nuk e merr formen e enës ...
uji pihet pa gotë ...
i vetmi pluhur,....pluhuri kozmik
Nëpër dritare magjishëm toka sillet rreth boshtit imagjinar
Tundohet shpirti ...për një qast , me inercion përjetojmë terr parasysh
Në mendje, vetëm në mendje bëhet ditë....bëhet natë
Eh,
jemi mësuar me pozitë të definuar nëpër rrugët e globit
celularin që kafshon idhshëm në xhep
shefi apo gruaja, kërkojnë të dijn ku je
lokacionin lajmëro
ku je ...
Jepi kordinatat...
Krejt është relative
Dëshprimi nuk është strofull e duhur për ëndërrimtarët
Sidoqoftë
pa u sjellë rreth vetes nuk të merren mendët ...
As të bie terr parasysh
Në stacionet orbitale njerëzit nuk rrijën ulur
As nuk flejë përmbys
Jetë për t’a qarë me lot
Pa karrige
Pa shtrat
Pa shkallë
Shkallë shkallë deri te zoti ...u ngjita
Mike, zoti nuk qenka këtu lart
Ai është në ne...thellë në ne....në universin tonë të pafund...duke na buzeqeshur...


24 gusht 2009




NE QE GUXUAM …


( Kushtuar shumë miqve që u vranë në luftën e fundit )

Ne që guxuam ...
Nuk ishim më të mirë se ata që patën frikë...
Vetëm gërmuam thellë në vete ....aty gjetëm karburant
Për të kaluar humnerën

Ne që guxuam ...
Nuk ishim më trima se ata që patën frikë
Por vetëm mbyllëm sytë...dhe bëmë hapin e parë
Pastaj bëmë te dytin, të tretin, të katërtin...
Gjysmën e rrugës symbylluarazi e bëmë
Kishim frikë me i hapë sytë e me pa
Ku arritëm ...
Në ferr a në parajsë ...

Ne që guxuam...
Nuk e donim atëdheun më shumë se ata patën frikë
Kishim frikë ...tmerrësisht kishim frikë të kalojmë baltërave të bllacës
Kishim shumë frikë se nuk arrinim matanë me mëmëdheun nën sqetull
Kishim shumë frikë me lanë vorret e moçme pa mbishkrim kërkund
Dheu i huaj s’do na treste ...


Ne qe guxuam...
E kush po thotë që guxuam
Njëherë u patëm çmendë nga frika...shumë kohë më parë
Pastaj na thanë janë trima të çmendur
Edhe andej , në llogoret përballë
përplot frikacak që fshiheshin prapa tytash me kalibër të madh
mbyllnin sytë dhe vrisnin fëmijë
e tërhiqnin këmbëzën symbyllurazi
O zot ....sa frikacak janë trimat. që kapërdisen...
Duhet burrëri për me folë me fjalë të buta... dhe me i shikue fëmijtë në sy

Ne qe guxuam ...
Nuk ishim me trima se ata që patën frikë
Ne vetëm e kuptuam se humnera kalohet me një të kërcyer
Dhe frika nuk të ndihmon të dalësh matanë ...
Kishim frike...shumë kishim frikë
te qëndrojmë andej ... dhe të vdisnim dalëngadalë ...derisa të na vriste frika jonë....


PESHQIT QE FLUTUROJNE

Mikja më tha,

peshqit … fluturojnë

I pashë me sytë e mi në një pikturë të vjetër

mbi beze... në qytetin e lashtë në maje të kodrës

isha e dehur...apo piktori ishte i marrë…këtë se mora vesh kurrë

imazhet më ndoqën nga pas deri në shtëpi

sikur qen besnik që nuk shqitet nga i zoti …

të betohem perëndi

peshqit neser do të fluturojnë... edhe këtej

do t’i bëjë të fluturojnë nëpër rroba manekenesh të brishta

që rrahin me taka pistat e botës ...le të qajnë kokën të tjerët në isha e dehur apo në jam e marrë

janë apo s ‘ janë peshq , e kujt i hyn në punë ...

unë....i pashë dhe vetem kjo ka rëndësi

i pashë me sytë e mi

isha e dehur nga lumturia

isha e lodhur nga vetmia

vera e vjetër më shlironte damarët deri në intimitet

fola me piktorin e krisur

pashë brushën e tij të famshme në muze

pikasoooo apo dikush tjetër, nuk e kujtoj as sot

po kushdoqofte, ishte aq i irituar nga uji

peshqit i nxorri në të terur...në fluturim të pazakonte...

Restorani i veshur në beze dhe dru ...njerzit hudhnin kartelat milionëshe mbi tabaka

Vetëm kodet i ruanin me gjelozi ...pa to edhe ata do të fluturonin...

Peshqit

Peshqit që fluturojnë, mik ...ajo, fliste me perqartje

Panikë në orbitën time intelektuale

Nga frika ikën në qiell ?

Katrrithen në qiell ...peshkaqenët i ndjekin

Peshku i madh e ha të voglin

apo anasjelltas si e thonë fjalën

Jam e dehur mik...e dehur nga lumturia

Subkoshienca gërrhet sikur traktor rus nëpër stepa

Gërhet dhe nuk flet

Mallkuar qoftë ... metalet që përzihen me gjallesa

Sa mirë që restorani është krejt i veshur në dru

Askund një gozhdë për be nuk ishte ngulur aty

përndryshe…do të prishej qdo gjë

Vera e vjetër gurgullon nëpër gota kristali dhe dehë edhe kamarierët

që nuk i shijojnë kurrë

A thua o zot....përse vetëm artistët i bere të cmendur

Atyre u dhe imagjinatë me flatra

Ne na dhe këmbë dhe këpucë me gozhda

Që rëndë e rëndë të rrahim tokën

Përse o zot...

Peshqit fulurojnë, përsëriste ajo

i pashë me sytë e mi ....ani qka se isha e dehur

Mesazhin e kapa nëpër tokë …përgjithmonë


PERGOJIMET


Ato erdhen
Pime nga nje kafe turke … plot merak ...
Dhe iken
Gjate e gjate me folen…per ty
flisnin e mballqiteshin ne vete perplot smire rurale
I numeruan nje nga nje te gjitha...aq te meta kishe , o zot...kurre se dija
S' te kisha shikuar kurre nga ky kendeveshtrim i mundshem jete
me vinte te qeshja e qaja... ne vete perflisja kujtimet
Perse i quajne shtazet egersira
Ato askend nuk e pergojojne...?.
ata iken...dikure
meditoja plot ankth per natyren njerezore
Sa te paditur jemi o zot
ata kan frike nga ti , mikja ime
Une te dua per ate qe je ...per bebezat tua qe perqojne miresi ne kete univers intrigash
Dhe te shoh me syte e mallit
E jo me syte e ballit
Miqesia nuk eshte pazar plaqkash te dala mode
Ku shpifet per te ngritur cmimet
Tregeti e imte ...pergojimet...mike

17 gusht 2009



NEKROLOG PER NJE BYROKRAT

Tërë jeta i iku kokulur
Me heshtjen ishin shokë të pandarë
Vetëm lexonte dhe dëgjonte të tjerët me vëmendje
Ishte tepër serioz
Asnjëher nuk fliste jozyrtarisht
Të gjithë pajtoheshin ... është tepër, tepër i menqur
është gjeni..
vetëm në shtartin e vdekjes i iku buza në gaz
deshti të thotë diçka spontane, por...
zoti nuk i dha afat të shprehet
e mori në qiell
pas vetes nuk la asgjë të shkruar
gojkëqinjët e pakët , thonë se nuk dinte as të shkruante
dëshmitarë okular betohen ta kenë parë
duke i lexuar gazetat mbrapsht ...
nga atje ku ka shkuar nuk arrijnë fjalë prej tijë
ndoshta as atje nuk flet .. apo nuk përcillen fjalët....
vetëm zoti e di



13. 08 .2009


EKRANI I SHESHTE


Hap televizorin
Kanali publik qet shkumë nga goja
Çdo dite të lume, nis e sosë me të njëjtit aktorë dhe statist
Institucionet na kriposin me agjitacion derë më derë
Kosova nuk ka dalje në det për të ikur në skaj të dynjasë
Përnatë në të njejtën kohë na rrotullojnë në tiganin e vet të ndryshkur
Pastaj vie reklama magjike
“ti e rrokullisë ajo dështon”
Përplot dështak në këtë botë ku sundimtarët vetëquhen të suksesshëm
Të tjerët heshtin apo rrebelohen në rrugë si çdo dështak tjetër
Rrokulliset edhe kjo ditë në hellin e meditjeve të ulta
Plazhet e adriatikut nuk e shpërlajnë dot krejt dergjen e vitit
As Joni nuk i del zot
Burokracia shpërlan zdralin elektronik nga trupi
O zot...
ankohet mikja ime virtuale
që e kërkon dashurinë e vërtetë
në pikë të diellit ...e kërkon me qiri në dorë....dashurinë
të gjithë më duan vetëm për një natë
nuk dua të jem qupë vetëm për një natë
a nuk përbëhet jeta nga netët dhe ditët...
natë pas nate ikën jeta pa dashuri dhe pa sex
lere fare i them
nëse beson
ajo do të vijë te ti pa e hetuar fare..
nga mbrapa
do t’i mbyllë sytë me duartë e sajë të buta
a nuk ndodhë gjithnjë kështu
dashuria është e verbër na thoshin edhe librat plot pluhur të romantikve
lojë të vrazhdë luajnë ekranet e sheshta qe kattrithen për muri
qvidhosin kuptimin nga ngjarja...krejt ëshhtë vetëm argëtim
rrezaton krenari kombëtare...ekrani....spik erët parakalojnë në bebëzat tona me hap ushtarak
derisa hajmë një copë bukë bajate plot aditive
termintori bënë kërrdinë përballë
bene shkrum e hi gjithçka guvernatori
edhe quni më gjuhet në shpinë me një pushkë plastike ...të vrava kapedan Krenc
mediat globale shlyejn trurin... birë
përqeshin origjinën,
eh...kujt i flas...
vetëm oligarkët e kanë drurin e familjes deri në 50 gjenerata
familja ka kosto
jo të gjithë mund të i lejojnë vetes shtëpi, televizor të sheshtë dhe dy tre fëmijë
me gruan që e shohin rrallë
qdo gjë është ngatërruar
as shtëpia nuk është më çka ka qenë dikur
oxhak, sofër,shtrat...
vetëm rri pranë ekranit
të dhëmbin veshët, tëmthat nga heshtja e yte
a rrihet kështu duke e dëgjuar vetveten që nuk pranon të flas me ty
keq na vratë në shpirtë
na hoqët armiqtë e huaj nga ekrani
si të jetohet pa ta
kush është fajtor kujdestar
mos dhashëë zoti të jemi ne...
sa mirë që na mësoni prej fillimit si të hecim, hajmë apo përmjerrim në gjumë
bontoni është bërë literaturë e obliguar për fukaranë
nuk do të bëjmë gabim
të pagabuar do të jemi sikur mësuesit tanë dhe mësuesit e tyre...
dëgjoj reklamat dhe përpiqem të mendoj pozitivisht
një Guru me kallmë shkrihet përpara
dhashtë zoti rrugës të mos e takoj asnjë të menqur kujdestar
të ma shkërdhej tërë këtë disponim të brisht pozitiv
me komentet e veta të vjedhura nga editorialet e djeshme
mik , jeta është krejt ideologji
nuk ikën dot
Kosova nuk ka det
Nqa aeroporti kombëtar asnjë hap nuk e bënë pa vizë në pasaportë
Komandanti kruan mjekrën e gjatë plot hidhërim
Jeta është ideologji, mik...
hap televizorin dhe e ke aty
në dtarin e mbrëmjes ndahen detyrat dhe ndëshkohen të pabindurit
hap librin e botuar dje ...aty është
sepse ai që mendon ndryshe nuk ka para të botoi libra
hap frigoriferin aty e ke....një jogurt që bënë “mu”
gumëzhijnë baktere të mira në paketim bashkëkohor
artdesigne...
plot marketing dhe shëndet në një tas letre të plastifikuar....
e ti e kërkon me qiri dashurinë e vërtetë romantike
mos baj dert...ska se si ndryshe...ai do të vij nëpër këtë ditë me diell
....këmbë apo mbi kalë....
Një gjë është e sigurtë , nuk bëjnë punë as vagonët e falur
hekurudha nuk sjell askënd deri te ti
ku ka binarë që detyrojnë drejtimin....nuk ka dashuri
E mbyll televizorin
E pështyj në surrat
Por e di
Nuk mar frymë pa te
Nuk ka jetë pa ideologji
Tashmë ka kaluar në gjene....

11 gusht 2009


SA FORT DUHESHIM KUR ISHIM FEMIJE...


Ne fund te tunelit ,
kalimashi shndrite si asnjëherë më parë
kryeministri e nget eskavatorin sikur të ishte porsche
plot krenari tropoje
simbolikisht u tokën duart e dy pushteteve shqiptare
edhe populli bante tregti te imte në kufi
eh sa shumë gurë paka pasë në gjoksin e atdheut
prandaj ishte aq zemërgurë
zoti e di si duroi 50 vjet pa e djegë token deri në toplice
per me pi uje te bunari i Isufit
per me ra shahadet te vorret e arnautve ... në kurshumli
qetësi publike
Reflektoret nuk patrullojne më sert kësajde
As gomarët e kufirit nuk hingëllijnë natën
Thjesht , reflektorët janë shëndrruar në poqe gjigante elektrike ....krejt kalimashi shëndritë
Kjo eshte drita ne fund te tunelit
Që përflitet nëpër tregime që përfundojnë mirë
E vura veshin në gurë
Degjoj malin ...askush nuk rrahë shtigjet e dhive nëpër natë
Gomarët e kufirit kanë dalë në pension.. kullosin vetëm nëpër përrallat diletante të ekranit
Seriale lokale për publik rural
as kontrabanda tashmë nuk i do gomarët
ka dalë shehshit, super veturat kafshojnë asfaltin me katër korsi
Në kufi ndërshiptarë... ende flitet gjermanisht
Zona Operative e Gjermanisë...danke deutchland
KFOR-i na buzëqeshë nëpër tytë pushke
Edhe ne ishim të ndarë kështu
Dyzet vjet
derisa e prishëm murin e berlinit...pastaj e bëmë muze...
e shëndrruma në kujtim plot dhimbje
Po të kishte male mes nesh ...edhe ne do të hapnim tunele ...
Nje shtëpi shtrihej ne dy gjermani
Mbi telat me xhemba benin dritë termocentralet ruse
Termocentralet ruse pastaj i sollëm këtu.. në Kopiliq
bëjnë dritë ...dhe pluhur,shumë pluhur
në fund të fundit , kalit të falur nuk i shikohen dhëmbët...
Në Golem kriminelët shëtisin në uniformë dhe flasin me radiolidhje
Përgjojnë policinë dhe vrasin nga prita ...
Vrasin besimin e publikut
Shteti lufton pa antiplumb
Qeveria derdh lot publikisht ...ankohet
Pushuesit nën qadra djersijnë
kruajnë bythen dhe rrotullohen në anën tjetër ...po gjirohet ndonjë film, ua thotë mendja
kalimashi është ba si grue e keqe
sjell fjalët e botes këndej e andej
edhe pikëllim sjell autostrada
shofer të dehur nga patriotizmi vozisin nga ana e kundert
eh
sa shpejt po shpërbëhen ëndërrat që u thurën gjatë
nëpër llafet vesh më vesh , nëpër oda të moqme
vllau - vëllain e merr ngryk pas 50 vitesh
a të kujtohet nana kur na rrihte me thuper edhe na e thente buken mbi sofer
o zot...sa fort duheshim kur ishim fëmijë...
shqipëri

11.08.2009


ESHTE VETEM MALLE...


( Kenge ndryshe per atedheun )

Ka shumë tregime të sajuara, mike
universi virtual sfidon ashpër botën reale
askush s’më thotë
ishe ngjarja apo tregimi ....në fillim
me çka filloi krejt kjo mesele
librat e shenjët thonë ... ishte fjala
pastaj zoti e shndërroi fjalën në ngjarje
mister i përjetshëm kjo pune
sidoqoftëë
tregimi i shenjët, tregohet brez pas brezi
adami, eva ...dhe vargu pastaj
inflacion tregimesh edhe nëpër librari...tezga
nëpër oda ngjarjet tregohen këmbëkryq
me lahuta
gjenerata të rreshtuara njëra pas tjetrës deri te dera e oborrit
në trungun e moçëm familjar kacavaren kryq e tespihe
çfar thua... tashme po rrëfehem...thua ?
jo, nuk ndiej nevoje te rrëfehem
ne mëkëmbësit e zotit ne tokë që marrin rrogë në fund të muajit
nuk kam besë
ata nuk i binden vetëm krijuesit...
sonte me kullojnë fjalët nga plagët e shpirtit
nuk i beje dot zap
me vjen turp të përqyrrem duke qajtur me zë
ne Kosovë besohet se burrat nuk qajnë
nën zë ende kënga quhet vaj i burrave
vetëm se burrat e sertë nuk e frekuentojne këtë lagje në facebook
se këtu ndalohet pirja e duhanit
duhan kaçak qe mbështillet nga kutia e argjendët e gjyshit
u kuptuam pra ...nuk po qajë
vetëm po e këndoj dashurinë dhe zhgënjimin tim,
sinqerisht deri ne dhimbje..përmallshëm sikur te mos ishim par njëmijëë vite
kur dëgjoj ehon e fjalëve në fb
kam frikë nga vetvetja
përlindësh shumëkokësh interneti
comente ndjenjash të trazuara apo vetem ...” I like this “
rrjeti global gërrhet në dhomen time me perde të lëshuara
askund nuk e shpie tëre këtë mallë qe e nxorra sonte
operatori publik ka rene nga sistemi
rreëqthem
e godas idhshëm tastaturen e rrënuar nga baticat e shpirtit
pa mëshire ulërinë ekrani
janë shlyer shkronjat ... mike
është shlyer ngjyra e bardhe mbi te zezen
ne letër shkruhet ndryshe ... e zeze mbi te bardhe
shit ... askush ma nuk e do grafiken
daltonizmi është bërë ideologji zyrtare
prandaj nuk qojmë dashuri publike me te
zot...falëm sonte
qe s’po i kreh dot fjalët
kam frike se po i kreha do te duken sikur flokë bjondinash
dhe pastaj do te hapen llafe
nuk jam aq trim me fjalët e kam vetëm blof
mbase vetëm frojdi ka pasur guxim të përflas ashiqare dashurinë e vet për nënën
duke e shëndërruar edipin në hero urban...
ka shumë tregime të sajuara, mike
universi virtual sfidon pamëshirshëm boten reale
dashuria është përherë humnere e thellë ...perverse apo fisnike...vetëm zoti e di
ne këtë përrallë edipi nuk e përmbushë dot profecinë



12.08.2008


NATYRA


A e sheh at fije bari
kujtesa e krejt botës është mbledhur ne të
a e sheh si është lakuar nga pesha e dashurise që ia jep
a e sheh atë lule atje
i ka mbledhur krejt ngjyrat e natyrës në vete
bebzat t’i bën me klithë prej gëzimi me pafajësinë e vet
a e sheh atë dru atje ...
mbase në jetën e mëparme kemi qene drunjë që vegjetojnë
vetëm kur rri në një vend e kupton
dhuratën që na e bëri zoti kur na i fali këmbët
e ça do ajo thupër thane aty
e hedhur krejt spontanisht
t’a kujton mësuesin sadist
nga shkolla fillore
që kërkonte me i mësue përmendësh vjershat
për udhëheqësin e pagabuar ...?
fort e paske marrë me rehat, mike
në fakt ska ku shkon njeriu edhe kur ngutet sikur vet speed gonsales
bota është një rreth i madhë paralelesh dhe meridianesh... krejtësisht i koduar
gjithësia nuk ka sens për mushkërite tona të brishta
përplot klorofil natyra
bari, gjethi, qielli ...mbi ne gumzhine përplot O2
a e ndjen si merr frymë bari...?
në dreq ngrohja globale
më le ta shijoj këtë çast
krejt amëshimi mblidhet në vetëm nje çast lumturie
kur e ndiejmë natyrën e gjallë në vete ...dhe neuronet që nuk gumzhijnë më



SIRENAT
( krijuesit dhe vapa verore)


Kush tha se Odiseu nuk e lidhi vetveten me litar
Për direkun e anijes me vela
Me të cilën krejt detërat e dynjasë i sfidoi
Gjithë perënditë e Olimpit i zemroi
Moti është thënë
Ma mirë mos të shohësh
Atë qe dora nuk arrin me e prek
Se shpirtin e djeg
këngëtari i verbër këndonte me lahutë
fjalët qeleshin si shpella para nesh
dhe andej dilnin përbindëshat e lashtë
falna o zot
shkrim as lexim nuk dinte Homeri plak
por krejtësisht të qartë e kishte se vetë bukuria ia mori sytë përjetë ...
deti turfullonte dhe paraljmeronte sfiden e radhes
urdhërova marinarët të gjithë me radhë
të mbyllin veshët me dyll
të mbyllin sytë me shamia të qëndisura
e mua
të më lidhin për direkun që e mban anijen e fatit
këtë anije druri të mbushur përplot mëkate që shpërlan fundin e barkut në krip
mos i hapni veshët u thash
Po dëgjuat vetëm një notë do të shurdhoheni përjetë
po shikuat vetëm një çast
shpresa humbë ...çdo gjë merr fund
atëherë Itaka mos të na pres kurrë më
kurrë më s’do të shkelim në brigjet e sajë...
Për zotin
Veq sytë mos mi lidhni
Veshët mos mi mbyllni ...
Kot llafosja me ekuipazhin
Litari tashmë shtërngonte fuqishëm në gjoks
Ata nuk dëgjonin, as nuk shihnin
vetëm gishtat e këmbës i lëvizja mundimeshëm
ishin vetverbuar, vetshurdhuar
sirenat kendonin
të bukurat e dheut tashmë kishin dal në breg
rrëqethnin detin kur e preknin me këmbë
Shikonin qiellin ,
e qielli squllej nga lakmia
Shikonin diellin,
e dielli shuhej për një çast
Ujë, gurë dhe brishtësi ....tërë ato ngjyra jete
që janë bërë një , në një foto çasti
Zoti e ka bere mrekullinë kur na i la sytë me pa
Dhe zemrën që tërbueshëm rrahë ...
Akush s'di të thotë
Kush këndë e sfidon me bukurinë e vet
Në këtë trekëndësh bukurie
ajo ulur mbi gurë , a guri lahet turfullueshem në det
lagështia dhe kripa ngjiten trupit përpjetë ..krejt ngadal
përqeshin gravitetin
kofshët e djegura nga dielli.. pulësojnë ...
avujt dehin marinarët meridianeve
Pikat e ujit rrjedhin këmbëve në një shtrydhje orgazmatike
Kafshoj gjuhen nga tundimi
e di
në Itakë
Penelopa nuk do të më mbaj mëri
E shterrur nga masturbimi ajo zgjodhi të vuaj
Te unë natyra ishte me e fuqishme se arsyeja... e kapa zogun ne hava
Homeri e dinte se kënga nuk kurdisej mbrapsht
penelopa në asnjë përrallë nuk do të jetë burrë
kot përfolni paragjykimet për seksin e dobët
o perëndi mëshirë për trupin tim mashkullor
ku rrah një zemër aq e brishtë
pompon si e krisur por se nxjerr dot ujin nga kuverta
kam frikë se përmbytemi...mike
prapseprap lagështija ka hyrë gjithkah nëeper poret e trurit
ka mbizotëruar edhe këtë ditë të bukur vere
me kot ëndërroj për nje cast Saharën e pafund
si scorpion i etur
të shtrihem i tëri dhe të terem në zall
posedoni shkumbon palodhshëm brigjeve të ndërgjegjjes
ato buzëqeshin plot vetëbesim dhe këndojmë
o zot , qe u fale bukurine ... pse i bere te vetëdijshme për këtë...
dhe zoti më thoshte përmes këngëtarit plak
këtë bukuri e bëra vetëm për artistët e krisur
që frymëzohen vazhdimisht nga muzat
të gjithë tjerët do kalojnë pranë dhe nuk e shohin dot
me sytë e tyre të lidhur me shamia të qendisura
të gjithë tjerët do të kalojnë pranë dhe nuk e dëgjojnë
me veshët e mbyllur me dyll
askush tjetër asnjëher nuk do të klithë nga pasioni sikur Odhiseu i lidhur per dikrekun e anijes
sirenat tundojnë
krejt mendjet e ndehura si hark shigjetash
që marin në thumb shkëmbin e lartë në breg të detit
ku perënditë e lidhën Prometheun përjetësisht

ATHUA...KREJT MRAPSHT... ?



Gërmuam deri në anktarktik mike
Akullin e gjetëm vetëm në zemrat tona
Shkrirje globale apo dicka tjeter
shkretëtirë në kujtesën kolektive
në të njejtin gurë morëm në thua me qindra herë
Kemi harruar të duam armiqët tanë ...mike
E ku ka ma hasëm se vllau që ta bëri nëna
Krejt hisen e babës e ndanë në dy pjesë
Thot halili dhe rrahë tokën rëndë me këmbë
Të shprehesh duhet të jetë mëkat
Askush nuk pësoi pse nuk foli
Shpresoj shumë
po shihen rrënjët
e gjithë kësaj meseleje
nocione krejtësisht të mjegulluara
po mësohen në shkolla
keq jane ngatërruar kategoritë...
yjet janë afruar aq shume sa mund të djegin buzët e arstonomve hutaq
hubble pergjon materien e universit
përditë zbulon planete tjera në ujësinë e pafund
e afërta na ka ikur teper larg
vetëm tash e shohim qartë e më qartë
vetëm kur nuk e ke ...e kupton...
te gjithe e dine si ishte dje ...por mexhithate grinden
pajtohemi, jeta qenka vetëm histori
kujtime
askush nuk e din si do të jetë nesër
në google ka vetëm prognoza meteorologjike
të tjerat janë vetëm spekullime
as ënderrat nuk jane siq ishin dikur
merr një tabletë sintetike dhe mos u shtrij fare
ëndërrat i sheh me syqelë
eksperimentohet me qdo gjë
pucrrat e fruthit janë vënë nën mikroskop elektronik
nëpër bythë gjilpëra përbirohet globi
miliona herë rritet maja e e sajë dhe qepë dunjanë
krejt mbrapsht ...këndon sinani...krejt mbrapsht
athua kaq mbrapsht
huti e përgjithshme
burrat martohen me burra
gratë martohen me gra
fëmijët fabrikohen me klonim,
seksi ka mbetur vetëm biznis
politika asiston dhe ka hedhur tasin për vota
lëmoshë kërkojnë vetëm të pasurit
fukaraja ushqehet me shpresë dhe nuk ia di vlerën parasë
njeriu tashme nuk e duron as veten e tijë
e ka njohur teper ...tepër shume vetveten
por nuk pajtohet me fatin
krijesa e gjurmon kodin e krijuesit
bjondinat shesin librat e shenjët
besimtarët i vejnë në tundim
cdo gjë ka mbetë vetëm retorikë boshe
Askush të vertetën se di
Merre me mend kur të vërtetat dëshmohet me të kundërtën e vet
vetëm vetmia ka mbetur e njejtë
ashtu si ishte kur njeriu i pare e rrotullo gurin sikur rrotë mullini
mulli që bluan idhshëm .. kjo jetë
kështjella e fundit e papushtuar
mbeti vetmia
muret e sajë po trashen përditë
përvjet...
perjete
kemi harruar të duam armiqët tanë ...mike



ODISEU PERHERE KETHEHET NE ITAKE


Si i bëhet këtij tregimi te shkaperderdhur
Per njeriun e urtë
qe papritur hyri ne këtë tregim
tregim krejtësisht të kapërcyer afatit
mbreteria jone e vogël
ngjanë të jetë
portative
e palon dhe e qet në krah mbretërinë
dhe e qon ku të duash
aq e vogël është
por aq e madhe në zemrat tona etnocentrike
mijëra ranë shkurreve , përrockave , arave, bahqeve... për këtë copë tokë në skaj të dynjasë
prap këtu qdo gjë është miniaturiale përpos maleve në kufi që na ndajnë
të kujtohet
kur topat gjëmonin as zogu skishte kokën ku me fshehë
ishin trima apo të cmendur ata djem që parakalonin maleve me kallash të lodhët kinezë në krah
fundja a nuk është njësoj në këtë rast...
por kjo është prrallë tjetër
ky tregimi flet për ditën e grave
krejt kamerat e botës
filmonin në bllacë brekët e grisura të atëdheut
dhe një shqiponjë që ende paturpshëm harbohej nën yllin e kuq ...
kur lufta iku
tregimi vazhdoi të zhagitet lodhshëm
publiku shtypte pilotin dhe kërkonte në ekran tjetër përrallë , krejtësisht moderne
kush ka vesh le të dëgjoi
le ta dijë
penelopa kishte mekatuar me poseidonin dhe
Troja nuk merrej dot pa atë kalë të mallkuar, të drunjëtë ...
Rrethimi u stërzgjat , i pat kaluar kufijtë e legjendës
Në kështjellë një repartë ushtrie kishte kafshuar vetën idhshëm në tru
donte të dorëzohet
por nuk dinte se si
Situatë pa lidhje
pastaj ne këshillin e luftës qohet në këmbë një gjeneral i lodhur
dhe e ofron një fund të mirë për përrallën...
Ai vtëm donte të këthehet sa më parë në shtëpi
te gruaja qe me vite thurte në vek përralla dhe i ftohte kofshët e bardha në detin ...plot krip
Boll kishte shtegëtuar
Zotrat e kishin luftuar duke ia plotësuar krejt dëshirat
Ma nuk dinte cka të bante me veten
Përpos të krijonte një luftë të fundit pët vete
Para se të dilte përfundimisht nga ngjarja
Ajo thurte vazhdimisht perrala për kripën e detit
Që i pastronte dhimbshëm gjitha plagët e shpirtit
Në bebëza shprisheshin leshërat e mëkatit...
gjenerali e donte dorëzimin pa kushte
por kalaja donte të pushtohej me luftë
flaka e trojes i mbuloi fërkemët e mëkatit
krejt historia mbeti vetëm përrallë që u tregua brez pas brezi
poeti i verbër as vet nuk besonte vërtetësinë e ngjarjes
e ku ka më mirë se një kalë i drunjët për t’i nxjerrë humbësit me fytyrë
gjith ai kalë i drunjët që nuk hingëllinte më kërkund përpos në kujtesën tonë
u thyen portat e trojës për ta futur mbrenda
Aq i madh ishte ....dru qe vërtetë hingëllinte si kalë
Apo vetëm trojanët ishin dehur nga fitorja e papritur dhe besuan
Grekët kishin ikur
Dhe lanë këtë kalë pas
Keshtu ...qenka thënë ...udheton neper kohe
Odiseu kthehet përherë në itakë
Nuk i mjafton globi të ulë kokën para tijë
Kërkon prapa mbretërinë e vet të vogël
Bota sillet në rreth
Përher merr në thua në të njejtin gurë
E mbreteria jone
Duket si diqka
portative
e palon dhe e qet në krah mbretërinë
ku të shkosh e merr me vete
a e sheh at det që digjet flakë
nuk është diell që perëndon
është Itaka
në version të ri
në këtë trgim të shkapërderdhur
që ka filluar aq moti



TE FUNDOSESH DUKE VALLEZUAR ...


Film i bukur
i dhimbshem jeta
A e sheh...cfar ndodhe
kur dhunshem levizen gjerat
Kur guri luan nga vendi
pastaj krejt konjuktura ecen zorshëm
ndërron pozitë...baraspeshohet
Ndërkaq... njeriu pretendon pa te drejte se e di kuptimin
e krejt kesaj loje
eh
shumëhere kam degjuar perralla
gjithnjë me kulla te gurta
stole te drunjeta
gjithnje nëpër dritare hekurat thuren shterngueshem
sikur thupra thane
krijojnë imazhe burgu
njeriu mbrohet nga njeriu duke mobilizuar tërë materien
krejt qeniet e pafajshme të natyrës ...
a e sheh si gjallesat vetëlëvizin nëpër glob
duke hangër njëra tjetrën
dhe vazhdimisht ndjehen si në grackë
nga e cila nuk mund të dalin
dhe nuk duan
keshtu ishte tere kohen
metalet futeshin në zjarrë per te humbur formë
pastaj goditeshin fortë për të marrë trajta kërcnuese
bote perjetesisht agresive
për të shpërthyer gjërat duhet ndrydhur shumë ...thotë fizika elementare
duhet goditur fortë
jeta
kjo legjendë
përplot maje shtizash ,
gezhoja fishekësh
elisa helikopteresh prej metali...
mësuesi na thoshte legjendat jane veq me asht dhe dru
shume me te vjetra se metalet
strukturen e sajë e krijoi zoti bashk me njeriun
e qiti ne toke dhe i dha perrallat me vete
ec kësaj rruge të rrahur i tha
e ku ka rregull pa perjashtim
e ke pare
kur zonja e bukur del në dritare
kulla bene drite
kalorësve kudo që janë ... u dridhen gjunjët
eh
prapseprap
perralle kësisoji
kaq e shkaperderdhur
nuk gjendet askund ne univers
e ku ka përralle në high technology
këtu ka diqka
diqka nuk shkon ne kete mes
për zotin
diçka nuk eshte ne rregull me kullen ?
me hekurin
apo me zonjen qe ka dale ne dritare
ndoshta kjo ka te beje me perralen vet
apo helikopterin që mbase nuk ka vend në asnjë përrallë
sma ha mendja se do e kuptoj ndonjëher
si ka hyrë në kete poezi tërë ky hekur
tere ky ndryshk
në këtë natyrë të virgjer
mbase do të kishte kuptim nese eshte anije e hekurt në fund të detit
nese jeta është titanik ...që rrëshqet mbi det...
ku fundosemi duke vallëzuar...
film i bukur e
i dhembshem
jeta

( e ripunuar )

LLAFOSJE TE PASMESNATES ...



Jeta nuk ndertohet artificialisht, mike
tulle mbi tulle
gure mbi gure
as derrase mbi derrase…
ADN eshte kod i krijuesit
jeta eshte rrjedhe
duhet kapur damarin qe puleson vrullshem
dhe shkaperderdhe materien e gjalle neper dimension
E ti ...
Perse hutohesh mbi uje
fute koken e bukur ne krua ... dhe pi
pi, sikur te kesh ngrene nje thes kryp te trashe Ulqini
pi derisa qerpiku te kendellet
derisa buzet te trashen
derisa qorapet te te lagen...
aq uje merr ne vete
sfidoje Saharen tej pertej
afrika eshte e vogel
perpara dashurise qe merr nga kroi i vendlindjes...
ne shkretetire gjallerojne vetëm gjarprinje me zile
qe rreshqasin frikshem nen zalle
dhe ngrejne prita..
tinëzake si krejt pritat e dynjase
dhe mashtrojne diellin qe djeg
ne furrën e pafund te natyres
enderrat e medha piqen ne hell
fatamorgane ne universin e njeriut te vogel
te humbur ne oborrin e vet
xhehnemi nuk eshte vetem nje tregim
nga librat e shenjet
as xheneti me krojet e ftohta....me ujin qe te pike ne balle
mendja e vdekshme nuk eshte aq pjellore
ashiqare
jeta nuk ndertohet artificialisht
tulle mbi tulle
e gure mbi gure
jeta nuk eshte mur
eshte rrjedhe
qe i shtre damaret përtej shkretetires se fjaleve
ADN-in eshte kod i krijuesit te cilin nuk arrijme ta thyejme per te kapur perjetesine ...
jeta nuk ndertohet artificialisht






Ne vend te perkrahjes

MIKUT QE NUK BESON ME NE DEFINICIONE



Ne kete zanat
forma nuk ka shume rendesi
Kot me e kreh vargun si prostitute skaj rruge
Apo te beshe negociata politike
Kuptimi banon krejt tjeterkund , ne nje kasolle perdhese
te marre me qira
diku larg kesaj dite te zhegitshme vere
Rrebelim total
ndaj sistemit te dijes zyrtare
nuk beson ne enciklopedi, libra te shenjet, apo web faqe zyrtare
Miku poet
thot dyshoj ne kufinjet e se mundshmes
Dhe nuk besoj ne definicione
Merre shtruar
Ndoshta njeriu mund te dije aq sa dha leje krijuesi
Sepse krejt materja eshte e vendosur ne kordinata
Gjeometria eshte shkence e thjeshte por permbledhe krejt hapesiren
Nuk kemi fluturake te ikim prej gravitetit
Qe te dalim pertej kuptimit dhe te mbijetojme
Qenje e ngathte eshte njeriu more mik
VETEM nje ne nje milion ...mendon
stambolli perplot dembela dhe kjo tashme eshte bere pjese e imazhit
te tjeret ne kokerr shpine e presin dardhen te bijer vet...
Mos shko teper larg
se do te mbetesh vetem ne kufijte e materjes
e graviteti nuk te leshon pe
Nuk te le te ikesh tutje
Vetem deshprimi te ndjek atje ku gjerat nuk shprehen me fjale
Fjalet nuk thuren me tinguj
Tingujt nuk kapen perdore per te rrahur timpanet e veshit
Njerzit
nuk te ndjekin dot
Ketu mendja kolektive nuk bene pune
Zhurma frikson mendimin
Nje mendimtar e gjeti leven universale dhe levizi kuptimin e apsolutes
Prej atehere eshte aksiome absolute se gjithcka eshte relative
Bota u permbys ....
Dhe fjeti permbys ...
ne nje gjume mileniumesh
vetem zoti e di
a kemi bere se paku nje hap tutje ne kete humbetire dijeje
Perpos se zbuluam rroten dhe pajisje tjera
qe na mundesojme te roberojme natyren
Lum ai qe beson dhe behet pjese e universit
Zalle nuk ka , por koken e fute ....ne univers





ASGJE PERSONALE ....



Prap revolucion
Gjithmone dikush provon
boten te beje me te mire...per vete
Pastaj te gjithve na thone, kete e bejme per ju
Qohuni o ju te roberuar
Mos flini
Tere diten e lume te ecni malit perpjet se atje do te gjejme
enderrat e humbura neper shtreterit e bute
Lodhje s’ka
revolucionet e ndaluan lodhjen, dhe mungesen e disponimit te mire
do - s'do do te qeshesh se s’ben
edhe kur te qahet, patjeter do te tregosh dhembet e prishur
te qeshet i ter qyteti, o te qajme te gjihte...
lejohen vetem eufori apo vaje kolektive
keshtu thote mesuesi i klases
klases me banka druri dhe duarte plot shkumes
qe kishte lexuar vetem Migjenin dhe asnje liber tjeter
asgje personale
kur fshati flet keq per ty, dije....ti je dreqi ne perralle
do te mallkohesh neper te gjithe tempujt e vendit
plakat do bejne kryq, apo do bien shahadet, sekush sipas ritit
keshtu
sillet rrota e madhe
vetem nga qendra shihet teresia e lojes
pjeset duan te ikin, centrifuga sillet vrullshem dhe nuk lejon largimin
askush nuk shkeputet nga sistemi
prap revolucion
legeni kercet ne ndergjegjjen lumpenproletare te elites
dhe kusia me uje te vale dhe nje pocerrk e varur ne mure
dhe nje qifteli qe dergjet mbi ekran
gezim o popull
sonte te gjithe do te shkojme ne koperative te shohim lajmet
c’ne piloti, ate e mban partia
dhe qeshim te gjithe, duartrokasim ne vete , se kemi frike mos na tradheton vetja jone
njeriu i krijuarnga balta
lafoset me veten e tije perplot autocensure
nen hijen e bustit te larte
qe na e sollen keto dite, gjashte metra i larte...dhe kush e di sa i gjere,
fllad vere nen hijen e tije
kendojme himnin pa tekst...
teksti eshte i shkruar ne zemrat tona te plasura
lum kush e gelltite peshtymen
dhe nuk flet
viktimat e legjitimojne pushtetin e ri
qe nerodimken don me derdhe ne vetem nje det
bifurkacioni lejohet vetem ne fondet e shtetit dhe ne autostrada
prap revolucion
suficite ne buxhet
bota ska pse te baj dert
populli yne tashme e di formulen
bare do te haj e nuk dorezohet
ne te gjitha faqet e historise asnje gabim per be...vetem se mungojne ca faqe
revolucioni diqka duhet te haje...e perse mos ti haj bijte e vet
keshtu krimi mbetet ne familje
Prap revolucion...





LUTJA NUK ARRIN ASKUND...!

Thuret rrjeti
global
I mekatiti
Rrjet mbi rrjet
Askush nuk shpeton nga gracka planetare
Fisi im nuk eshte fajtor per asgje
Marimanga e zeze me nuk kacafytet me me marimangen e bardhe
Armpushim
Secili e ka teritorin e vet
Sistemet ne toke nuk funksionojne
Jane ndryshkur telat
Tollovi ne trafik
Predikuesit nga altari frikesojne vetveten duke përfolur pamje nga ferri
Njerëzit qeshin
Ferri eshte ketu fare pran
bashkojne duart
mbyllin syte
kan frike se lutja e tyre nuk arrine askund
se mekataret tashme e kontrollojne qiellin
Nocioni I fajit eshte shprishur i teri
thone ne jete ka vetem borxhe dhe kamxhik
Jeta llaskuce rrjedh kalamendshem rrugeve
Qokollata
Akullore
birre
Coca cola
Droge
sex
Multimedia
Me ne fund I kapem enderrat perdore klithin adoleshentet
Eminem shane memen e vet
te tjeret mastrubojne ne grup
ekstaze urbane
Kush mbahet per kend
Askush se di
Kush do te bjere ne humnere nese dora leshon doren
Ne ... apo enderrat
Qupat e dijne seheronjet e tyre asnjeher nuk kane jetuar ne tri dimenzione
Jashta imagjinates asgje nuk ekziston pajtohen
Vetem vdekja e akullt kafshon cepat e structures
dhe gjithçka dridhet
Kujtimet me nuk mbulohen me dhe
Pluhuri nga krematoriumet shpërndahet oqeaneve
Njerëzit shpresojne te ringjallen ne trup tigrash , xhirafash apo gjarperinjesh
Dhe te vazhdojne te zvarriten
Nga monotonia femijte ftojne ne enderrat e tyre
autobuset e shkolles
me atentatorin vetevrases
Asnje institute me pleq te rrjedhur
nuk u jep pergjegjje te rinjeve pa qellime
Jeta e organizuar te u frymen
Kaosi u ha koken
O zot
Ti qe krijove njeriun
Perse e denove shpirtin
Me trup te ngathte
Me tru dembel


KUR NOTAT I HANE SHKRONJAT... !


Sonte
notat i hane pameshirshem shkronjat
asnje fjale se degjoj te plote
jane vagona boshe keto
dhe nuk e bartin kuptimin askund
bejne pazar
pazar te imte
ne kete lokal nate
ekspozite
femrash
trupash
lecka moderne
dikush bie ere qepe dhe parfem te shtrnjet
pi cigare falco
qeshe falco
endrra
ketu nuk ka enderra
qdo gje eshte shabllon
plane per te ja hedhur tjetrit
lloatari
takon njeriun e duhur
ne kohen e duhur
pi diqka te tharte
kafshon diqka te tharte
ngreh diqka te tharte
peshurre tharte
plot acid edhe kjo mbremje
plot tym
ngrihesh
pak para agimi
e percjelle per dere edhe kete nate baloshe
neper sahatin e vjeter prej rere
nen ritmin tekno rrjedhin orete e fundit
njerzit
ketu flejne diten
agregatet vazhdimisht grryejne trurin
vend pa zot
o zot
meshire per kete
popuull te dehur
te tredhur

(2000)


URA E PAKUPTIMT

As pleqtë me te vjeter
nuk e mbajnë mend se kur
As pergamente të shkruara nuk janë ruajtur
Thone, një arkitekt i marrë
per te dashuren e vet
Në mes të shkrëtëtirës
e ngriti një urë të gurtë
arkitekti vdiç
koha emrin ia harroi
shkretëtira mbeti edhe sot e kësaj dite
shkretëtirë
asnjë lumë, asnjëher , nuk kaloi as pranë saje
vetëm turistët e krisur
nga kurreshtja
shetisin mbi kurrizin e pjekur të urës
dhe qeshin me idenë e krisur...
çfarë kuptimi paska ura që nuk lidh brigje



KUR NDJEHESH VETEM...


Sillet lodhshem rrota e rende e kesaj dite
Numeron deri ne shtate
Dhe bie ne dhembezorin e vet imagjinar
athua, shtatshja te jete numer i preferuar i zotit
satanai tashme i ka pervetesuar gjashteshet
Edhe librat e shenjte
permendin
Shtat pale tok e shtate pale qiej
Astrologet me nuk perqeshen per ate gafen e njohur me pusin
nuk na mjafton vetem planeta e vjeter qe rrotullohet qetesisht
tashme Huble pergjon krejt materjen …
Nga asnje galaktike askush per be, nuk na e bene me dore
As nuk na shane me nane
Ne jemi te gjashtemiljardet me te vetmuar te universit
Ne shtepi flasim rende,
me fqinjet gati nuk flasim fare,
me miqte shihemi rralle…
Memzi gjejme qorapet tona ne dollap
Nderkohe , na han pameshirshem kurreshtja,
A ka jete ne planetet tjera
athua cka ka pertej sistemit tone diellor
Sa vjet drite larg, te jete qenja tjeter qe di te mendoi...
Kemi mbetur pa kuptim neper godina te larta pa ashensor
Jemi rritur ... ne shtat...ne mendje
S’na mjaftojne me vetem tregimet e moçme
Përrallat e gjyshes
Baladat e vjetra per murimin
As per gjirin e bardhe qe mbeti jashte...
Sillet rrota, lodhshem
Ne dhembezor te vet bie cdo te shtaten dite
Krejt kjo eshte imagjinare
Realiteti eshte vashe qe nuk kapet lehte per gjinjesh
Hulumtoj librat, legjendat e vjetra
Athua, ku mund ta ketë harruar kodin krijuesi…




TREGIMI PER NJE LUM QE RRJEDH NE HESHTJE...


Nje lum ...
lum
pa legjende
pa kulsheder
pa asnje perralle
asnje tregim per be neper librat e vjeter
shumeher rrodhi
I turbullt
I kuq
neper zalle rruza te kuqe e te bardha gjaku
trupa njerzish
bagetie
lodra femijesh
lisa me rrenje perpjete
perrreth
fushe e nemitur
nuk flet
asnje fjale nga goja nuk i del
qka syte pane , buzet nuk e thane
karshi
malet leshebardha
dhe kulina
ku turqit paten pi gaz
Ne brigje te llapit gaz me pi
Perdhosje per nje lum dhe nje krua
Ishte situate e pa rrugdalje
edhe topi i met shatrit bente kerdi
hm
historia rrjedh
fushes se nemitur
qe nuk flet
rrjedh
nje lum
pa histori
kjo fushe e llapit
eshte nje femer qe nuk flet
nje dhe e vetme
per te bemat e tij
ne Vendenis
mozaiket e vjeter
tregojne nje perralle fare te re
kulm mbi kulm maca arrinte deri ne prishtine
keshtu thone pleqet
qe u thane pleqet e tyre
qe paten degjuar nga pleqet e vet
plak mas plaku
erdhi te ne rrefimi
per nje lum
qe nuk flet
per historine e vet…


TE GJITHA KONTINENTET FLASIN SHQIP


I vogel ky glob qe rrotullohet mbi tavoline
sonte
te gjitha kontinentet flasin shqip
secili ne kete univers terheq rrenjen e tij
deri ne klithje ndrydhen neuronet
deri ne eshtra brejne plagen e hapur
edhe
hapesira rrenqethet nga tere ky egocentrizem
damare te mavijosur nga tendosja
jane fryre dhe pulsimet shihen nga larg
edhe
ujerat jane fryre ne imagjinaten time
asnje mulli i vjeter nuk renkon ne brigjet e ketij lumi
per be te zotit
as nje kokerr grure
nuk perpellitet mes guresh
brigjet jane larte ... teper larte
me shekuj i lepijme keta gure
more mik
kanjon i thelle qenka jeta
eh
plot myshk
dhe vezullime
plot gurgullime
kjo dite e te lumit zot
embel
ky dielli me perkedhel fytyren
merrem ne bebeza me tha
me perkund si femijen
me mashtro me ninula
se drita ime me vrau
asnje pasqyre , askund ne kete vasione
asnje rreze e vetme prapa nuk vjen
me thuaj
a merdhine kush ne kufi te materjes
I vogel ky glob
zgjate doren mik
polet ti lidhim bashke
neper shtepite e akullta
eskimezet te gudulisin hundet plot shendet
ne ekuator te kete freski
kaqurelja e zeshket te tregoj dhembin e bardhe
e ti nen palme
te shkruash shqip
per te gjithe ne shqipetaret e globit
perrallen e moqme te fisit
te shkaperderdhur rrugeve te pafund te zotit
eh....i vogel ky glob


RROKULLISEN FJALET!

sot
ishte dite e gjate sot
me durim
pergjoja veten duke perkdhelur sedren e lenduar
degjoja
edhe miken time feministe qe fliste papushim per te drejtat e grave
Degjoja dhe
Ndihesha keq sa nuk e duroja veten
perse gjithnje tregimi i njejt
Ideologe qe vishen ne rroba virgjereshash
Virgjeria eshte ngushllim i femrave te pabukura qe si deshti askush
fliste dhe qielli klithte plot deshprim
Heshtazi protestoja
intimiteti nuk don lecka
Madje as lecka fjalesh
fol ose hesht
kjo eshte alternativa e kesaj bote
heshtja eshte rruge tashme e rahur me mijra vjet
Rruge e sigurte
kur flet
si gure neper toke
rrokullisen fjalet dhe nuk e di ku ndalen
veten mos e rrej
as tjeret
te gjithe e dijne
enderrat shihen lakuriq
kur rrefejme i veshim per moral
trupi i bardhe i pambrojtur nen diell
nuk mjaftonte kapela meksikane
e shalli i zi mbulon shtatin
nen avujt e shkretetires
aroma lulesh
paralajmerojne oazen ne gjoksin e saje
sot
nen kete diell ekuadori
vetem devja do te jete ngopur me uje
dita ec ngadal
neper zalle
kudo zalle
zalle i trashe
zalle i imte
veq zalle
kjo toke e palidhur me uje
ererat fryjne
nje rrahje qerpiku
dhe shemben malet e zallit
e ngriten fusha
e sheh mike
uji i lidhe gjerat
dhe vazhdimisht krijon shtrat
krijohen forma gjallerie
kjo eshte vetem paramaterje
ajo flet
vazhdimisht flet...
shkronja ,
tinguj
keta gure te imte zalli
ne gjoks shkretetire
ulerijne shkaperderdhshem neper shkretetire
ujqit e uritur
kafshojne henen e rjepur
ketu ska as pleh
as gjel enderrimtar
as lahute
vetem nje vije asfalti
vija e bardhe perdridhet nen rrotat e jeep-it me aircondition
e
dielli vret
pa uje...



RIPROGRAMIMI

Dikush ka hyrë në program
Të jet njeriu
Apo makina
Kur të hiqet softveri
Në kokat tona të programuara mbrapsht
Do të mbetet vetëm natyra
Unë dhe ti lakuriq
Pa askë mbi kokë veq qiellit dhe zotit
Do të flasim përher sinqerisht
Paramendo edhe armiqve do tua themi vetëm të vërtetën
Ndoshta do të shlyhen edhe konceptet
Nuk do të dijmë më kush është mik e kush armik
Qëndrimet do të hiqen nga disku
Për të vegjetuar nuk nevojiten qëndrimet
Do të shfletojmë vetëm kujtimet
Roje do të bëjnë
Të mos ikim nga realiteti
Ta dish
Virusi ka hyrë në program
Vetëm shlyerja bënë punë
Derisa të na programojnë sërish . . .
Përendi
Të jet atrofuar truri
Nga mospërdorimi
Apo të jenë ndryshkur neuronet
Dhe refuzojnë të bartin mesazhin
E imtësuar në miliarda pjesë
Ku mbetën vallë
Shumë gigabajt dëshirash të kondenzuara
Askush nuk e di ku qëndron problemi
Programuesi nuk i ka lejuar
Meditimet për krijuesin dhe ekzekutuesit e programit
Lejohet vetëm dëfrimi
Vetëm kujtimet e ëmbla
Dëshirat janë reduktuar në minimum
Dikur nuk kishte
Tashmë ka teprica...
Të jetë vallë njeriu , apo krijuesi i programit


PA TITULL



Asgje e jashtzakonshme
pos
kesaj dite te hutuar
qe u lind e sterkequr
patjeter
duhet te perendoj disi
pa u bere gazi I dynjase…
asgje e jashtezakonshme per ty
merre
perkunde
jepi gji
si qdo jetimi
dhe fare mos u beje merak per mekataret
qe perqeshin nga dritaret e shtepive publike
as per shenjetoret e verber qe nuk pane kurre dynja me sy
Ata jane subjektiv
bota perqeshe per te mos u perballur me vetveten



KENDON HAPSIRA


ecje
merramendese mbi kete litar te ndehur
jeta cirk
lindja dhe vdekja perbejne brigjet e sajë plot vaj
poshte nuk ka
as rrjete
as uje
vetëm shkembe
asgje ta zbus renien
thjeshte Njutni, apo dikush tjeter, paska tha ...trupat bien poshte
keshtu thote edhe natyra
degjo yjet yjet se si llafosin ne heshtje
apo ndoshta veshi yte nuk e kape frekuencen e universit
materja komunikon thone shkencëtaret
artistet qeshin ...e kemi ditur moti ,
vetem gjallesat kane fuqi te nderrojne drejtim
ciceroni ju zogj ne dege
ulerini ju arinje te bardhe neper pole
zvarrituni ju krokodil te eger pran brigjeve te nates
dikush thote
mos ia vere veshin
kjo eshte vetem kenge e natyres
e kush ju tha ju thote se hapesira kendon
se materja luhatet, llafoset
apo gjithesia eshte vetem nje hiq ...fatamorgane..
palidhje
nuk ecet litarit me shishe ne dore
kosmosi eshte bere skrupull ne zemren time qe vuan nga pafundesia
askush nuk i nxjerr qe andej notat e pikellimit
as violina qe dridhet e hutuar kete nate
as bishti i kalit te trente qe perhape zjarrin dynjase
as gishtat e maestros plak...
sonte nuk ja nxjerrin lotin
zjarri qenka fuqi e madhe more mik
zoti na jep force
ta perbuzim te fortit
prometeu nuk e vodhi zjarrin
ata ia dhane vet


KONVERTIM EMOCIONESH

Kompjutori heshtë indiferent
vetëm kursori nga ekrani treptinë lazdrueshem
sikur perqeshë klithmat e mia...
Femijet nga balta e Bllaces
ulërijnë trishtueshëm nga kujtesa elektronike
e megastacioneve globale
Impulse emocionale konvertohen në numra abstrakt
emra,
mbiemra,
adresa,
mosha,
mënyra të ekzekutimit
Njerëz të paemër
nga rezervati i Ilirve të fundit
përpëliten të pavarrosur nëpër agjendat e emisarve special
Diplomatët kokëftoht
nëpër konferenca ndajnë të gjallët nga të vdekurit
bëjnë tregti, si zakonisht...
ne rrethojen e parlamentit perplot sy te shlyer nga dielli ...veshtrojne...
te gjithve na mungojen...
kompjuteri heshte zhurmshem
kursori treptine lazdrueshem
ku jane, ku jane, ku jane....


ANTARKTIK NE ZEMER !

Anija e jonë është përplasur
dergjet me rroba nate nëpërkëmbë
Pulebardhat bejne rrath koncentrik përsipër
mbetëm rob në këtë shkretëtirë të pafund
shkretëtirë e bardhë
as nje hap para
as para as mbrapa
athua, mori fund…?
kaq thjesht... ?
Përreth nesh veq akull
kontinenti i acartë kafshon pamëshirshëm nëpëer brinjë
dielli e ka humbë qëmoti fuqinë
vetëm shpresa ngrohë
ku ta dish
thonë fjala i shkrinë edhe akullnajat në male
nën lëkurën a bardhë të polit
pos peshq edhe krip
peshqit heshtin
qajnë pa zë burgun e tyre të përjetshëm
gënjeshtër paska qenë
delfinët nuk i frekuentojnë keto lagje polesh
antarktik ne zemer
plaq ...
kjo nuk qenka kënga ime
as piano nuk më zhvesh tërë këtë mrëzi
vetmia mbeti shtepi e përjetshme e ariut të bardhë nëpër pole
vetëm dritat e semaforit komunikojnë në këtë natë
llafosin e treptijnë njëngjyrshëm
lirikalim nga të gjitha anët
sonte
qdokush mund të hyj në zemrën time bosh
sikur dhomë moteli përskaj rruge
asnjë perralë nuk përfundon kështu pa lidhje
asnjë ëndërr nuk zgërrdhihet asfaltit të rjepur ...gropa,gropa
infrastruktur vetmie
rrugët e rëndësishme nuk kalojnë ketej
nëpër bordele...
njerzit plot tundim ia grisin brekët vetmisë
mike tepër e thjesht paska qenë kjo punë
mbaroi .... thua?
Antarktik ne zemer...


BIFURKACION

Pikpyetje shume
pergjegjje pak
jeta rrjedh ne mes ....krejt shpengueshem
lahuta plake vajton ne bregun e kesaj dite
kengen e moqme te fisit
tashme ujku qimen e ka nderruar
ashtu thone apo eshte vetem marketing rural , vetem nje zot e di
dele te zeza jane bere shume
zemer
ngjyrat jane teper relative per ata qe nuk kan uje ne sy
jeta rrjedh
e nerodimka e qare ne mes puthe detrat dhe oqeanet
bifurkacion ne shpirt
delet e qethura kullosin ne qetesi
me leshin e pare thurren thashethemet e botes
ke te drejte
krejt kjo jete eshte bere kategori imagjinare
neper internet turbullohet uji i botes
realitet virtual
natyra eshte teper transparente
shtaza han shtazen
por vetem njeriu e lendon njeriun
ujqit grisin qetesine sonte
te vura ne gjume me nje perrale te vjeter
me përralla që dikur moti tregoheshin prane oxhakut
gjithmonë ka qene keshtu
flaka kafshonte edhe drunjte e njome
dhe dashuria pështillej kembesh plot afsh
zjarri djeg neuronet ...
femiu ne zemren tende eshte kembengules
adoleshentet vazhdimisht refuzojne arsyen
kur
syte marin ngjyren e qiellit
ngjyren e diellit
ngjyren e detit
e lumi rrjedh
jeshil
pikpyetje shume
por pergjigjje pak
vetem une dhe ti mbetem mbi varken e Noas
te lidhur perjete
Bota le ti a beje si te doj vet
pa u lagur nuk shpeton askush
Ki bese ne zotin
edhe lumin do ta bejme te rrjedh perpjet


EC E JETO..!

( perqartje dashurie ne diten e lindjes)


kalerojne bebezat neper flete kalendari
dikush sot e ka diten e saje
kur klithi dhe na zgjoi nga gjumi
shiko 365 dite plot shprese
po aq dite ky lum rrjedh indiferent teposhte
sa nete pa gjume
ky deti i pafund perkundet embel ne kujtime
sa dite iken pa ngjarje
sonte e shikoj harten e qiellit
qe flet vetem per ty
sa plage ne shpirte
sa imazhe plote drite
e bora shendrite nen drite qirinjesh
torta plot qirinj ...embelsi dhe drite mistike
sa lot ne qerpike
e vullkanet shperthejne tinezisht
sa fjale qe su thane kurre
drunjet me kembengulje kendojne kengen e ringjalljes
e ti paturpshem hece mbi binaret e kesaj dite
e liqeni fle ne djepin e moqem prej guri
fustanin tende e valvite kjo ere....
e degjon
edhe natyra klithe diten kur zoti e fale edhe nje jete
nje nene
nen nje lampe vajguri
turpshem i qele kofshet e bardha
e qele trupin sikur nente muaj me pare
kur i hapi bebzat dhe perbiu dragoin ne sy
fluturo, fluturon , fluturon ...
e sonte ke gezim
neper internet pervidhet kjo nate me yje
si flamur perandorije mekat
jo jeta nuk eshte mekat edhe kur e falin mekataret
dridhem
sonte e kuptoj se supernova shpertheu moti ne universin tim
pikerishte ne nje nga ditet tunduese te pafundesise
thosha plot vetbesim
mos u grindni kot femije
ai yll lart
eshte vetem i imi
e sheh,
askush nuk e veren njeren nga ato qe rrotullohet plot hare ne hapsren e pafund
grrithje truri
fishkellojne rrotat mbi binar
metali kafshon metalin ne gjokset tona
ajo ka gezim
sot fustani valvitet ne ere
nje flutur fluturon per ne diell
askush nuk e di diten e vdekjes
pa keqkuptim
jeta eshte edhe arsye
ne krejt ate tollovi
vetem nje flete ne kalendar eshte e jona
at dite nena u nda nga ne
te pameshirshmit kerthizen e prene me kose plote arome bari
nderkaq ne e kuptuam mesazhin...
po ...
ec dhe jeto

FJALA E VRET KUPTIMIN


Sonte
Pritja ma sfidon durimin
dëshira kafshon tëmthat si e çmendur
ti je larg
pran kembesh kam hedhur dhjetra kartela gerrithse
personi qe e kërkoni eshte larg per momentin...pshertin Vala
e ti u nise pa harte
perballe, pulson gjithe kjo gjungell urbane
vetem hip
sa me pare hip ne tramvajin e kesaj dite
dhe mos u tremb qe hekurudha bie neper mjegull
rrugen nuk e di
apo vetem hutohesh
apo kepuca te vret kemben ...
plote rruge kryeqytetthi
nderkohe...sillet globi
si zakonisht rreth boshtit te vet
ne horizontale krejt eshte e qarte
mjegulla mbizotëron dimensionet tjera te nendijes
burokracia kontinentale eshte e pafalshem e sakte
nuk jane ngaterruar drejtimet as kahjet,
te gjitha shigjetat jane ne vende te vet
tabela rrugesh
orare tramvajesh
semafore qe treptijne
qdo gje eshte e qarte, mike
Ti vetem hip ne ulesen e duhur
ne kohen e duhur
dhe eja
E qka te hyne ne pune hena cfar bene... apo rreth cilit yll sillet
As ujqit qe ulerijne ne mjegull ...ne nuk na prishin pune
gjate tere rruges vetem hesht
Me askend mos nderro fjale se fjalet e nderrojne drejtimin
Fjalet e vrasin mendimin, kuptimin
Fjalet jane pranga te buta nga te cilat nuk mund te ikim
te lutem ...vetem hesht
Dhe hip ne tramvajin e kesaj dite
Ka mbetur vetem edhe pak kohe deri nemesnate
Kur endrrat behen zgjenderr
ose i han nata
e ti … vetëm eja deri atehere...


PERMASAT E DASHURISE



e krisur mbete perjete, mike
mbi fjalorin e trashe hipe ate dite
kur me puthe ne buze
dhe
heshte si e pagoje
e nen kembe
dyqindmije fjale shqipe
koka pelciti
dammarët ishin qmendur nga pasioni
ate nate vjeshte
nuk i degjoja as ujqit
as njerzit
as token
diqka me thoshte
vetem qielli i ka permasat
e dashurise
ah
kete zjarre materja nuk e mbijeton
vetem buza buzen
e nxjerr nga kjo humnere kosmosi....


RUTINE MILENIUMESH


As Bjeshka e Nemur
nuk e mbushe gjithe kete zbrazeti
vet Buda ligjeron prajshem
neper mediumet multidimenzionale
pleksus solaris ...apo qashtu diqka...
latinet e lashte spjegojne nocionet
thone, krejt nyjet e botes takohen aty
lemsh kjo dunja , more mik
ajo
me thoshte
qdo gje eshte vetem imitim i jetes
i librave te shenjet
dhe librash te mekateve
bjeshka plake
kjo
akullnaje kujtimesh
mur Kinez ne zemren e atedheut
perqeshe boshllekun e kesaj dite
ne dy anet e kufirit dielli sillet indiferent
rutine mileniumesh neper mikronjesi kohe
nuk e sheh
sa pak i duhet njeriut
te kafshoj temthat e qmendura
te mikut
per te hapur rruge deri te olimpi
enderr e vjeter e njeriut te vogel
te puthe kembet e Zeusit
dhe te qaj mushkerit e kombit me kamxhik
Bjeshka e nemur
kjo mekatare e moqme
me dh[mb[ t[ bardhe plot shnete
as shtrohet
as shalohet
bosh kjo dite dhe kjo zemer
qe pasuksesshem e sfidon makinen shoqerore
ata si ushtare ecin me ritem te njejte
njeri tjetrin e hane ne rruge e siper
pa emocione
zene vendin e tije
mallkim i perjetshem ...kush ma tregon kuptimin e lojes?
njeriu ...kjo makine qe han njerez
Bjeshka heshte
edhe
gjarperinjet e shtepise ...jane qmendur


MONOTONIA !


Ekrani I vogel sjell ne bebza
boten e madhe boten e larme
perplot ngjyra ,tundime , labirinthe... perplot mekate
fqinja
indiferente gogeson tharte shtrire mbi kanape
kruan bythen me thonin e gjate
kruan hunden , veshin e keshtu me radhe
monotonia idhet e kafshon trurin
sfidon frikshem ne kete nate pa endrra
ekrani ulerine thekshem
neper qindra kanale
parakalojne ushtrite e botes
pa metal e zjarre njeriu nuk arrin te komunikoj me njeriun
strateget thone
paqa vendoset me hekur dhe marshime te gjata
degjoni si kercasin zingjiret e ndryshkur te shpirtit
sundimtaret e djegin pa meshire shtepine e fukarait
ne te kater anet e globit plot merzi rrjedh kjo porno jete
qdo gje ka mbetur krejtesisht lakuriq
pa breke
pa ideologji
sillet
sikletshem
pergjakshem
kokeforte
makina e rende e jetes
vdekja eshte vetem terheqje taktike
ose dorheqje e imponuar..
hap kanalin tjeter
te gjitha laviret e globit
kane hyre ne politike
ne kishe dhe xhami
hajdutet falen ne saf te pare
me kot na ngrehin per gjuhe
heshtja eshte privilegj
heshte qytetari
dhe permes muresh prej letre
degjon fqiun qe gerhet rende
gjumi i pare
fqinja renkon dhe lepine plaget e veta
mallkon gjumin qe nuk vie
dikur e venin ne shtrat me perralla
nderron kanalet edhe ajo
keshtu e ka jeta
ikim
nga kanali ne kanal
pasmesnata ulerine ne vetedijen e fjetur
ne rrot te sames
bota le te sillet ne hellin e vet
kalojme plot mekate neper vrimen e kesaj nate
nata eshte pjesa me e ndritshme e dites do te thoshte Bukovski
ndoshta edhe ka te drejte
eshte kjo
nate e gjate polare…
ariu gerrhet zhurmshem


NE NDERRIM MOTESH ...
( nje poezi me debore te vitit 2004 per keto dite te nxehta vere)

bie bore
motmotet perlahen maje mali
vitin e vjeter askush nuk e perqafon
mallkuar qofte
perjete
pajtohen te gjithe
bore bie
athua cilit shteg do vij kesaj radhe
babadimri
nemet e plakave i kane zene bjeshket
sharrin e ruajne qenet e huaj me pedigre
qenet e sharrit kaperdisen ne amblemen e komunes multietnike
deti kripos brigjet e arberit
kush thote se jemi te pakrip
vetem se femijte vazhdojne te qajne
babadimri nuk vjen pertej bjeshkve edhe kesaj here
askush nuk e di
nga cili vend do te vije
apo nga cili kontinent
askush se di cka do te sjelle
1244 eshte kujdestare sonte
qkadoqofte ...mund te jene vetem karamele apolitike
femijet jane qmendur fare
askush nuk kerkon qokollata
te gjithe duan pavaresi...
bora bie
babadimri vjen
askush nuk e din
qka
sjell


- II -

2004
viti plak
ike me motoskaf tej detit
askush nuk I tund shamine e lamtumires
klandestine ne naten e tridhjetenjeshit
pelcet
thiu I eger ne bjeshke
te gjithe jane te dehur
sonte
asfalti pastron plaget
me krip Ulqini
latino bend
ne piano bar
as skenderbegu nuk me ze
parakalojne neuroneve
karnevalet plote dielle
fare pak lecka mbi trup
amerikalatine eshte larg
ketej
dielli qohet krejt vone
plot pertese e shperlane akullin
shplon gropat
e administrates nderkombetare
fundviti ne kosove
bora dergjet rrugve
qka po dojme na po bajme
qka po dojne po na bajne
2004


- III -


motet
nderrohen
ne Prishtine
debore dhe tym
kudo
tavolinat skaj rruge kuterbojne ankth
zhurmshem luhet bixhozi
endrra e moqme e fukaras
rruga plot driteza
plot ngjyra
mendja mos te ju rrej
realiteti eshte enderr shume e komplikuar
rruget
marin fryme zorshem
kinezet shesin petarda
barot ngjyrkuq
akulli eshte shtresuar ne kokat tona
racat ia mesyjne europes
sekush ne menyren e vet
te gjithe thejne qafen ne ORL
ose dermatologji
zingjiret kafshojne dhembshem
kete dite te plakur dhjetori
pa gjak
teper te bardhe
vetem ariu ecen bjeshkes dhe lene gjurme te zeza ne debore
askush tjeter malit nuk i ngjitet
te gjitha gjethet tashme kane rene neper toke...
motet nderrohen ne Prishtine
femijte gjuhen me debore
dhe marin paracetamol
pune femijesh
qeveria tregon perralla
zyrat e nderlidhjes qeverisin vendin
administratoret
nuk arrijne te sigurojne mazut
as krip
byrokracia
kjo rrote qe sillet lodhshem
ne perditshmeri
hargjon parate e tatimpaguesve
jeta digjet prush
piano bar vlon
amerikalatine ne kosove
kujton karnevalet e Rios
diku motmotet nderrohen ne vere
lum ata
aircondition dhe birre e ftohte
zanzibari
lahet ne birre
zanzi be njeri
prishtina shkarravitet ne debore
debore
e zeze
termocentralesh

2004



EKSPERIMENTI VAZHDON...

Cdo ditë që kalon
qelia e ngushtë
behet edhe me e vogel
ende askush nuk e di
sa mund të tkurret materja
Askush nuk e di sa mund të ndrydhet shpirti
askush nuk ka guxim të flas
sepse eksperimenti ende vazhdon
Ata i provojnë kufijt e qëndresës time
Unë i sprovoj ëndrrat e mia...
thonë materja nga tkurrja do të shpërthej ...


ZENICE, 1984




KUR KLITHE YLLI POLAR!




Deti eshte trazuar sonte
te gjithe marinaret kemzbathur
katrrithen neper litaret e jetes

Amanetet kafshojne kerthizen e dynjase
shume flete
te zverdhura ditari i perpiu deti

Shume fjale te pathena fryma e fundit i mori me vete
per direkun e gjate
te gjithe lidhin fijet e shkeputura te fatit

Uji i njelmet i lane te gjitha prapesite e kesaj nate
plot kripe kofshet e bardha te qupes

Ra edhe nje yll nga qielli plot deshprim
ylli polare klithe
dhe kafshon neper furtune

I ku edhe nje enderr e larme neper kete nate te zymte
neper rrjetin e marimanges na mblodhi jeta sonte

Jeta nectar dhe helme ne nje ene prej balte
te gjithe poetet ishin helmuar duke kafshuar
kerthizen e jeshile te pranveres

Athua cila sirene na therret sonte
te mbytemi ne kete oqean mekatesh
ne kete tavoline suedeze
te jetes

BABADIMRI...

tashmë eshtë bërë rregull
nëpër karroca të mëdha mprehen kuaj të vegjel
vajtueshëm zvarriten metropolave të kohës
popujt janë bërë si fëmijët
presin babadimrin t`u sjell lodra
thërrasin supermenin t`ua zgjidhë problemet
tregtarët sadist
shetisin lodra te mëdha nëpër tregje elektronike
nëpër koncerte përplasen trupat e njomë
shkapërderdhet turfullueshëm frika e njeriut të vetmuar
nëpër mitingje liderët bëjnë seks verbal me masën
ide të mëdha qelben nëpër tezgat e stërshitsve provincial
askush s`i blen...
tashmë rregull është bërë
nëpër karroca të mëdha kuaj të vegjel të mprehen
dhe globit vajtueshëm t` zvarriten...


ENCIKLOPEDI PRRALLASH !
( mall muhagjeresh)

Mbreme fola jerm
Grauja me tha
Dhjet gjenerata I permende
Emra katundesh
nga Toplica e vjeter
Lepaja e vjeter
Bunari I Isufit
Emra pleqesh
Shaban,Syle, Isuf, … Gjergj
Rrenja pikon helm toke
Fotosinteza e fisit
eritrocite dhe diell
anemi kronike
vershime malli dhe renkime qe kafshojne naten
zemer .... qka ka ne ferrin e nendijes kolektive
syte e gruas
lusin
qka eshte ky malle muhagjersh te ikur me nje bohqe ne krah
Qajta ne gjume mbreme
asgje mend nuk mbaj
e di qe isha ne shtepine e gurte te stergjyshit
te thana e kuqe
te bunari me uje gjeneti
te arra e vjeter me hije oaze
shkretetire ne kujtime
vetem nendija klithe
librat nuk flasin sinqerisht me ne
i rrejne femijte e dynjase
por une e di...
se gjyshja me vinte ne gjume me perralla
prrallat me te cilat gjyshja e saje e vinte ne gjume
si nuk me shqitet nga truri ky zingjire gjyshesh
enciklopedi perrallash
apo, ndoshta nuk ishin perralla
qdo gje , cdohere, fillonte me Bunarin e Isufit
me aren e moqme
Eh
Lepaja e moqme
Sot nuk flet nei gjuhen e vet
Vetem vorret e arnautve heshtin si gjithmone
Jo ...se pranoj lojen e vjeter
Ata kerkojne edhe katundin e ri
me emer te vjeter
Nuk ka tjeter
Kurre me ...me bohqe ne krah nuk do te ikim nga trolli
Keta do te na ndjekin deri ne Alaske
Nese nuk i ngulim kembet per toke ...
Trolli nuk eshte mera more mik
edhe nje kasolle e vogel e don nje cope toke per themele


IMPRESIONE PARA-INDIPENDISTE
(2007)


Toka ka zjarmi
Flet përqartë poeti ëndërrimtar
Përrallat tashmë nuk i vejnë as fëmijtë në gjumë
Përkunden në djepin e premtimeve të rriturit
parlamenti flen dhe përmjerr në gjumë
flen koka e atdheut
që kruan bythen me resoluta të panënshkruara
nga përfaqesuesi special
nëpër kafiteri ritmi i rënde dridhë muret
dhe vithet plot dhjam të snobve
ndergjegjja flen
kombi flen me dritare hapur
andej dhe kendej ... shkuja
shkapërderdhë fletet e shkreta
të historisë dhjetra herë të rishkruar
rivarrosen tradhëtaret me flamuj kombetar
rivarrosen heronjët me flamuj turpi
askush nuk shqëtsohet
pas 30 vjetësh ballkanike ata do të rivarrosen prap
sekush sipas radhës
e flmuri ?
sipas gjelit mbi oxhak
atëdheu … ka zjarmi...
digjet në flake project-flamuri
neronët atdhedashës festojnë
me prit veq pak
sa të ngre nje gote rakie
të sertë rrushi
e ti flas flasë atedheut ne vesh
sa i bukur je , atëdhe
më i bukuri mbi dhe
e rrej ate dhe veten
genjeshtrat jane gjithnje relative
dhe subjektive...ska si të jetë ndryshe
rapsodi
me ritmin e njejte
kendon kengen e njejte
atëdhe të dua edhe ashtu si je
vendi ku balta është më e ëmbel se mjalta
toka ku më ka rënë koka ...
atëdheu fle
përdhe
plot lecka
në zorrën qorre të evropes
koka fle
trupi renkon
Truri rrjedh
rapsodi këndon
atëdhe
atëdhe....

No comments:

Post a Comment